Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

26-8-2016

Σαν λουλούδι στα χέρια σου θέλω να αισθανθώ.
Να γίνω πέταλα απαλά που σαν αέρας θα με τινάζει η δική σου η ματιά.
Να πάω στις φλέβες της καρδιάς σου, να γίνει πιο δυνατό το άρωμα μου από την ζεστασιά του.
Την κόκκινη φλογα που ρέει με δύναμη στην ύπαρξή σου και μου δίνει την πνοή μου.

Χάνομαι, πεθαίνω στων ματιών σου το κάρβουνο.
Ένα κάρβουνο καυτό που φτάνει μέχρι της ψυχής μου τον απώτερο σκοπό.
Τραγούδι του ανέμου να με χορεύει,
πέρα δώθε με κάθε ριπή του να με τιθασεύει,
την ελευθερία μου να κυριεύει.
Μέσα σε κάμπους του κορμιού σου να χαθώ,
το άρωμα μου να σου δώσω , να λυτρωθώ.

Σημάδια από τα πέταλά μου να σου αφήσω.
Με χείλη καυτά να σε φιλήσω.
Να με παρασύρει ο δικός σου αγέρας σε όλη την πλάση σου, σε κάθε σημάδι σου, σε κάθε έκφρασή σου.
Να πέσω πάνω στου ποταμού σου την πηγή,
να με παρασύρει παραπέρα, σε όλη σου την γη.
Ένα πέταλο του λουλούδιου να γίνει ένα με την βία και την δύναμη του ποταμού.

Να φτάσω μέχρι την θάλασσα της ψυχής σου.
Να γευτώ την ουσία όλης της ύπαρξής σου.
Να γίνω ένα με όλα τα χρώματα του ουρανού σου.
Να εκραγώ στου ήλιου σου τον καημό σου.
Αποκαμωμένη και φευγάτη να χαϊδέψω τα χείλη σου,
να σου ψιθυρίσω γλυκά στου στήθους σου το προσκεφάλι.
Να πάω να καθίσω γλυκά στης καρδιάς σου την άκρη.
Να σε βλέπω, να σε θαυμάζω να γίνομαι ένα με της θωριάς σου την αγάπη.

Σε κάθε χτύπο να αναπηδάω, να λέω τραγούδια, να σε αγαπάω.
Ακόμα και εάν την φρεσκάδα μου να χάσω, θα παίρνω άρωμα από την δικιά σου την ομορφιά σου.
Ένα ροδοπέταλο που μοσχομυρίζει, γιατί πήρε άρωμα από των χεριών σου την αγάπη.
Έγινε ένα με την μυρωδιά σου, με την γλυκύτητα των χειλιών σου, την καρδιά σου.
Ένα πέταλο του αγέρα, που ταξίδεψε στης αγκαλιά σου τον αιθέρα.

Ποίημα:Stamatina Vathi

28-6-2016

Πεθαίνω.
Ο πόνος αφόρητος της ψυχής. Τόσο δυνατός, τόσο ισχυρός.
Θέλω να φωνάξω. Να ακουστώ ολούθε.
Γιατί;
Γιατί γλυκό μου αγόρι να μου δώσεις τόσο πόνο καρδιάς;
Έχω θρυμματιστεί, έχω ισοπεδωθεί.
Πόνος κραυγής, τρικυμία καταστροφής.

Χτυπιέμαι ασύστολα μέσα μου.
Τόσος θόρυβος εκκωφαντικός μόνο για τα δικά μου αυτιά.
Καταρρέω. Πονάω.
Δάκρυα σε όλο μου το σώμα και τα ψέματα χαρακιές.
Να είσαι έτοιμη για όλα;!
Προτιμώ μια σφαίρα να με διαπεράσει. Να μου κόψει το νήμα της ζωής.

