Poem: Stamatina Vathi
16-7-2016
Περπατώ στους δρόμους, χαμένη σε σκέψεις, σε μεγάλες υποσχέσεις.
Ο ήλιος εγκαταλείπει, θέλει να γύρει το κεφάλι, στο ίδιο πάντα λιμάνι.
Σκέψεις και απόψεις από τις ίδιες δόσεις, σε ταλαντώσεις και ιχνηθετήσεις, σε λαβυρίνθους χωρίς αποδείξεις.
Το μυαλό μου σε αναζητήσεις και μπερδεμένες συζητήσεις.
Ξάφνου σηκώνω το κεφάλι, κάτι ωραίο με περιβάλλει.
Σαν ένα μικρό άμυαλο πλάσμα δεν κοίταζα πάνω ή πέρα αλλά το δικό μου θέμα.
Θέλει ματιά ολοκληρωτική, να δεις την ζωή από άλλη οπτική. Να χαθείς στα αστέρια που έχουν χορό, να γευτείς το κόκκινο, το γαλάζιο, το ροζ.
Οι φλέβες σου να οξυγονωθούν, να πάλλονται από αγάπη, ενέργεια και ρυθμό, να αναγεννηθούν.
Να κάνεις δρόμο την σπείρα των αστεριών.
Να γευτείς από το άγνωστο, να γίνεις ένα με το θεϊκό.
Να δεις πέρα πολύ μακριά, να απλώσεις τα χέρια στα πεφταστέρια που πέφτουν κοντά.
Να δεις την κουκκίδα που είσαι εσύ και να νιώσεις την δύναμη την τεράστια της ψυχής.
Να αφουγκραστείς το σύμπαν, να πάρεις φτερά.
Η ψυχή και το πνεύμα πετάει και πάει μακριά.
Να ανοίξεις τα χέρια, να τα βάλεις μπροστά, όχι σαν μπουνιά αλλά σαν χούφτα να μαζέψεις πολλά.
Έχει θησαυρούς μοναδικούς και ιδιαίτερα σημαντικούς.
Είναι για μύστες της ζωής, της ανυπερθέτου ανατροπής.
Μόνο σήκωσε λίγο το κεφάλι ψηλά και εκεί θα μάθεις πάρα πολλά.
Περπατώ και αισθάνομαι, γεύομαι και αφουγκράζομαι.
Μόνο έχω μια καρδιά που με αναζητά.
Ακούω τον Χτύπο της και ας είμαι μακριά.
Με τα αστέρια της μιλάω και της δίνω δυο φιλιά.
Καληνύχτα, σε ζητάω, σε ποθώ, σε αγαπάω, η καρδιά μου για εσένα χτυπά.
Φωτογραφία: Paul Wilson
