Συντάκτης: Stamatina Vathi

Ποίημα: Stamatina Vathi

5-4-2016

Αχ πατρίδα μου πόσο σε αγαπώ,
πόσο σε θαυμάζω με τόση περηφάνια σε εκτιμώ.
Γιατί από το αίμα των ηρώων σου,
φτιάχνεις παιδιά χωρίς ιδανικά;
Με της εκδίκησης την κατάντια στην ματιά
και στην τσέπη το κέρδος χωρίς μπέσα και ανθρωπιά;

Θέλω να σκίζεις αγέρωχα τον ουρανό,
να αντηχείς πέρα έως πέρα,
να μην παίρνεις του φτωχού τον οβολό.
Να τιμάς τον άξιο και όχι την κάθε λέρα και κακία.
Θέλουμε παλικάρια εμείς, λιοντάρια, αποδεδειγμένα της γης μας τα καμάρια.

Αετοί του Δία να πετούν,
να ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ τον αδύναμο,
να είναι ΔΙΚΑΙΟΙ, να ΤΙΜΟΥΝ.
Και όχι το χρήμα να έχουν θρησκεία,
με την χρήση ενός ονόματος σε αλλουνού πλάτες την αξία.
Κεραυνοί και αετοί, όχι φίδια ωρέ και οχετοί!!

Τιμή με αξία και όχι λόγω συγγένειας ανδραγαθεία.
Θέλουμε ψηλές βουνοκορφές και όχι ύπουλες ψυχές.
Θέλουμε αγέρα καθαρό, χωρίς το χρήμα για θεό.
Θέλουμε θάλασσα ελεύθερη καρδιά,
θέλουμε αγέρα τιμής και ιδανικά.
Η αξία πάει κατά πράξη και όχι εξ αίματος μόνο ιστορία.

Ποίημα :Stamatina Vathi

4-8-2016

Αισθάνομαι αέρα της χαράς, της φύσης, της ξενοιασιάς.
Δέντρα θεόρατα να μου τραγουδούν γλυκά στα αυτιά,
χρώματα για τέρψη των ματιών αλλά και των πληγωμένων των ψυχών.
Μια ολόκληρη κοινωνία σε πλήρη συγχορδία.
Αόρατα τα μάτια των νυμφών, να σιγοτραγουδουν για ψυχές εξαγνισμένες, στην πολύχρωμια του δάσους αφιερωμένες.

Σηκώνω τα μάτια να πάρω φως του Θεού,
να απλώσω τα κλαδιά μου προς τα επάνω,
να γευτώ την ενέργεια του ήλιου σε κάθε κύτταρο, κάθε εκατοστό του κορμιού.
Οι ρίζες μου να γίνουν ένα με το χώμα, να απορροφήσουν κάθε στοιχείο, κάθε της ζωής ιχνοστοιχείο.
Μια πανταχώθεν εξουσία, του ωραίου η εξοργιστική δημιουργία.

Πουλιά να έρθουν να μου κελαηδίσουν, να κάνουν φωλιές, να μεγαλουργήσουν.
Η φύση να οργιάζει σε ένα του πάθους χορό που τρανταζει.
Το κελαρρυσμα του νερού να ανασαίνει , δροσιά δροσιά, σταλιά σταλιά να ανασταίνει.
Φρέσκος αέρας να ξυπνάει ένστικτα αγάπης, ουράνιας χαράς και δυναμικής Ματιάς.

Να αισθανθώ πλάσματα μυθικά, μερικές φορές όμως και αληθινά.
Να βγάλω κραυγές, να ακουστούν, σε κάθε κάτοικο αυτού του οργιωδους χορού.
Να κάνω στροφές, να στροβιλιστω, με του αέρα τα φύλλα να γίνω ένα εγώ.
Να φτασω ψηλά, μέχρι τον ουρανό και εκεί να πω μυστικά για το μέλλον που θα δω.
Ένα γεράκι της ψυχής , που θα είναι ο αδιαφιλονίκητος υποκινητής.

Δύο μάτια ψυχής από ένα δάσος της φυγής.
Για ψυχές που αναζητούν, που ζητούν γη και νερό, όχι υλικό αλλά από το αΰλο, το εξωπραγματικό.
Και τότε θα πέσει η γροθιά του ουρανού όχι για κακό αλλά να φέρει νέα του Θεού.
Η θάλασσα από την χαρά της θα τρανταχτεί, βουνά θα τρέξουνε κοντά της γιατί θα αναγεννηθεί.

