Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

16-8-2016

Χάνεται η ματιά μου πέρα έως πέρα,
με του ήλιου την παρέα.
Θα’ θελα φτερά να’ χα στην πλάτη,
να δω τι γίνεται σε όλη την πλάση.

Να ‘ χα μαζί μου και μια κιθάρα,
να λέω τραγούδια για την ειρήνη,
για την πίστη , για ελπίδα, για γαλήνη. .
Να γευόμουν όλη την χάρη, να γινόμουν τροβαδούρος για μια αληθινή αγάπη.

Μα ήμουν μόνη, χωρίς μια μνήμη.
Αποδειωγμένη από την γη και την σελήνη.
Είναι δύσκολη η μοναξιά,
ειδικά όταν πρέπει να τα βάλεις με του εαυτού σου τα θεριά.

Ένα δάκρυ από τα βάθη μου μέσα,
ξεπρόβαλε σαν διαμάντι από του ματιού μου την άκρη. Είναι πολύ μεγάλος ο πόνος,
ειδικά όταν είσαι μόνος.

Γύρισα να αναπνεύσω την φύση,
αισθανόμουν σαν να ήθελε να μου μιλήσει.
Άρχισα να ακούω τους ήχους του ανέμου,
μαζί με όλα τα πλάσματα του κόσμου.

Γλάροι ήρθανε κοντά μου να τους πω τα βάσανά μου.
Πολλές φορές η σιωπή έχει πιο πολλά και πολύτιμα να σου πει.
Έριξα δύο ψίχουλα στον αέρα, ήρθαν και άλλα πουλιά για παρέα.

Θέλει δύναμη και πίστη,
τον εαυτό σου πρώτα να σεβαστείς και να αγαπήσεις.
Θέλει μυαλό να κοιτά πέρα έως πέρα,
με άλλη αντίληψη, άλλον αέρα.

Στην ζωή δεν είσαι μονάχος,
μόνο τα μάτια της ψυχής, και την γνώση της ζωής, όχι της ανθρώπινης, της συνολικής, θέλει να είσαι ταξιδευτής, δοκιμαστής και παρατηρητής.
Η ζωή δεν είσαι μόνο εσύ.
Ούτε αυτός, Είναι όλο το σύμπαν και δεν είσαι πότε μοναχός.

Όλα είναι σχετικά, ίσως και υποκειμενικά.
Το πρωί έχεις έναν ήλιο φωτεινό και το βράδυ έναν έναστρο ουρανό.
Μύρισε, γεύσου, σκέψου.
Γελά, αγάπα με την καρδιά, με μια λαχτάρα, ερωτεύσου.

Είσαι πολύτιμος, είσαι ο ένας, όλα κινούνται, τίποτα δεν μένει το ίδιο.
Είναι το τίμημα της δημιουργίας,
της Ζωής, μιας ολόκληρης ανατροπής και αναδημιουργίας.

Μετά από μια καταιγίδα, μια μοναξιά, μια τρικυμία, υπάρχει η απόλυτη ηρεμία, ένα ουράνιο τόξο, μια νηνεμία.
Και αντε πάλι από την αρχή, για να καταλάβεις τι είναι η ζωή.

Παίρνω μια δυνατή αναπνοή,
δίνω του ανέμου ένα φιλί,
Χαιρετώ και τα πουλιά και αισθάνομαι διαφορετικά.
Θέλει δύναμη και αγάπη και να δεις με άλλο μάτι.
Όλα είναι σχετικά, από πια γωνιά το βλέπεις οπτικά, με οδηγό τον νου και την καρδιά.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Ποίημα: Stamatina Vathi

25-7-2016

Δύο μάτια σκοτάδια, χαμένη σε δρόμους, με της σκέψης σου τους νόμους.
Χάνομαι μέσα τους, στο μυστήριο τους, λατρεύω το μαύρο τους, το απόκοσμό τους.
Αστέρια οι λάμψεις τους, σαν ουρανός την νύχτα.
Μια λίμνη το βλέμμα μου να ψάχνει απεγνωσμένα το δικό σου.
Να γίνουν ένα οι ματιές, να καθρεφτιστούν σαν ουρανός και γη, σε ένα σώμα, μια ψυχή.

