Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

5-10-2016

Μια ψυχή να σε περιμένει, ένα βλέμμα βαθύ να σε αναμένει.
Ένα γέλιο συννεφιά στον καυτό τον ήλιο,
μια ματιά, δροσερό νερό στου καύσωνα το επίγειο.
Ένα χάδι, φύλλο του φθινοπώρου, που ο αέρας το στροβιλίζει, το πετάει στο χώμα.
Θα ‘ θελα να κρυφτώ στην ματιά σου,
να γευτώ την φρεσκάδα από τα φιλιά σου.
Φύλλο πορτοκαλί του αγέρα, να καθίσω πάνω στο στόμα σου με φοβέρα.
Να σου κλείσω τα ολόγλυκα σου μάτια,
να σε οδηγήσω στου παραδείσου την ολόχρυση την στράτα.
Φύλλο, κορμί, μια ψυχή,
Δύο περιστέρια, αετοί σε άλλη γη.

Να γίνω του πόθου κόκκινη κορδέλα,
να αφήσω ανατριχίλα πέρα έως πέρα.
Να φτάσω στο στήθος σου επάνω,
κόμπο αγάπης στην καρδιά να γίνω, να την γειάνω.
Να παιχνιδίζω με την φορά του ανέμου,
να αγκαλιάσω κάθε γη σου, κάθε βράχο σου αγαπημένο.
Φύλλο, κορδέλα, περιστέρια,
ρόδια γονιμότητας και αφθονίας στα δύο σου χέρια.
Να γύρω να φάω κόκκινο χρώμα,
να φτάσει μέχρι το βάθος της καρδιάς μου, νέο πιώμα.

Να ανοίξω φτερά και να πετάξω,
δύο του έρωτα ψυχές να καθυποτάξω.
Καμπύλες ουσίες, κόκκινο ρόδι, πεμπτουσίες.
Χείλια στο πορφυρό, γλύκα να τρέχουν,
χυμοί ποτάμι κελαρρυστό, να γνέφουν.
Σώμα στο σώμα, δύο περιστέρια,
στον ουρανό τα πεφταστέρια.
Ρόδινη η αυγή, ρόδινο το πάθος,
έχει ο έρωτας γιορτή, αγάπης βάθος.
Ψυχές στον αέρα, λευκές σελίδες,
ματιές που καίνε, μεγάλες ελπίδες.
Καλάθι του έρωτα οι ψυχές, σταφύλι στα χείλη,
ρόδι του πόθου στις καρδιές, ανατριχίλες.
Προσφορά στο κορμί σου επάνω,
φρούτο ζωής, σταφύλι, μέλι και νέκταρ ευχής να γίνω.
Κρασί να χυθεί στο κορμί μου,
γάργαρο γέλιο ψυχής στην ζωή μου.

Πίνακας:Michail Karapanagiotidis

Ποίημα: Stamatina Vathi

14-5-2016

Σε έναν κόκκινο ουρανό,
ψάχνω μέρες να σε βρω,
να σε δω για μια στιγμή,
να σου δώσω ένα φιλί.

Όλα τα πέλαγα του νου,
και η γη του ξεσηκωμού,
μια ματιά, μια ζωή,
μια λαχτάρα, μια πνοή.

Ρόδινα και απόκρυφα λογικά,
να ξεσηκώνουν μυστικά,
μια λατρεμένη ζωγραφιά,
με αληθινά φιλιά!

Γαργάρα και δροσερά,
πορφυρολαμπρα νερά,
είναι τα χάδια τα αληθινά,
με ψυχή και ομορφιά.

Poem:Stamatina Vathi

14-7-2016

Μια καρδιά να αιμορραγεί, για ένα της αγάπης φιλί.
Ένα φιλί φανταστικό σαν του Ιούδα προδωτικό.
Να κλαίει, να Σπαράζει, να αποζητά την αλήθεια, να αναστενάζει.
Να σπάει σαν διαμάντι σε χίλια κομμάτια, να γίνει δαχτυλίδι για όρκους και χάδια.

Η ίδια να μένει κενή, χωρίς ένα χάδι, ένα φιλί.
Να κοιτάει τον ήλιο που χάνεται εμπρός της, την θάλασσα να την αγκαλιάζει σαν να είναι Θεός της.
Να χύσει τα δάκρυα να μην της τα δούνε,
η προδοσία είναι σκληρή, η αμφιβολία αλάτι στην πληγή, ζητά την ευλογία σαν καθάριο νερό πηγής να βρούνε.