Μια κουκκίδα με ιστορία, θα δώσει μεγάλο αγώνα, με των Τιτάνων την συμμαχία.
Θα αναγεννηθούν πλάσματα ιστορικά, θα μάθουμε πράγματα φανταστικά.
Πάνω σε μύθους και δοξασίες, θα αρχίσει μια αναγέννηση από παλιών κόσμων τις κοσμοθεωρίες.
Αλλά είναι μυστήρια αυτά, κρυμμένα μυστικά, στον κύκλο των ευχών με την ευχή των αετών.

Φωτογραφία: Kostas Andreopoulos

Poem:Stamatina Vathi

22-7-2016

Αισθάνομαι την άμμο κάτω από τα πόδια μου.
Βλέπω τα χνάρια που αφήνω πίσω μου και το κύμα τα σβήνει. Πόσο εύκολα ίσως θα ήταν όλα αν έσβηναν τόσο εύκολα τα λόγια, οι σκέψεις, τα συναισθήματα.

Σηκώνω το κεφάλι. Βλέπω τον ουρανο.
Σύννεφα όπως συννεφένια είναι η ψυχή μου.
Πορτοκαλί, χρυσαφί, γκρι, μπλε, κίτρινο,όλα τα χρώματα σε μια τακτική αταξία.
Παίρνω χρώμα όσο μπορώ με τα μάτια να φωτίσω εμένα, το είναι μου.

Μυρίζω την θάλασσα και σιγοτραγουδώ, χορεύω στην ακροθαλασσιά με τα κύματα παρέα.
Παφλαζουν αυτά δίνοντας τον ρυθμό και εγώ χορεύω για να διώξω την στεναχώρια.
Παίρνω αέρα όσο να σκάσω και τον αφήνω, να φύγουν μαζί και οι ασχημες σκέψεις.

Αισθάνομαι, ζω. Αν ήμουν σαν την άμμο ίσως να μην γευόμουν αυτό που αισθάνομαι τώρα.
Τα χνάρια της ψυχής και της καρδιάς είναι ιστορίες και μεγαλες εμπειρίες.
Δεν μετανιώνω για τίποτα, απλά να περάσω αυτήν την κακοκαιρία.

Φύσηξε αεράκι Φύσηξε.
Κάνε σχέδια με τα σύννεφα στον ουρανό, φέρε μου νέα από εκείνον που αγαπώ.
Κυματισε θάλασσα κυματισε, δείξε μου την ένταση και την δύναμη σου.
Γίνομαι ένα μαζί σου. Δώσε μου Δύναμη, δώσε μου ένταση, δώσε μου ήχους, πάρε όλα τα άσχημα μακριά.
Ζω.Αισθάνομαι. Γεύομαι.
Ο θαλασσινός αέρας με ηρέμησε. Σου δίνω πολλά φιλιά.

Φωτογραφία: Kalliopi Lisgari

Poem: Stamatina Vathi

24-7-2016

Παίζω με του ανέμου την σκέψη, σε παιχνίδι της φωτιάς.
Φλόγες της ανάγκης της ύπαρξής σου, που φτάνουν μέχρι το τέλος του ουρανού της μοναξιάς.
Ηλίανθοι σε πεδιάδες της αγάπης, κίτρινοι θησαυροί, αποκτήματα μιας καρδιάς.

Μια ζεστασιά να με περικλείει, να με παρασέρνει, να με διεγείρει, να με γαληνεύει.
Να με φτάνει στα ουράνια, να με βάζει στα ηλιοτρόπια, να παίρνω χρώμα από την γη, κόκκινο του πάθους από ένα φιλί, που φτάνει σαν φωτιά στον ουρανό, να γίνει κάτι απόκοσμο, κάτι θεϊκό.

Αιώνια σου αποτίω τιμή, αφοσίωση, Αγάπη πραγματική.
Να κοιτώ μέσα στα μάτια σου, να Χάνομαι μέσα στα χάδια σου.
Να Κρέμομαι από τα χείλη σου, να ποθώ τα μάτια σου, τα λατρευτά τα βράδια σου.
Να Χάνομαι στο στέρνο σου, να με κοιμίζουν της καρδιάς σου οι παλμοί και να είμαι ο υποκινητής στις φλέβες σου πριν η ουσία μας εκραγεί.

Εσύ να μου δίνεις δύναμη, να γίνεσαι η φλόγα μου, η ανατρεπτική η ώρα μου.
Να είσαι ο φάρος μου, ο σταθερός ο βράχος μου.
Να με ζαλίζεις ευχάριστα, να με πετάς στα ουράνια.
Δυό χέρια της ζωής, δυό μάτια της ψυχής, δύο χείλη της πνοής, μια ύπαρξη αγάπης εκρηκτικής.