Σε έναν σκοπό, για μια στιγμή, να μετρήσω ένα ένα, της κάθε σου αγάπης φιλί.
Κάθε σκέψη, κάθε μομφή, κάθε χαμόγελο, κάθε προστριβή.
Κάρβουνα να με καίνε, να με ζαλίζουν, να με ταλανιζουν.
Να με βάζουν στην παλέτα τους, να με απορροφάνε, να με αγκαλιάζουν μυστηριακά, να μου σιγοτραγουδάνε.
Είναι το βλέμμα που μιλά, χωρίς λόγια, με την ματιά.
Είναι η ψυχή με τα άστρα της ζωής, που άυλα με πυρπολεί.

Πόσο θέλω να χαθώ μέσα στου έρεβους την αγκαλιά σου.
Να μετρήσω ένα ένα τα αστέρια της καρδιάς σου.
Να γίνω ενα με το βυθό των ματιών σου.
Να φιλησω τα χείλη σου, σαν μέλισσα να πάρω σταγόνα σταγόνα το νέκταρ των χυμών σου.
Να σε λατρέψω, να σε θεοποιήσω, να σε κάνω βασιλιά μου, να μεγαλουργήσω.

Ω μυστηριώδη άντρα της ζωής μου.
Αχ να ήξερες πόσο με ελκύει η ύπαρξή σου.
Φοβάμαι τόσο πολύ μην καώ από της φλόγας σου την δύναμη,
από των ματιών σου την πυγμή, από της νύχτας σου την μορφή.
Τόσες διαφορές! Ήλιος και Σελήνη σε στράτες διθυραμβικές.
Είσαι για εμένα ένας ουράνιος θόλος, ένας Θεός κεραυνοβόλος.

Φωτογραφία :Kostas Orologas.

Poem: Stamatina Vathi

21-8-2016

Μέσα στης νύχτας τα μυστικά,
με των αστεριών την φεγγοβολιά
και των λουλουδιών την μυρωδιά,
δύο ψυχές που η μία την αλλη αποζητούσαν,
κάθονταν και μονολογούσαν.

Θάλασσες, βουνά και κάμποι,
μεταξύ τους στο σκοτάδι.
Τόσο απομακρυσμένοι μα και ερωτευμένοι.
Κάθε τραγούδι και ένα χάδι,
κάθε μυρωδιά και ένα δάκρυ.

Ματιά του φέγγους από προσμονή,
από της απομάκρυνσης την διδαχή.
Τόση υπομονή για βροχή,
σε έναν κάμπο με ξερή γη.
Δύο ματιές, δύο ιστορίες για μεγάλες απουσίες.

Η απόσταση να νομίζουν πως θεριεύει,
πως στην ελπίδα τους κωφεύει.
Η ανάγκη τους να τους ορίζει,
σε έναν ουρανό αβεβαιότητας να τους γυρίζει.
Ψυχές που πάλλονται από αγάπη,
από της έλλειψης το δύσκολο παιχνίδι.

Άστρα, φεγγάρι, νυχτερινό τοπίο,
σε συγχορδία καμωμένο.
Με τις ψυχές τις απομακρυσμένες,
να τις συντροφεύουν, να προσπαθούν να τις γιατρεύουν.
Ένας ουρανός κοινός για τους δύο, να τους θυμίζει ότι δεν κάνουν χώρια οι δύο.