Τραντάζεται ολάκερη, με πόθους γεμάτη.
Κινεί ωκεανούς, λιμάνια, σταθμούς και όλους τους ουρανούς.
Δάκρυ στο δάκρυ, πληγή στην πληγή για δύο χείλη που θέλει να γευτεί.
Δύο χείλη με ερωτηματικά, που κάνουν τις πληγές της να πονούν πραγματικά.

Θύελλες στην ύπαρξή της, βροντές στην δύναμή της,
αγάπη στην ψυχή της, ελπίδα στο φιλί της.
Φωτιά και λάβα ο έρωτας της, αχαλίνωτα ελεύθερα τα οραματά της.
Μια Πυθία που κάθεται και περιμένει, με χρησμούς να ξαποσταίνει.

Μόνο από μια αγάπη φοβάται μην πληγωθεί, μην η ψυχή της ταραχτεί.
Δεν θέλει να δει ένα ακόμα χαμό.
Θέλει μονάχα δίπλα της έναν αετό.
Είναι άσχημο το βάρος αυτό, να έχεις στην μοίρα σου αυτό το γραμμένο μερτικό.

Δάφνη και νερο ζητά να της δοθεί, τα χέρια στην γη κάτω τοποθετεί, τα μάτια ψηλά στον ήλιο αφιερώνει.
Χέρια και χώμα γίνονται ένα, σε ένα ατέρμονο της ικεσίας βλέμμα.
Σκύβει τους ώμους θερμοπαρακαλεί, κοίτα την κορυφή του βουνού βγάζει κραυγή.

Σύννεφα απλώνονται πέρα έως πέρα, είναι δυνατή αυτή η φοβέρα.
Δάκρυ βροχή γίνονται ένα, πέφτουν στην γη που τα αποζητεί.
Είναι σκληρό το μαχαίρι αυτό, της δικαιοσύνης το ατρόμητο μυστικό.
Δεν θέλει το ίδιο να ξαναγευτεί, με το βουνό θέλει να κάνει ανακωχή.
Είναι από την ίδια στόφα καμωμένα, πουλιά στον αέρα, ελεύθερα πλασμένα.

15-6-2016

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Ποίημα :Stamatina Vathi

15-6-2016

Μην με πληγώνεις με τις λέξεις, αισθάνομαι τόσο λεπτή στην ψυχή μου έως αέρινη.
Γίνεται άνεμος, γίνεται βροχή, γίνεται καταιγίδα, γίνεται βροντή.
Ένα με το στερέωμα, ένα με την ζωή, είναι η ψυχή που σε σκέφτεται και σε αποζητεί.

Είμαι τόσο γήινη, τόσο φαινομενικά απλή.
Είσαι τόσο ουράνιος, τόσο υπερβατικός, τόσο άπιαστος, τόσο διαφορετικός.
Πατάω στο χώμα, μυρίζω την βροχή, ζω το σήμερα, ελπίζω στην λογική.
Πόσο διαφορετικοί και πόσο αληθινοί. Μην με πληγώνεις, θα φύγω το πρωί.

Κάθομαι και σε αγναντεύω, σε βλέπω από ψηλά.
Μέσα σου χάνομαι, στην αετίσια σου μάτια.
Μην με υποβιβάζεις, μην με περιγελάς.
Είμαι η γη που σε προσμένει, η γη που σε αγαπά.
Είμαι το νερό του κόσμου που σε ξεδιψά.
Αγαπά με λεβέντικα και όχι υστεροβουλικά.

Είμαι η ηλεκτρική εκκένωση, είμαι η τάση η δυναμική.
Θα γίνω το τραγούδι σου, η αναπνοή.
Είμαι η σταγόνα, είμαι η πηγή, είμαι η λατρεία σου που σου δίνει πυγμή.
Ένα με το στερέωμα, ένα με την ζωή, είναι η ψυχή που σε σκέφτεται και σε αποζητεί!

15 Ιουνίου

Φωτογραφία:Lindberg

Ποίημα:Stamatina Vathi

10-6-2016

Μια πατρίδα, μια αγάπη, στου γαλάζιου ουρανού τον χάρτη.
Σύννεφα οι δυσκολίες και μεγάλες οι τρικυμίες.
Μια πυξίδα, ένα πηδάλιο, έναν άξιο καπετάνιο.
Ένα όμορφο καράβι πλέει άμοιρο στο αύριο.