Φωτογραφία: Zaralis

Poem: Stamatina Vathi

11-10-2016

Άνθρωπος απλός, μια ζωή σκεφτικός.
Ρυτίδες στην μορφή, ίσως και στην ψυχή.
Έξυπνο βλέμμα αλλά πονεμένο, με την αρμύρα της θάλασσας κεντημένο.
Ατενίζοντας μακριά, μαζί με τα πουλιά,
πολυταξιδεμένος και κοσμογυρισμένος.
Φτάνοντας μέχρι τον ορίζοντα η ματιά,
ήθελε να χωρίσει τον ουρανό στα δύο από την πληγωμένη του καρδιά.
Μονολογούσε μερικές φορές,
με τον αγέρα είχε κουβέντες πολλές.
Την αστραπή και τον κεραυνό τα είχε πάντα οδηγό.

Φίλοι λίγοι και καλοί, ποτισμένοι από της αλμύρας το κρασί.
Αεράκι θαλασσινό στην δική τους πλώρη,
καπεταναίοι,
της τρικυμίας τζογαδόροι.
Γλάρος εδώ, γλάρος και εκεί, δοκιμαστές στο γυναικείο φιλί,
σε κάθε λιμάνι φανταστικό αλλά και στα ταξίδια τους, υπαρκτό.
Πολλές ρυτίδες και στο βλέμμα ίχνη από φιγούρα θελκτική, μιας θαλάσσιας γοργόνας το φιλί.
Όλο για αυτήν μονολογουσαν και το φιλί της προσμονούσαν.

Ο ορίζοντας με μια γραμμή φαινόταν στο κόκκινο να είχε βαφτεί.
Ίσως σαν να ‘ θελε να του θυμίσει, κόκκινο κρασί και λάγνο μεθύσι,
με μια νεράιδα που προσπαθούσε να ξεχάσει και το κορμί της να ορίσει.
Αλλά το μυαλό του τον παίδευε από του φιλιού της το κόκκινο μετάξι.
Αυτός και οι φίλοι του οι πελαγίσιοι στο κρασί και το χορό το είχαν ρίξει.
Ντέρτι και καημός στην ματιά τους, καρφωμένα λόγια στην καρδιά τους.
Είναι δύσκολο το κόκκινο φιλί να ξεχάσεις,
γοργόνες, νεράιδες να διαγράψεις.
Είναι η θάλασσα που τα θυμίζει και το μυαλό το τριβελίζει.

Με ένα ιστιοφόρο κάθε μέρα, διασχίζοντας του Αιγαίου την αρμύρα,
πότε στην Ιό, πότε στην Μυτιλήνη, μέχρι την Κύπρο και μετά την Σαντορίνη,
να βρουν μια μονάκριβη θυγατέρα,
το ντέρτι της καρδιάς τους να κάνει πέρα.
Πάτο στο ποτήρι δεν μπορούσαν να βρούνε, είχαν χάσει το δρόμο από την μνήμη ενός φιλιού να ξαναβρούνε,
που το μυαλό τους είχε κλέψει και την καρδιά τους είχε δέσει.
Κόμπο μεγάλο πελαγίσιο, που είναι δύσκολο να ξεδέσεις χωρίς μεγάλο ρίσκο.
Φουρτούνες τα χάδια της να τα θυμούνται, καταιγίδες και αστραπές να την ποθούνε.
Και όταν η θάλασσα γινόταν λάδι, ήθελαν να γίνουν οι δικοί της γλάροι,
να ταξιδεύουνε μαζί της, να ακούνε την γλυκιά φωνή της.

Φωτογραφία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΚΑΛΗΣ

Poem: Stamatina Vathi

11-10-2016

Σύννεφα, αγκαλιά,
του ανέμου και της βροχής φιλιά.
Καράβι στο άγνωστο η ματιά μου,
να ψάχνω μια φιγούρα της καρδιάς μου.

Κύματα τα λόγια του, να μου τον θυμίζουν,
σε ένα γκρι σύννεφο του ουρανού να με γυρίζουν.
Θεοί, αγέρας,
μια φουρτούνα μέσα στα σωθικά μου να με χτυπούν με πείσμα, με φοβέρα.

Νησί απάνεμο η αγκαλιά του,
λιμάνι ήρεμο η αρρενωπή θωριά του.
Τόσο θαλασσί και γκρίζο,
τόσες αποχρώσεις της ζωής του να ορίζω.

Κομμάτι ψυχής, απόσταγμα λογικής.
Δύο μάτια όλο φως,
ένα νησί να γείρω ναυαγός.
Τρικυμία καρδιάς, χαμόγελο ξεγνοιασιάς.