Poem: Stamatina Vathi

11-7-2016

Κόκκινο του πάθους το φιλί σου, σταγόνες αίμα της Δύναμης του έρωτα η μορφή σου.
Στέκεσαι εκεί, αγναντεύεις τον κάμπο, μαλλιά μαύρα σαν διαμάντια φωτισμένα,
σάρκα του ουρανού από λευκά σύννεφα καμωμένα.

Κόκκινο μαύρο και εγώ δραπέτης, μιας λογικής λαθρεπιβάτης και μεγάλος επαναστάτης.
Σε προσέχω στα χείλη, διαβάζω τα μάτια, προσέχω τις εκφράσεις, φοβάμαι τα σκοτάδια.
Όχι τα αληθινά, είμαι ατρόμητος σε αυτά.
Φοβάμαι τα δικά σου, μήπως μετανιώσεις και σε χάσω,
σε κάμπους μακρινούς και δεν σε προφτάσω.

Την καρδιά μου την αισθάνομαι τόσο μικρή,σαν ζωύφιο ευαίσθητο στην κάθε σου κίνηση ευκολοεπειρέαστο.
Κόκκινο λουλούδι η ύπαρξή σου, την μυρίζω με πάθος, την εξευμενίζω, μήπως είναι το πιο μεγάλο λάθος.
Πόσο σε λατρεύω, πόσο σε θαυμάζω, θέλω στο εσωτερικό του άνθους σου να κρυφτώ και να φωλιάζω.

Να περπατήσω στον μίσχο σου, να σε χαϊδεύσω και στον πυρήνα σου να γλυκόπαιζω.
Και όταν κουραστώ να ξαποστάσω, η θεά, η ζωή μου, το τέλος και η αρχή μου.
Να πάρω ότι καλύτερο θα μου δώσεις, κόκκινο εσύ, κόκκινο εγώ, δύο τους πάθους και της φωτιάς φρουροί, σε μόνιμη ανταλλαγή.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Ποίημα:Stamatina Vathi

10-8-2016

Μια ψυχή που αναπηδά,
που ζητά για δίκιο, παρακαλά.
Δεν θέλει αυτή να γίνει ο αποδότης,
με του ηλιάτορα την έγκριση, του ξίφους ο δότης.
Το έχει και άλλη φορά το κώνειο γευτεί.

Πέφτει στα γόνατα,
το δεξί χέρι στον ουρανό σηκώνει,
το αριστερό στο χώμα απλώνει.
Δύο μάτια, μια θωριά στον ουρανό,
ζητά βοήθεια από το θεϊκό.

Ανοίγει την ψυχή της πέρα έως πέρα,
δείχνει πως της φερθήκαν τα θεριά χωρίς φοβέρα,
λύνει τα μαλλιά της να χαϊδέψει το χώμα,
δείχνει τους χαμένους της, αυτούς που αγαπά ακόμα.
Χέρι με χέρι ενώνει γη και ουρανό, ζητά της καρδιάς της το μερτικό.

Ένα δάκρυ από τα εσώψυχά της,
αφιέρωμα στον ηλιάτορα της ομορφιάς της,
το αφήνει να χυθεί στο σώμα της πάνω,
να το διασχίσει σε όλο το κορμί της,
να πάρει την ουσία της ψυχής της.

Από την φτέρνα της να πέσει στο χώμα της γης,
να το βρέξει,
να το απορροφήσει αυτή με λαχτάρα με πυγμή,
άνθος δικαίου για να δώσει,
με τα αγκάθια να την λυτρώσει.

Οι καρδιές που την πονέσαν θα ματώσουν,
την χειρότερη πικρία τους θα νιώσουν.
Τα χείλη με τα ψέματα τα μεγάλα,
θα γευτούν αφόρητα την τρομάρα.
Δεν θα μπορούν να ξαναμιλήσουν, ποτέ,
χωρίς την φοβέρα του σπαθιού από πάνω τους,
για να την λιδορισουν.