Ένας λαός στο πήγαινε έλα, πότε άγκυρα πότε προπέλα,
ουρές ανθρώπων και των όπλων για τον οβολό των ντόπιων.
Φραγμοί στον κόπο των ατόμων και στον ιδρώτα των παθόντων.
Φόβοι, θυσίες και ανθρωποθυσίες στον βωμό οι αδικίες.

Ηλικιωμένοι, αναξιοπαθούντες στα αμπάρια της ζωής κρατούντες,
αδικία, τιμωρία και μεγάλη αχαριστία.
Ας κάνει Θεέ μου μια νέα μέρα, με χαρά και με φοβερά,
να γελάσουνε τα πλήθη και η χώρα να μας ανήκει.

Σε βαρύ συλλογισμό, να γελάσεις ή να κλάψεις,
Τόσο κωμικοτραγικό δεν το θέλει ούτε ο εχθρός.
Ήλιε μου δώσε θάρρος, είναι πολύ σκληρό το βάρος,
να ελαφρύνουν οι καρδιές και να γελάσουν οι μανάδες που είναι μόνες τους και αυτές.

Γαλάζιες θάλασσες και ακρογιάλια,
δώστε σπαθιές και ντουφεκιές στις δοσίλογες ψυχές.
Να γίνουν οι καρδιές δυνατές βαρκούλες,
να αρμενίζουνε με αξία, στο γαλάζιο γαλαξία.
S.V.

Φωτογραφία :Αγγελος Αγαπητος

Poem:Stamatina Vathi

12-7-2016

Περπατάω σιγά, μυρίζω τον αέρα.
Είναι η ώρα που βγαίνουν τα ξωτικά με του ανέμου την παρέα.
Είναι οι εποχές του καλοκαιριού, της θάλασσας η ώρα,
που κάθεσαι παράμερα και αγναντεύεις με τα δώρα.
Δώρα του ήλιου που πάει να κοιμηθεί και πριν να φύγει, τραγούδι θέλει να σου πει.

Αρχίζει να αλλάζει χρώματα μέσα στου ουρανού τον καμβά.
Από το κίτρινο το ανοιχτό, στο σκούρο κόκκινο, του πάθους τον ορισμό.
Σε σκουντά, σε τινάζει, την καρδιά ανατινάζει.
Παίρνει της μνήμης ζωγραφιές, χρώματα και εικόνες, απλά καθημερινές.
Παίρνει του πάθους κόκκινα φιλιά, και μάτια δυνατά και διεισδυτικά.
Παίρνει αγκαλιές, σαν σύννεφα φευγάτες, παίρνει και μια καρδιά στου ανέμου του τις στράτες.

Ένα γέλιο γάργαρο αφήνει να στο θυμίζει, της θάλασσας το πλατσούρισμα, να σε ταλανίζει.
Φεύγει σιγά σιγά, σαν Βασιλιάς κοσμοκράτορας που είναι
και δίνει χώρο στης νυχτιάς το διαμαντόμαυρο, το λάβρο.
Ένα φεγγάρι φωτεινό θα σου ‘ρθει να σε προυπαντήσει, να παίξει με την θάλασσα, ακόμα πιο πολλά να σου θυμίσει.
Τ’ αστέρια λόγια της φωτιάς, πάνω μοιρασμένα,
να μην τα σκέφτεσαι όλα μαζί και δάκρυα βγουν τ’ απωθημένα.

Διαμάντια, διαμαντάκια μικρά όμορφα λογάκια, με ασημόσκονη ζωγραφισμένα και στην καρδιά χρυσοκεντημένα.
Να φεύγει στης ώρας τον πηγαιμό και η ματιά προς τον ουρανό, να ψάχνει για σημάδια της ψυχής μαζί με όλες τις σκέψεις της ζωής.
Να θυμάσαι μια γλυκιά αγκαλιά, εδώ δίπλα στην ακροθαλασσιά.
Που είναι όμως μακριά, πολύ ψηλά με πλάσματα και ξωτικά,
αλλά κρατάνε τα κλειδιά μιας καρδιάς που τα αναζητά.