Σταγόνα θάλασσας να ταξιδεύω,
να φτάσω με του αγέρα τις ριπές στην καρδιά του επάνω.
Να του φέρω μήνυμα από την συννεφένια την ψυχή μου,
να του δείξω το αλάτι που έχει η ζωή μου.

Τραγούδι από το κύμα να του τραγουδίσω,
αφρός από της θάλασσας τον χτύπο για να τον νανουρίσω.
Χέρια ορθάνοιχτα να τον αγκαλιάσω,
πάνω στον ουρανό μου να τον ξαποστάσω.

Από την ζέση της καρδιάς του να εξατμιστώ
και πάλι σύννεφο στο ουρανό να γινώ.
Να τον βλέπω από εκεί ψηλά,
να τον συντροφεύω σε όλα του τα ταξίδια, τα μαγικά.

Σύννεφο, βροχή, αγάπη δυνατή.
Άνεμος οι σκέψεις σε κάθε του γιατί.
Λόγια, προτάσεις, ολόκληρες ανατάσεις.
Καρδιά στην καρδιά, ψυχή στην ψυχή, δυο φιγούρες σε δική τους στιγμή.

Φωτογραφία:Gioula Psimouli

Ποίημα: Stamatina Vathi

2-7-2016

Γίνομαι ένα με το φως της Ανατολής.
Παίζω με τα σύννεφα, μιλάω με τα πουλιά.
Τόσο κόκκινο χαράς!!
Θέλω να βροντοφωνάξω, να θαυμάσω, να γευτώ.
Ένα με την καρδιά μου η γέννηση του Ήλιου.
Νέο συναπάντημα, νέα αρχή.
Στους δρόμους των ηλιαχτίδων,
στις αχανής πεδιάδες των νέων ελπίδων,
ξίφος αναγέννησης και νέα χαρά ζωής.

Μέσα στους νερολακους να τσαλαβουτώ,
να παίζω σαν μικρό παιδί, να γελώ.
Να παίρνω χρώμα και αισιοδοξία,
ενέργεια καυτή και Αγάπη αληθινή.
Να γεμίσω τις χούφτες μου με νερό,
να πλατσουρισω, να το γευτώ.
Να βάλω στο μέτωπο, στα μάγουλα, στο στόμα.
Να ρουφήξω κάθε γλυκιά σταγόνα.

Και όταν κουραστώ, να ξαποστάσω.
Να κλείσω τα μάτια, να σε ονειρευτώ.
Να πιάσω την χλόη με τα χέρια,
να την πιέσω, να την οσφριστώ.
Να κάνω την πεταλούδα, που πετά στον αιθέρα,
με του Ηλιου την φλογέρα.
Να φωνάξω δυνατά, να σκίσω τον αέρα,
να πω πόσο πολύ σε σκέφτομαι και σε αγαπώ.
Με την νέα αρχή της ημέρας και του Ήλιου την φοβέρα.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Ποίημα:Stamatina Vathi

6-7-2016

Ένας δρόμος δίχως τέλος και αρχή,
ένα χέρι να με κυκλώνει, ένα βλέμμα να με φιλά.
Τα δέντρα σαν προστάτες και φίλοι,
οι πεδιάδες σαν πράσινο σεντόνι να μας αγκαλιάζει κρυφά.

Η μορφή σου έντονη και δυναμική, το πηγούνι σου αρρενωπό και θεληματικό,
η μύτη σου, τα μάτια σου έντονα και διεισδυτικά,
οι βλεφαρίδες σου σαν ονειρόσκονη,
θέλω να της χαϊδέψω με τα δάχτυλά μου γλυκά.

Ένας γνώστης της ζωής, με αποτύπωση πυγμής,
με ιστορία και μεγάλη αυτοκυριαρχία.
Σε θαυμάζω!! Τι ωραίο συναίσθημα αυτό.
Γεμίζει την ψυχή, ευχαριστεί την καρδιά.
Ένα χαμόγελο πέρα έως πέρα να μου κάνει συντροφιά, μαζί με την μουσική που ακούμε στην διαδρομή μας αυτή.

Όταν μιλάς προσηλώνομαι,
Κρέμομαι από τα χείλη σου και ο ουρανός παίρνει τα αγαπημένα μου χρώματα, αποχρώσεις του κόκκινου, του μωβ, του μπλε και η ματιά σου παρέα να με ακολουθεί.
Όταν γελάμε μαζί είναι σαν να κρυβόμαστε, να εξαφανιζόμαστε,
σαν ένα κουκούλι για δυο, για μια ονειρική ιστορία με μεγάλη πορεία.