Μην το κάνεις αυτό. Θα είναι αργά όταν το καταλάβεις.
Η μαχαιριά θα αφήσει σημάδι, θα αφαιρέσει την αναπνοή, θα γίνει μάρτυρας της προδοσίας, της μεγάλης κοροϊδίας.
Έχω γίνει κομμάτια, η βροχή με μαστιγώνει, ο αέρας με παρασύρει και η μορφή σου με θερίζει.
Γιατί;

Τόσο αθώα φαινόμουνα!! Ήταν η καρδιά και τα μάτια της ψυχής.
Θα γίνει πέτρα η καρδιά μου. Βράχος χωρίς αισθήματα, σταθερός.
Σείεται το είναι μου. Θα το μετανιώσεις.
Και με στεναχωρεί αυτό. Το τώρα δεν ξαναεπανέρχεται, τα αισθήματα δεν ξαναγυρίζουν.
Η αθωότητα χάθηκε.
Πονάω.
Πόνος εσωτερικά. Κραυγή. Και μετά απόλυτη σιωπή.
Αυτή της καρδιάς.
Η χειρότερη.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Ποίημα :Stamatina Vathi

18-6-2016

Θα ήθελα να ήμουν μια νεράιδα μέσα στης λίμνης τα νερά,
να τραγουδώ στα παλικάρια που έχουν σπασμένα τα φτερα.
Μες στην αχνοκοκκινη δροσούλα με τα πλάσματα και τα άλλα ξωτικά,
να πλαθω αγάπης ιστορίες, φτιαγμένες με αλήθεια και καρδιά.

Πόσο γλυκιά είναι η Αυγούλα, ένα παλικάρι μου χαμογελά.
Κάθεται στην άκρη σαν στρατιώτης, έχει μαχαίρι στην καρδιά.
Ξένε τον ρωτώ: τι θέλεις; Τι είναι αυτό που αποζητάς;
Έχεις τον πόνο μες τα ματια; Έχεις πληγή που αιμορραγεί και τον ουρανό μας χρωματίζεις με το κόκκινοπόρφυρο της ζωής.

Όμως εκείνος δεν μιλά. Με τον πόνο είναι ένα και τον έχει συντροφιά.
Εγώ όμως βλέπω το χαμόγελό του, και το νιώθω σαν βροχή να του πλένει τις στεναχώριες και να του δίνει τη ζωή.
Είμαι η κυρά της λίμνης και γνωρίζω μυστικά, τα ξωτικά θα τον γιατρέψουν και θα του δώσω την χαρά.

Πρέπει να διαβάζεις βαθιά στα μάτια,
να φτάνεις τέρμα στην ψυχή,
να έχεις ευαίσθητες κεραίες σε κάθε δάκρυ του σε κάθε μομφή.
Όχι με τα μάτια τα αληθινά μόνο αλλά και με τα μάτια της ψυχής.
Αυτά που δεν με έχουν προδώσει, που μου είναι πάντα εκεί.

Φωτογραφία: Stuart Sanderson

Poem: Stamatina Vathi

16-8-2016

Σαν λαβύρινθος οι σκέψεις και δεν ξέρεις που να πας και να προστρέξεις.
Να βρεθεί λοιπόν μια λύση στης πολυγλωσσίας το μετερίζι.
Αλλά ο ένας αλλά ο άλλος στου χαμελαίοντα το χρώμα του καθενός η επικοινωνία σε έναν αδιευκρίνιστο αγώνα.

Να βρω πολύχρωμα μανταλάκια να κρεμάσω σε γραπτά του καθενός τα λογάκια.
Μπας μπορέσω και καταλάβω, μια γνώμη βάση λογικής να βγάλω.
Ήμουν που ήμουν μπερδεμένη, αυτή η κατάσταση στο απροχώρητο, δεν βγαίνει.

Με τόσους πολλούς αλαλαγμούς ξεχάσαμε όλ0ι τι μας λέει ο νους.
Με την τόση τεχνολογία μήπως ξεχάσαμε λίγο την ουσία.
Μήπως τα μέτρα που ακολουθούμε, αλλοτριώνουν την κοινωνία μας και μας κάνουν να μακρυγορούμε;

Χαίρομαι που ζω σε έναν ευλογημένο τόπο αλλά το ίδιο θέλω να νιώσω και για την σκέψη των ανθρώπων.
Ίσως η πολλή η σκέψη στο αδιαχώρητο μας έχει μπερδέψει.
Ίσως η απλότητα στην ζωή είναι η πιο καλή ανταμοιβή.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Ποίημα: Stamatina Vathi

30-6-2016

Όλα τα χρώματα της ύπαρξής μου η μορφή σου.
Διαστρικά νέφη σε ένα χορό στης καρδιάς μου τον ρυθμό.
Κόκκινο του πάθους, το αίμα που κυλά στις φλέβες μου σε κάθε σου ματιά.
Αίμα χαράς, δημιουργίας, πόθου, ανυπέρβλητης λατρείας στο πρόσωπό σου.