Φωτογραφία:Arlinda Laroshi

Ποίημα:Stamatina Vathi

26-7-2016

Ένα τραγούδι μου χαρίζει σήμερα το αεράκι.
Μου χαϊδεύει γλυκά τα αυτιά, μου φέρνει νέα και δύο φιλιά.
Μου ανακατεύει τα μαλλιά, μου κάνει μια αγκαλιά.
Μου φέρνει νέα για μια αγάπη, για μια του ανέμου και της φωτιάς ψυχή.
Μια εκρηκτική του βάθους ματιά, μια καταιγίδα, μια ομορφιά.

Μου δίνει όλο το μωβ και το κόκκινο, το μπλε και το χρυσαφί.
Παίζει μαζί μου για να μου απαλύνει τον πόνο.
Να μην σκέφτομαι δύο μάτια που λατρεύω και για αυτά ζω και πιστεύω μόνο.
Έναν αέρα πολεμιστή, έναν μεγάλο πυρπολητή, έναν μαχητή του θανάτου, τον ίδιο τον Ήλιο της Ατράκτου.

Πόσο επίμονος και αγωνιστικός, πεισματάρης και γλυκός.
Πόσο σταθερός και ευγενικός, ένας αληθινός και Λατρευτός Θεός.
Χάνομαι μέσα στην σκέψη του, ανυπομονώ να βρεθώ στην τέρψη του.
Να γίνω ενα, να ολοκληρωθώ. Να τον θαυμάσω και να θαυμαστώ.

Τόσο διεκδικητικός, τόσο θαυμαστός.
Ένα σώμα σαν αρχαίος Έλληνας Θεός.
Ένας Άρης της ειρήνης. Ένας Απόλλωνας της φωτιάς.
Ένας λαξευτός άντρας της ομορφιάς.
Ένας ταξιδευτής του κόσμου, κάτω στα πόδια μου να κάθεται εμπρός μου.
Ένας Αετός, ένας τυφώνας, με πείσμα να πολεμάει για να είναι αυτός ο μοναδικός μου ηγεμόνας.

Σαν δέντρο με τα κλαδιά του να με τυλίγει.
Σαν λίμνη να μου δίνει το αθάνατο νερό, να με ξεδιψά, την καρδιά μου να γειάνει, να μην πονά.
Να υπομένει και επιμένει, σε κάθε λέξη μου, σε κάθε αμφιβολία μου να περιμένει.
Να είναι εκεί η σωτηρία μου.
Το γέλιο μου, η ανάσα μου, η καταιγιστική λιακάδα μου και λατρεία μου.
Η ανατολή της ζωής μου, η δύναμη της ύπαρξής μου.

Φωτογραφία: John Liu and Jane Chen

Ποίημα :Stamatina Vathi

4-7-2016

Βραχάκι, βραχάκι η σκέψη μου.
Χάνομαι στα χρώματα ενός ονειρικού τοπίου.
Έτσι και τα λόγια σου στην καρδούλα μου.
Σταγόνα, σταγόνα χαράς και ηρεμίας η κάθε λέξη σου.
Πολύχρωμες πινελιές στον καμβά των συναισθημάτων μου.

Περιμένω να ακούσω κάθε πρότασή σου με προσοχή.
Θησαυρός για τα αυτιά μου, νερό για την ψυχή μου, ηρεμία και γαλήνη για την ζωή μου.
Βραχάκι, βραχάκι σταθερότερος και ομορφότερος.
Είσαι η λίμνη μου να ξαποστάσω, να γύρω να ξεδιψάσω.
Να πάρω χρώματα από την φυση, αιθέρα και αναπνοή από τον ουρανό και την Δύση.

Κίτρινο από ηλιοτρόπια, ροζ ονειρικό από τριαντάφυλλα, άπλετο γαλάζιο από το τέμπλο που με σκεπάζει,
όπως η δική σου αγκαλιά και η έντονη ζεστή σου ματιά.
Σε αποζητώ.

Σε Θέλω σαν απαραίτητο συστατικό του ίδιου μου του εαυτού.
Σαν βράχοι ομορφιάς οι λέξεις σου με περιστοιχιζουν, με προστατεύουν, με κοιμίζουν.
Έναν ύπνο αναμονής για να βρεθώ κοντά σου, να σε δω, να σε θαυμάσω και στα χέρια σου με πάθος να ξεροσταλιάσω.