Νομίζω ότι είσαι φίλος με τα πλάσματα γύρω μας,
μου δίνεις αυτό που ποθώ, με γεμίζεις δύναμη από την δική σου δύναμη
και Αγάπη άπειρη μέσα από τα δύο σου χέρια, από το βλέμμα σου που μου λέει πολλά, από την συμπεριφορά σου που είναι σαν να μου τραγουδά.
Γλυκέ μου άντρα, Θεϊκε μου και λατρευτέ μου,
μια νεράιδα στο διάβα σου, μια κυρά στην αγκαλιά σου, μια Βασίλισσα στην καρδιά σου.

Φωτογραφία:Stuart Sanderson

Ποίημα:Stamatina Vathi

2-7-2016

Το βλέπω πως κυλά και μέσα με φυλακίζει,
ολόφρεσκο και μυρωδάτο σαν από βουνό θεϊκό τρεχούμενο και μαγικό με ταλανίζει.
Απλώνω τα χέρια μου σαν πουλιά διψασμένα,
το αγγίζω, το απλώνω και γλυκά το αφιερώνω.

Σε ένα αγόρι, δύο ματιά, δύο ολοκάθαρα διαμάντια.
Ένα γέλιο, ένα χάδι, της μοίρας μου σημάδι.
Προσπαθώ να το αγγίξω, κάνω χούφτα να το κρατήσω.
Νερό είναι η ματιά του, με δροσίζει με τα φιλιά του.
Χέρι με χέρι ενωμένα, με το νερό αντριωμένα.

Πίνω εγώ, πίνει και αυτός, δύο ψυχές, ένα φως.
Σώμα με σώμα, στόμα με στόμα,
δύο πηγές αληθινές, ξεδιψούν μέσα στον αιώνα.
Δύο κόσμοι, δύο ουσίες, οι διαφορές κάνουν τις μεγάλες ιστορίες.

Αν χωριστούν, απεγνωσμένα, θα ζητά ο ένας τον άλλον σαν ένα κορμί σε ξένα χέρια.
Θα αναζητούν την αναπνοή τους, το άλλο τους το μισό, την υπόστασή τους.
Δύο πηγές να γίνουν ένα, ποταμοί και θάλασσες μαζί,
ολάκεροι ωκεανοί.
Γιατί η αγάπη δεν θα τελειώνει, θα μεγαλώνει και θα ανταρτεύει, θα φτάνει στο άπειρο και θα κυριεύει.

Φωτογραφία: κωστας κωνσταντινιδης

Poem: Stamatina Vathi

14-8-2016

Μέσα σε κρυστάλλινες διαδρομές,
από του μυαλού τις επιλογές,
από μεγάλες αναζητήσεις,
όχι τις απλές αλλά εκείνες που ψάχνουμε να βρούμε λύσεις,
σαν απόσταγμα της ζωής καμωμένο,
από τα αισθήματα αλλά και την λογική τεκμηριωμένο,
αποφάσισα ότι η αληθινή αγάπη είναι εκείνη που σκέφτεσαι πρώτα τον αγαπητό σου, τον άνθρωπο τον μοναδικό σου.

Τον σύντροφό σου τον αληθινό, όχι από τα όμορφα λόγια αλλά από τις πράξεις, τον ζηλευτό.
Που σου παρέχει εμπιστοσύνη, που στην αμφιβολία δεν σε αφήνει.
Που προσπαθεί να σε ηρεμήσει όταν εσύ τον έχεις εκνευρίσει.
Που σε ακούει πραγματικά και όχι θέλει να μιλήσει για τα δικά του μόνο περιστατικά.
Που ακόμα και με την σιωπή ξέρεις πολύ καλά τι θα πει.
Είναι όταν μιλάνε οι ματιές.
Είναι όταν μιλάνε δύο ψυχές στις απόλυτες σιωπές.

Όταν παρατηρείς κάθε ρυτίδα, κάθε γκριμάτσα, κάθε φροντίδα.
Όχι για να του την καταλογίσεις αλλά να του συμπαρασταθείς, να τον βοηθήσεις.
Δύο καρδιές σαν να είναι μια, δεν χωράει ατομικότητα καμιά.
Αλλά και την μοναχικότητα αν μερικές φορές αποζητάς, με σεβασμό να την αποκτάς.
Είναι αγάπη πραγματική όταν τρέμει η καρδιά, η ψυχή και το κορμί σε κάθε θωριά του και σκέψη, σε κάθε του φιλί.