Λάθη που έκανε ήταν από πόνο,
γιατί δεν της φερθήκαν όπως έπρεπε, την χτυπήσαν,
την ψυχή της κατακρεουργησαν.
Σβήσαν όλα τα καλά του παρελθόντος,
και έπεσαν στην δύσκολη στιγμή της για να την φάνε μόνο.

Αυτή ομως έχει καρδιά εκδικητή,
είναι γεράκι και αετός μαζί,
αλλά έχει καλή καρδιά,
οπότε μιλά με τον ουρανό και τον παρακαλά.
Να γίνει εκείνος η ρομφαία,
μαζί με τη γη, να της κρατήσουν παρέα.

Μόνο ο ήλιος και η σελήνη,
τα μυστήρια της φύσης και η συμπαντική ιεροσύνη,
ξέρουν αυτό το μυστικό,
είναι για λίγους και εκλεκτούς,
τους αφουγκραστες της γης και του ουρανού.

Δώσε φως για την ψυχή που σε καλεί,
σκοτάδι στους εχθρούς της,
μαχαίρι στην καρδιά τους,
κοπίδι στα ψέματά τους.
Πόνο στην ουσία της ψυχής τους,
μόνο η μετανοια να αναλογιστεί μαζί τους.

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Ποίημα:Stamatina Vathi

31-7-2016

Χάνομαι στην σκέψη σου.
Θέλω τόσο πολύ να σε πιστέψω.
Να πω αυτά είναι λόγια καρδιάς, λόγια αλήθειας, πραγματικά. Σαν συνεφέννιος ουρανός η καρδιά μου και σαν καθρέφτης της η ψυχή μου.
Μια γκρίζα σκούρα, μια ανοιχτά, μια αχνογάλανα, μια μπλε φανταχτερά.
Και εγώ μια πρωταγωνίστρια, μια θιασώτης, σε ένα έργο με πολλές εντυπώσεις.

Θέλω τόσο να ακουμπήσω απάνω σου.
Να βάλω το κεφάλι μου στον ώμο σου, κοντά στο στήθος σου να ακούσω την καρδιά σου.
Να γίνουν οι χτύποι των δυο μας ένα, σε ένα τραγούδι, σε ένα της αγάπης μανιφέστο, σε ένα του πόθου κρεσέντο, μια φωνή, ένα σώμα, ένα της αγάπης δικαίωμα στο τώρα.
Μια αγκαλιά, μια τρικυμία, ένας τυφώνας, η δική μας γνωριμία.
Ένας κόκκινος του πάθους ποταμός, ένας μυστηριώδης ουρανός.

Να σου πω τα μυστικά μου, να σου γράψω ποιήματα για τον έρωτά μου.
Να σε γλυκοφιλίσω απαλά, σαν αεράκι με άρωμα κανέλας.
Να τοποθετήσω τα δάχτυλά μου στο πρόσωπό σου σαν πέταλα ενός ρόδου
και το πρόσωπό σου να πάρει όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Να καταλάβεις κάθε μικρή σύσπασή μου, κάθε ανάσα μου, κάθε πνοή μου.

Δύο λίμνες τα μάτια σου να τα αγναντεύω,
να τα κοιτώ βαθιά μέσα τους, να τα ημερεύω.
Θέλω αλήθεια και όχι ψευτιά,
γιατί κοιτώ με άλλη ματιά.
Κοιτώ με τα μάτια της ψυχής και καταλαβαίνω ένα ψέμα όταν θέλεις να πεις.
Μην με πληγώσεις, αίμα από αγκάθι για εμένα η προδοσία,
θα χάσω μέρος της ψυχής, θα κοπώ στα τρία.