Κλείνω τα βλέφαρά μου και σε φαντάζομαι.
Δύο πόδια δυνατά, δύο χέρια σφιχτά, δύο χείλη κολαστικά,
μια ματιά ζωής για την ψυχή μου.
Είσαι ο ουρανός μου, το νερό μου, το αληθινό όνειρό μου.
Ένα γέλιο δροσιάς, μια λαχτάρα ηρεμίας αλλά και δυνατής κυριαρχίας.

Η ψυχή μου πάλλεται.
Κρέμομαι από τα λόγια σου.
Από τους μορφασμους σου, από τις γλυκές Ρυτιδουλες σου.
Αυτές είναι οι κλωστές μου, βάζω τα δάχτυλά μου και γίνονται οι γραφές μου.
Σε παρατηρώ σαν θεό μου, μοναδικό μου ταίρι και αγαπητό μου.

Φωτογραφία: Einar Anbjørn Hansen

POEM :Stamatina Vathi

10-7-2016

Θέλω σαν σταγόνα δροσιάς να πέσω από τα μαλλιά σου.
Να φτάσω στις βλεφαρίδες σου και στων ματιών σου τις κόρες.
Να φανώ σαν δάκρυ σου, από γέλιο της καρδιάς καμωμένο.
Να περάσω την μύτη σου και να γλείψω τα χείλη.
Να παίξω με το στόμα σου, να το γευτώ σαν σταφύλι.

Να καθίσω για λίγο εκεί σαν ζουμί από καλοκαιρινό φρούτο,
πειρασμός να το πιείς,
να θες να το γλείψεις όλο, να απογειωθείς.
Να πάω απαλά στο σαγόνι σου και μετά στο λαιμό σου.
Να ανατριχιάσεις από την αίσθηση, να ανεβεί ο σφυγμός σου.

Να χορέψω στο στήθος σου, να σου δώσω ελπίδα,
να ακούσω κάθε χτύπο σου σαν παιδί την καταιγίδα.
Αν κουραστώ να αποκοιμηθώ, να πάρω δυνάμεις για το ταξίδι αυτό.
Να εξερευνήσω όλα τα βουνά, τις πεδιάδες και τα χωριά.
Ποτάμι ολόκληρο να γενώ και με τον ήλιο να συνεύρεθω.

Να δώσω νερό, να πάρω ζωή.
Να δώσω καρδιά, να πάρω φιλί.
Να γίνουμε ένα, κεραυνός και αστραπή.
Και σαν αποκοιμηθούμε, να μας βρει μαζί το φως το πρωί.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Poem:Stamatina Vathi

9-7-2016

Τόσο λεπτεπίλεπτα γλυκό, τόσο διάφανο και ονειρικό,
τόσο εξαίρετα συμβατό με την φύση που αγαπώ.
Κάπως έτσι και οι σκέψεις, μέσα στου μυαλού τις αντιθέσεις,
με ευαίσθητες προεκτάσεις και ανυπέρβλητες διακυμάνσεις.

Σαν ομόκεντροι κύκλοι η ζωή και ότι μας περιβάλλει,
πέτρα που πέφτει στο νερό με περιοδικότητα και συνειρμό, αμεσότητα το που θα μας βγάλει.
Θέλω να δω πράσινο της ελπίδας, βουνά ολόγιομα με δέντρα, με ζωντάνια ανδρειωμένα.
Δάση πλούσια, κάμπους γεμάτα καρπούς και ανθρώπους χαρωπούς.

Θέλω οι ψυχές να ηρεμούν και οι καρδιές να χαίρονται όπου και αν δουν.
Θάλασσες γλυκές, ταξίδια ειρηνικά, του μυαλού ηρεμιστικά.
Ο άνθρωπος κομμάτι και αυτός, μέσα στο σύνολο όλο, απόρροια και συνέχεια, με μεγαλοπρέπεια και χωρίς αμετροέπεια.

Απαραίτητη η υπευθυνότητα και η συνειδητότητα.
Διαχειριστής και απόλυτα συνεχιστής,
των κύκλων μας αδιαπραγμάτευτος εγγυητής.
Θέλω καθαρό αέρα για τα παιδιά μου και ελπίδα για την γενιά μου.

Θέλω πεδιάδες με μαργαρίτες, κίτρινο του ήλιου και νερά τρεχούμενα με πυγολαμπίδες.
Να χάνεται ο νους μου πέρα έως πέρα με του Πανός την φλογέρα.
Μέλισσες να ζουζουνίζουν, από λουλούδι σε λουλούδι να γυρίζουν.

Φωτογραφία: Konstantinos Evgenidis