Αποχρώσεις του μπλε, να μου θυμίζεις τον ουρανό που με περικλείει, με εξευμενίζει, με ηρεμεί.
Γαλάζιο της θάλασσας, μια τρικυμία, μια νηνεμία, που με χαϊδεύει, με παιδεύει, με ταξιδεύει σε μεγάλες εξερευνήσεις, πραγματικές και φανταστικές, με περισσότερο την ύπαρξη του υπερβατικού.

Ένα απερίγραπτο και μοναδικό ταίριασμα, με χρώμα και ποιότητα ανυπερθετου λουλουδιού, ένα νεφέλωμα ζωής, ενέργειας και αγάπης αστρικής, η μορφή σου.
Πώς να σε περιγράψω, τα λόγια φτωχά για τους χτύπους της δικιάς μου καρδιάς.
Μια πηγή φωτός, ένας Θεός μαγικός.
Μια τουλίπα και ένας κύκνος, στης λατρείας μας στους στίχους.

Μια πεμπτουσία γλυκύτητας, ζάχαρη και μέλι για τα χείλη μας.
Ένας κήπος δίχως τελειωμό, μέσα στου Σύμπαντος το μυστήριο σκηνικό.
Μπλε τόξο ηρεμίας μέσα στου απαλού ανέμου τα ψιθυρίσματα, οι φωνές μας, στις μεταξύ μας εκμυστηριεύσεις.
Με μόνο μάρτυρα τα λαμπερά νέφη του διαστήματος.
Χωρίς σύνορα του νου τα συναισθήματα.
Μόνο για τρελούς και εξερευνητές, για επαναστάτες και οραματιστές.

Να μην μιλήσω για το μωβ, το κίτρινο, το πρασινο, χρώματα αθάνατου κάλους και πίστης δυνατής, ακράδαντα σταθερής.
Κύκνος, μόνιμος σύντροφος, ισόβιος και διαχρονικά αρεστός,
μέσα στον γαλαξία των ματιών σου και το γέλιο των χειλιών σου πάντα θαυμαστής ακλόνητος και στρατιώτης υποκινητής,
για να γευομαι των φιλιων σου τους χυμούς, μόνιμος δοκιμαστής.
Δύο ψυχές σε αναζητήσεις με Διαστρικές απαριθμήσεις.

Ποίημα :Stamatina Vathi

30-6-2016

Χάος, όλεθρος, ψέμα, απάτη, καταστροφή.
Βόρβορος στο συναίσθημα, στην λογική και στην αγάπη.
Μια ζωή μέσα στην οφθαλμαπάτη και στου αδίκου το κιτάπι.
Το μυαλό σε δαιδαλώδεις διαδρομές,
χάνοντας την κατεύθυνση και το τέλος ή την αρχή,
συνεχώς μετακινουμενο αλλά στάσιμο στην υπερβολή.

Σχέσεις στηριζόμενες στην σάρκα, στην εναλλαγή και την μοιραία, χωρίς αγάπη συναναστροφή.
Μια γεύση ανεκπλήρωτου στο στόμα, κορμί χωρίς όρια και κανόνα.
Ο ρομαντισμός, ο έρωτας, η γλυκύτητα, η αγάπη στης κολάσεως τον χάρτη.

Όλοι στο μέτρημα του χρήματος και στην αξία του αποκτήματος.
Πόσο πονηρος και πόσα βγάζεις, πόσα κλέβεις και πόσα κρύβεις, είναι η αξία σου σαν πολίτης.
Οι προφήτες παύουν να μιλούν, βάζουν φόρους και σε αυτούς.
Ω γυναίκα, μάνα, ουσία, θέλουν να σου υποβιβάσουν την αξία, να σε στείλουν στην εξορία.

Λόγια ευαίσθητα, καθάρια από της Αγνής της καρδιάς τα τετράδια.
Η γυναίκα, η θεά, η σύντροφος, η νεράιδα της καρδιάς και το νερό της ζωογονίας, το χώμα της τεκνογονίας.
Γίνε εσύ η διαφεντέφτρα, του νου η συρματοπλέκτρα.
Βάλε φραγμούς γλυκούς και ασημένιους, αραχνοϋφάντινους και λατρεμένους.

Ποίημα:Stamatina Vathi

29-6-2016

Ω κόρη εσύ ξακουστή, στην Θεογονία αναφερόμενη,
με ζωντανούς και νεκρους παρεβρισκόμενη.
Λατρευτική, Θεϊκη, των εποχών εξουσιαστική.
Ένας Άδης στα πόδια σου, να σε αγαπά, να μην μπορεί να σε στερηθεί ούτε για μια φορά.