Θα το καταλάβεις αλλά θα είναι αργά.
Εάν δεν φταίω εγώ δεν επανέρχομαι στα παλιά.
Θέλω να κρατώ τον λόγο μου και την αξία.
Θέλω να σου φερθώ όπως πραγματικά είμαι, μια Κυρία.
Να σε σέβομαι, να σε θαυμάζω, να σε εκτιμώ, να σε επιδοκιμάζω.
Μην νομίζεις ότι δεν μπορώ να φερθώ με άλλο πρόσωπο, διπλό.
Αλλά σέβομαι εσένα, την σχέση μας, τον άντρα που αγαπώ.
Θέλω να τιμήσω αυτό τον δεσμό, να τον φτάσω μέχρι στον ουρανό.

Φωτογραφία: Stuart Sanderson

Poem: Stamatina Vathi

2-9-2016

Βράχια με κορυφές αιχμηρές σαν προσευχές,
να ζητούν να γίνουν ένα με τον Θεό,
Σύννεφα να μην τους αφήνουν,
να γίνονται εμπόδια σε όλο αυτό το μυστηριακό σκηνικό.

Κάτω σαν αίμα και χώμα από πολλές θυσίες,
ικέτες και αμαρτωλοί σε χαμένες πορείες.
Δρόμοι του πουθενά, ιστορίες του όχι,
όλα σε χρώματα σκοτεινά αλλά με πείσμα στου κόσμου την κόγχη.

Μια βροντή με δύναμη να ακούγεται, να χτυπά.
Να απομακρύνει όλα της πλάσης τα ζωντανά.
Είναι η ώρα των ξωτικών και των πληγωμένων καρδιών.
Είναι το αίμα που έχει χυθεί, που έχει χτυπηθεί από των βουνών την κορυφή.

Αίμα από προδοσία, του έρωτα η συναισθηματική πλεονεξία.
Όταν το ένα γίνεται δύο και αφήνει μια πίκρα στης γεύσης το αρχείο.
Όταν οι μνήμες σε ρίχνουν στο χώμα, ενώ σαν ένας είχες τον ουρανό στα χέρια σου, έναν ήλιο στο στέμμα σου.

Ένας βιγλάτορας μοναχικός.
Με τα σύννεφα και την αστραπή στην καρδιά και στο κορμί.
Κάθεσαι μόνος στην κορυφή.
Ένας ικέτης μιας πονεμένης ψυχής.
Περιμένεις την βροχή να κάνει λάσπη,
να δροσίσει τα βουνά, να τα λάμψει.

Να βγει ο ήλιος, να γίνει πηλός.
Να εμφυσήσει ψυχή ο υπεράνω Θεός.
Να πληθούν οι πληγές οι αληθινές και οι νοητές.
Να πετάξει ο αετός, από άκρη σε άκρη,
να κραυγάσει, να γίνει θεατός.
Να δώσει δύναμη, να αντιδράσει, να ξυπνήσει όλα τα πλάσματα στην πλάση.

Οι καρδιές να ξαναγαπήσουν.
Τραγούδια αγάπης να σιγομουρμουρίσουν.
Να φανούν ηλιαχτίδες να χορέψουν.
Φεγγάρια και αστέρια να σιγοτραγουδήσουν.
Είναι οι ώρες του ονείρου φτιαγμένες από της αλήθειας του απείρου.

Φωτογραφία: Stuart Sanderson

Ποίημα:Stamatina Vathi

17-5-2016

Δέντρο η καρδιά σου με τραβάει μακριά,
σαν να καθρεφτίζει με πάει στο πουθενά.
Τα κλαδιά σου θύελλες που με ταλανίζουν,
τα χέρια σου δύναμη για να με στηρίζουν.

Γύρω μου οι άλλοι μοιάζουνε κοινοί,
μόνο εσύ με κάνεις να νιώθω ζωντανή.
Δύο μάτια μες στο άπειρο που με οδηγούν,
σε θάλασσες απάνεμες, χάρη για τον νου.

Αυτές τις ημέρες των αμφιβολιών που αποδυναμώνουν,
τα σύννεφα με αγκαλιάζουν και με αναστηλώνουν.
Φάρος, η πίστη σου σε δύσκολες πορείες,
αχτίδες Ήλιου οι λέξεις σου για δυνατές αιτίες.

Φωτογραφία:Kostas Orologas

Poem: Stamatina Vathi

28-9-2016

Πόνος, θλίψη, οδυρμός,
οι ελπίδες βαρκούλες βυθισμένες στο θαλάσσιο βυθό.
Ψυχή να σπαράζει, να ρωτάει χίλια γιατί,
καρδιά κομμένη στα δυο, συννεφιά γκριζωπή.
Απουσία ανθρώπου, απουσία ζωής.
Μοναξιά σε ένα ξεχασμένο λιμάνι φυγής.

Έχει πια μείνει το τίποτα, ένα κενό.
Μόνο σιδηρικά στο πάτο να θυμίζουν ένα αληθινό παρελθόν.
Ούτε τα πουλιά δεν τολμάνε να πάνε κοντά,
φοβούνται μην γίνουν φαντάσματα και αυτά.
Μόνο ο αγέρας, η βροχή, το χαλάζι,
δυνατά χτυπάνε στων ελπίδων το κουφάρι.
Είναι καταιγιστική η έλλειψη ψυχής.

Τοπίο και ζωή χαμένη, ναυάγιο ορισμένη.
Ουρανός στα χρώματα της,
αναμένοντας μια βροντή στην αφάνεια την δικιά της.
Βάρκα χωρίς χρώμα μέσα στο αλμυρό νερό,
φοβισμένη από τα θεριά που υπάρχουν έξω εδώ.
Δάκρυα χυμένα από όνειρα ακρωτηριασμένα,
χωρίς πυξίδα, χωρίς ουσία, συντρίμμια χαμένα στην ιστορία.

Πράξεις διαπεραστικές, μαχαιριές δυνατές.
Γροθιές που τσακίζουν ελπίδες πολλές.
Συγκυρίες καταστροφικές, πορείες παραπλανητικές,
άνθρωποι χωρίς πρόσωπο, χωρίς πράξεις αληθινές.
Σύννεφα απειλητικά, τυφώνες, τρικυμίες στην καρδιά.
Αγέρας δυνατός, να φυσάει με μίσος, να γίνεται καταδυναστευτικός.
Ελπίδες χαμένες, στον αγέρα πλέον αφημένες.
Έρμαιο της τύχης της απλά, ελπίδα καμιά.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Poem: Stamatina Vathi

22-5-2017

Είναι λες και έκλαψε ο Θεός.
Ένας τιτάνιος λόγος, ένα δάκρυ πίκρας μες το φως.
Αιχμαλώτισε όλο το γαλάζιο, όλο το γκρι
και στο Σύμπαν έδωσε μια ευχή.
Τα πουλιά είναι αλαργινά,
φωνάζουν δυνατά, παίζουν με το γαλάζιο,
ανακατεύουν με χρώμα τα φτερά.

Σταγόνα γυάλινη, αντικατοπτρισμός,
μια μάγισσα να βλέπει στο μέλλον,
τσιμέντο και μπετόν.
Φιγούρα τα καράβια, λόγια μοναχά,
να αρμενίζουνε στο πέλαγος χωρίς προορισμό, χωρίς πανιά.
Και η ψυχή να αναταράζεται δυνατά.
Σφαίρα δυνατή χωρίς να κυλά.

Τόση στατικότητα, τόσο απάθεια στην γη
και η μπάλα γυάλινη έτοιμη να εκραγεί.
Είναι τα πώς και τα γιατί.
Είναι όταν νόμιζεις κάτι το αληθινό,
αλλά το αντίστροφο είναι το πραγματικό στην ζωή.
Όλο το γαλάζιο, όλο το απαλό γκρι,
καράβια, πουλιά, αστικό τοπίο, φύση σε προσμονή.

Φωτογραφία: Kostas Orologas