Έναν ναρκισσο έσκυψες να πιάσεις σε λιβάδι λουλουδοστολιστο, με χαρά καμωμένο, χρώμα και ευτυχία ζωγραφισμένο.
Μα ο αγαπημένος σου είχε αλλά σχέδια για εσένα,
ήσουν το φως του, η εξουσία του, η λατρεμένη οπτασία του.
Ήθελε να γίνεις κυρά του, σε έναν τόπο της απουσίας, του θανάτου η πεμπτουσία.

Άνοιξε η γη να δεχτεί την εξαίσια ομορφιά σου,
πανω στο άρμα του Αδη, η βασίλισσα του, η πλανευτρα η δικιά του.
Τραυματικός ο αποχωρισμός από την μητέρα σου.
Να σε καλεί, να σε ζητά και πάλι στην αγκαλιά της κοντά.
Ω Δήμητρα Θέα, μάνα και Εσύ και η καρδιά πονά.

Έτριξε, βρόντηξε ουρανό και γη. Δεν είναι μάνα οποιαδήποτε αυτή.
Την κόρη της θα την έχει κοντά αν θέλουν οι άνθρωποι να δούνε σιτηρά.
Να δούνε πλούτο γης, καρποφορία και χαρά, πρέπει η Περσεφόνη να έρχεται κάποιους μήνες στην μάνα της κοντά.

Είναι τα δέντρα , τα λουλούδια, η ζωή.
Η χαρά, η αναγεννηση, οι καρποί.
Είναι απαραίτητη για τον άνθρωπο η κόρη αυτή.
Ο Άδης θα πρέπει να περιμένει μήνες για να χαθεί στις καμπύλες της ομορφιάς της, να γευτεί τους χυμούς της που αυτή κουβαλά στην θωριά της.
Αλλά τα μάτια του όλα θα είναι πάνω σε αυτή, γιατί είναι η αγάπη του, το φως του, το πάθος του, η λατρεία του η μοναδική.
Είναι αυτή που στην ουσία έχει τα κλειδιά, του πάνω κόσμου αλλά και του κάτω αφού αυτή την καρδιά του κυβερνά.

Πίνακας: Stylianos Papadopoulos

Ποίημα: Stamatina Vathi

3-8-2016

Ένας ήλιος από χρυσάφι στον Αυγουστιάτικο ουρανό,
να παίζει του ονείρου ένα κομμάτι για δύο μάτια που αγαπώ.
Ένα σύννεφο να του κάνει παρέα, να του μιλά με λόγια ωραία, να κάνει σχέδια του παραμυθιού στο κίτρινο φόντο του ήλιου του φανταχτερού.
Να παίζει κάνοντας δυό χείλη με μέλι και γύρη,
τόσο καυτά καμωμένα να με καίνε νύχτα και ημέρα.
Ένα γέλιο με ηλιαχτίδες να με καλούν στης θάλασσας τις παγίδες.

Και καθώς να χαϊδεύει την φύση να έρχεται απαλά να με φιλήσει.
Να περνά με τις χρυσαφένιες του αχτίδες την θάλασσα και του κορμιού μου τις καμπύλες.
Και εγώ σαν την άμμο να γίνομαι άπειρα κομμάτια από των χειλιών του την πύρινη την λάβα.
Καμπύλες σε πλήρη εξουσία σε πορτοκαλί του φόντου η κυριαρχία.
Χείλη καυτά του ηλιατορα πετράδια, μάτια τυραννικά του καυτού του ουρανού σημάδια.

Χέρια σαν φλόγες καμωμένα και με του πόθου το νερό βαπτισμένα.
Καρδιές του δειλινού ζωγραφισμένες, να φλέγονται από της αγάπης τις έννοιες.
Ένα παιχνίδι του έρωτα σε κύκλους της ζωής , να αποζητούν δύο αγκαλιές την αίσθηση της απόλυτης αγάπης, της επαναστατικής.
Πάνω σε κορμιά φανταστικά να παίζουνε οι μνήμες, να αποζητά ο ένας τον άλλονε χωρίς τελειωμό και σε πλήρη αποσυντονισμό.
Όλα γύρω μας σε έναν χαώδη του πόθου ρυθμό.

Φωτογραφία:Γιάννης Σεφερλης.

Poem: Stamatina Vathi

1-9-2016

Ένα γέλιο σαν αγέρας,
να με χτυπά στο πρόσωπο,
να μου ξυπνά αισθήματα,
να με φτάνει στον παράδεισο,
να μου κεντά μηνύματα.

Θέλω να γράψω,
να φωνάξω,
για ένα χαμόγελο γλυκό να τραντάξω.
Γη και ουρανό να ενώσω,
μια καρδιά να απλώσω.

Μια καρδιά γεμάτη,
που φτάνει σε κάθε της γης άκρη.
Κάνει παρέα με του ήλιου την ακτίνα,
δίνει του φεγγαριού μια χρυσή πυγολαμπίδα.
Μια καρδιά από ατόφιο χρυσάφι.

Είναι εκεί βουνό σταθερό,
στου ανέμου την φοβέρα αντιδραστικό.
Έχει φτερά να με αγκαλιάζουν
και ματιές να με συναρπάζουν.
Μια ζωή, μια ματιά, όλος ο κόσμος η δικιά του αγκαλιά.

Κάθε σκέψη του ουρανός,
κάθε χάδι του αέρας θαλασσινός,
κάθε γέλιο του ο ήλιος και το φεγγάρι.
Ένας της ζωής μου Θεός,
ένας της αγάπης κεραυνός.

Ποίημα: Stamatina Vathi

30-7-2016

Παίζω με του ήλιου τα χρώματα όπως πάει να αναδυθεί.
Σηκώνω τα χέρια μου να πιάσω μια ακτίνα που ξεπροβάλλει να γεννηθεί,
να την κλείσω μέσα στην ψυχή μου και να γίνει ένα με αυτή.
Σκάω ένα χαμόγελο, φωνάζω Καλημέρα δυνατά.
Διώχνω στεναχώριες και μαύρες σκέψεις, φέρνω ελπίδα και αγάπη, δύναμη και πίστη, λόγια αληθινά.
Ότι είναι να γίνει θα γίνει, γλυκιά μου όμορφη ημέρα, του Ήλιου η θυγατέρα.

Παίρνω μια αναπνοή δυνατή, αγκαλιάζω όλα τα χρώματα και τα βάζω στην καρδιά μου, σαν κορώνα στα όνειρά μου.
Τι κόκκινο, τι μωβ, τι γαλάζιο και βιολετί. Δώρα της φύσης, με του ήλιου την πυγμή.
Χρυσαφί αλυσίδες, αιθέριες, με τυλίγουν σαν αράχνης νήμα θεϊκό , με κάνουν ένα με τον ουρανό, με πηγαίνουν στης θάλασσας τα μήκη και τα πλάτη ταξίδι μαγικό.
Από άκρη σε άκρη σαν αετός και γεράκι, θα ψάξω να σε βρω, γιατί η ανάγκη μου μεγάλη για να σε δω, να σε αγγίξω απαλά, να σε πρωτογευτώ.

Και μέσα στα ασημόχρυσα σύννεφα δύο μάτια.
Ξεπροβάλλουν σαν του ήλιου φρουροί για να σε θυμίζουν.
Παίρνω αχτίνα από την ψυχή μου, χρώμα από την καρδιά μου,
δύναμη από την αναπνοή μου και στα στέλνω με τις αραχνούφαντες αλυσίδες μου να σου δείχνουν τον δρόμο για να έρθεις κοντά μου.
Να χαθώ μέσα στην αγκαλιά σου, να χορέψω με τα χρώματα της φύσης στους δρόμους της ανατολής και της δύσης.

Αέρας θα γίνω στα πανιά για να δω τα μάτια σου από κοντά.
Να δω την μορφή σου, να γευτώ το φιλί σου.
Να σου δώσω χρώμα από τον ήλιο της καρδιάς μου και αχτίνα του από τα δυσθεώρητα βάθη της ψυχής μου, που με φωτίζουν και με αγάπη με στηρίζουν.
Να σε δέσω με τα αόρατα του ουρανού τα νήματα και να βρεθώ στης αγκαλιά σου την ατρόμητη φοβέρα.
Να γίνω μια ηλιαχτίδα της ζωής σου, χρώμα χαράς και αγαπης της ίδιας σου της ουσίας, μιας κοσμοθεωρίας.
Είσαι ο Θεός μου, ένας λατρευτός του ήλιου οδηγός μου.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης