Συντάκτης: Stamatina Vathi

Ποίημα:Stamatina Vathi

21-6-2016

Πόσο μ’ αρέσει να σε βλέπω το πρωί!!
Πουρνό πουρνό με την δροσούλα ακόμα.
Μια μάγισσα φίλη, μια γλυκιά δύναμη, σαν μέλι μες τα χείλη.
Τα φτερά σου να θέλουνε τις πρώτες ηλιαχτίδες,
να παίξουνε με το θεϊκό και με τις δροσοσταλίδες.

Είσαι εσύ ιέρεια του μυστηριώδους, της μεταμόρφωσης και του μνημειώδους.
Αδιάκοπη η εναλλαγή της ζωής σου όλης.
Από αχόρταγη κυρά, του υλικού κόσμου η θυγατέρα,
γίνεσαι το αέρινο, το ιδεατό, η εικόνα της ίδιας της ψυχής,
η τιμιοτέρα.
Σε κάθε κατάσταση διαφορετική ευέλικτη και δυναμική.

Ένας διδάσκαλος Συμπαντικός, της υψηλής νόησης χορηγός,
υπαρκτή με τα μυστήρια και του ουρανού τα μεγαθήρια.
Είσαι η ίδια η αναπνοή, τόσο ταπεινή και θεϊκιά μαζί.
Πόσο γλυκά παίζαμε μαζί και σε ρωτούσα κάθε πρωί.
Και εσύ μου μιλούσες ψιθυριστά για όλα τα Ανείπωτα γλυκά σου μυστικά.
Σε ευχαριστώ πολύ!! Αιώνια φίλη μου και λατρευτή.

Φωτογραφία:Makis Bitoss

Ποίημα :Stamatina Vathi

22-6-2016

Τόσο αρσενικός, τόσο δυνατός, τόσο κολαστικός.
Ένας άντρας του υπερθετικού, με αρρενωπότητα και με τρικυμία, μια καυτή παρουσία.
Θάλασσες φλεγόμενες τα μάτια σου, να διαπερνούν και να κατακυριεύουν.

Ω λατρεμένε μου, η ύπαρξή σου χάος του μέγιστου και ο θαυμασμός του υπέρτατου στην πραγματοποιησή του.
Δύο χείλη προκλητικά, του νου ξελογιαστικά και της καρδιάς διαπεραστικά.

Ένας Θεός, ένας κούρος εξοντωτικός.
Τόσο κόκκινο, τόσο μπλε, μια ουσία για να με κάνεις να αναφωνήσω, ένα τοπίο παραδεισένιο και παραμυθένιο μαζί.
Όταν είσαι σκυφτός και σκεφτικός, σύννεφα του ουρανού οι σκέψεις σου.

Πυρηνόμορφε άντρα της ζωής εσύ διεκδικητής,
πάθος έως το άπειρο, της ζωής μου ο υποκινητής.
Μούσα εγώ στην ύπαρξή σου, μια νεράιδα κρυφή,
το κόκκινο της Πορφύρας και το μαύρο το αδαμάντινο της νύχτας της ίδιας.

Όταν ξεπροβάλλεις σαν ήλιος ολάκερος στην ζωή μου,
Θέλω να κλάψω, να φωνάξω, να γευτώ την κάθε στιγμή, την κάθε εξουθενωτική του κορμιού πυγμή.
Οι καρδιές πάλλονται, οι ψυχές χορεύουν, πεταλούδες γύρω από την φλόγα χωρίς να φοβούνται μην καούν.
Η αγάπη θέλει θάρρος, θέλει ατρόμητες ψυχές, θέλει του Ήλιου πολεμιστές και της νύχτας εραστές.

Φωτογραφία: Stuart Sanderson

Ποίημα:Stamatina Vathi

24-6-2016

Ένα άγριο πουλί, του πολέμου η ψυχή,
ανοίγει τα σθεναρά φτερά, και βγάζει δυνατή ιαχή.
Δίπλα του σύντροφος πιστός, τον στηρίζει διαρκώς,
είναι τα μάτια της πλάτης του αυτά και άλλο ένα ζευγάρι νύχια δυνατά.

Μέσα στο μπλε το Συμπαντικό και το κόκκινο του αίματος, το καλλιτεχνικό,
φιγούρες θεών να τους κοιτούν και τα τεκταινόμενα να παρατηρούν.
Παλεύουν για δίκαιο και τιμή, με τα αστέρια είναι φίλοι καρδιακοί,
η Αφροδίτη αν και του έρωτα η θεά, τα έχει στο άρμα της κοντά.
Δώρο ακριβό του Αρη για να την φυλά.

Πλάσματα που μόνο η ψυχή κοιτά, μυστηριακά και μη γήινα αυτά.
Δεν έχουν αίμα, ούτε σάρκα αλλά έχουν πνεύμα και είναι ενέργεια γεμάτα.
Είναι πορφυροπυρινα από τη δύναμη του Ηλιου
και κυανομορφα από το βλέμμα ανθρώπου,
που αγναντεύει όλο το μπλε του ουρανού και του ωκεανού.
Αναζητώντας την αλήθεια και των λέξεων την έννοια, όπως είναι κρυμμένη ιστορικά για τα μη καθάρια ξωτικά.

Πίνακας: Fred Anderson

Ποίημα :Stamatina Vathi

25-6-2016

Είσαι χέρια καυτά και πύρινα, δυναμικά και διεκδικητικά.
Ουρανός του πάθους η ματιά σου, αφοπλιστική και διαπεραστική.
Χείλη για αμαρτίες και μεγάλες ατασθαλίες.
Ματιά διαμάντι κοφτερό για τρυπάνι καμωμένα, με κάτι από θεϊκό και συννεφιά κεραυνοπλεγμένα.

Μυς στο σώμα του πειρασμού, του μεγάλου κολασμού,
φωτιά στα χείλη και στην σκέψη, η λογική πώς να αντέξει.
Θέλω να αγγίξω κάθε σπιθαμή, να εξερευνήσω του πόθου μου το κορμί,
κάθε λακουβιτσα, κάθε χιλιοστό να το ακουμπήσω, να το γευτώ.

Αργά, αργά και τυραννικά να κατεβώ καυτά βουνά,
χαράδρες και δροσερές ρεματιές, να πιω νερό από πηγές.
Να τινάξω νου και λογική, να γίνω ένα με λάβα καυτή,
να δω καρδιές να αναπηδούν, χωρίς φρένο και σταματημό.
Μια Αμαζόνα του πάθους με έναν Λατρεμένο άντρα του
πορφυρού του ουρανού και της αγάπης του ξεσηκωμού.

Να κατεδαφίσω φόβους και αμφιβολίες, βομβιστικές της λογικής ανοησίες,
να τιθασεύσω άγρια λιοντάρια του πάθους, να τα κάνω ολοκληρωτικά δικά μου.
Να ρουφήξω όλους τους καρπούς της ύπαρξής σου,
να γίνω ένα με το κορμί σου,
από απαλούς ειρηνικούς σκοπούς σε δυνατά πολεμικούς.

Να γείρω το κεφάλι μου στην καρδιά σου και με το βλέμμα στην ματιά σου,
να σου πω ότι είμαι καθολικά δικιά σου, σκλάβα και πριγκίπισσά σου,
η υφάντρα της ψυχής σου και η φλόγα της αναπνοής σου.
Το καυτό κόκκινο του ουρανού το χρώμα, η ανάσα σου, η ουσία της ύπαρξής σου.

Φωτογραφία: Stuart Sanderson

Ποίημα :Stamatina Vathi

25-6-2016

Είσαι αόρατος και μακρινός, γλυκός και υπομονετικός,
είσαι της ζωής μου η φωτεινή πηγή, της αγάπης μου η προσμονή.
Είσαι ο δικός μου ο Θεός, ο όμορφος, ο Λατρευτός,
που μου δίνει ουσία για ζωή και ένα χαμόγελο για το πρωί.

Θέλω τα δάχτυλά σου ένα ένα να φιλήσω, τον ιδρώτα του κορμιού σου να μυρίσω, τα χείλη σου γλυκά να τα δαγκώσω και την φλόγα σου να εξυψώσω.
Να σου κάνω χίλια χάδια, να σου δώσω της καρδιάς μου όλα τα σημάδια, τα φανερά και τα κρυμμένα, της ψυχής μου τα δεδομένα.

Να χαθώ στων ματιών σου τις καταιγίδες, με βροντές και με ελπίδες,
να θεριέψω του πόθου σου τις αστραπές με τις δικές μου πλάνες και ακατανίκητες ματιές.
Τα μικρά μου χείλη να σε ταξιδέψουν σε όλα τα πλάτη και τα μήκη του φανταστικού,
δύο μικρά ζουμερά και λάγνα όπλα σε κάθε μάχη, έτοιμα για όλα.

Άλογα κάτασπρα τα δύο μου χέρια να σε αγγίζουν σαν τον αέρα,
μια απαλά σαν αγνολουλουδα στους κάμπους, μια δυνατά σαν κόκκινα τριαντάφυλλα του πάθους.
Τα μαύρα μου μαλλιά θα είναι μαστίγιο, τυραννικό και του πόθου εξυψωτήριο, να γλιστράνε στου κορμιού σου πέρα ως πέρα, με πειθώ και με λατρευτή φοβερά.
Με τα παρακάλια δεν θα σταματήσω,
μόνο με την δική σου ορμή και πυγμή θα υποταχθώ και θα ακολουθήσω.
Είσαι το κίτρινο τριαντάφυλλό μου, ο Ήλιος μου ο Λατρευτός μου και λίγο κόκκινο δικό μου της φλόγας μου το μερτικό μου.

S.V.
25-6-2016

Ποίημα: Stamatina Vathi

26-6-2016

Σε φανταστικά μονοπάτια, μέσα στου κόσμου τα μεγάλα ταξίδια,
μέσα στης αγάπης τα ονειρικά φιλιά και στου μίσους τα καταστροφικά γνωμικά,
πήγα ένα ταξίδι του νου, της αυτογνωσίας και του διαλογισμού.

Μεγάλες ιστορίες ζωής, αναγέννησης και καταστροφής, μαθήματα για νεύρα δυνατά και ψυχές της υπομονής.
Πάνω σε αστερένιους ουρανούς πολύχρωμους και εκτυφλωτικους,
να πάλλεται η πονεμένη ψυχή, πότε από εδώ και πότε από εκεί.

Μαθήματα να παίρνει πολλά, αλλά την ουσια της ζωής να μην την βρίσκει πουθενά,
να κάθεται και να μονολογεί για ποιο σκοπό ήρθε στη γη.
Αν δεν ορίζει αυτή το τι ποθεί και το τι θέλει να συμβεί, μήπως είναι έρμαιο τελικά, των συγκυριών και των σωστών ή λάθος επιλογών γενικά;

Ένα βλέμμα φυγής με μια καθαρή ματιά, στον ουρανό που είναι ψηλά,
μήπως άραγε κρύβεται εκεί το μυστικό και θα αποκαλυφθεί.
Δεν θέλει μόνο λογική, ο άνθρωπος δεν είναι μόνο νους.
Είναι κάτι διαφορετικό, κάτι το υπερβατικό και δεν είναι για μοναχούς.
Θέλει εμπειρία, θέλει συναναστροφή, να μαθεις και να παράδειγματιστείς.
Ένα αστέρι μέσα στα πολλά, αυτόνομος αλλά και ομαδικά.
Είναι για γερούς μύστες η ζωή!!!!!

Φωτογραφία: Beate Behnke

Ποίημα:Stamatina Vathi

26-6-2016

Ένα πράγμα που δεν θα αντέξω είναι η προδοσία, να το ξέρεις.
Θα σκίσω βουνά, θα τραντάξω νερά, θα κάψω πλαγιές, θα ανάψω ματιές.
Θα κραυγάσω δυνατά με της ψυχής τις χορδές, θα πάλλονται γεφύρια, δρόμοι και στενά, κτίρια και ολάκερα θωρηκτά.
Έχω δύναμη ψυχής, ανυπέρβλητου βάθους και πυγμής.

Θα σκίσω με τα νύχια ωκεανούς, τα βάθη της αβύσσου και ουρανούς.
Θα τρίξω δόντια δυνατά, κομήτες και αστέρια θα ταρακουνά.
Θα πέσω στα γόνατα, την ύστατη στιγμή, θα κλάψω με δάκρυα της προσμονής.
Θα ζητήσω δίκαιο για μια καρδιά που από προδοσία σπαρταρά.
Θα μιλήσω αληθινά, θα δείξω όλα μου τα χαρτιά.
Θα ζητήσω η Ψυχή μου να πιει νερό από της λήθης την πηγή.

Τα χέρια θα τα υψώσω ψηλά, τα θέλω όλα ανοιχτά τα αυτιά,
ξέρετε εσείς τι υπολογίζω εγώ,
ούτε ψέμα, ούτε υλικό αγαθό και αν έκανα ένα λάθος στης ζωης την τριβή,
είναι από παράπονο και κοροϊδία πολύ.
Παρακαλώ με πόθο ψυχής, με βάθος ακράδαντο να μην ζήσω ξανά αυτό που έχω υποστεί.
Ρομφαία δυνατή,ΣΚΛΗΡΗ και κοφτερή.
Γλώσσες να κοπούν, πέρα έως πέρα να σπαρταρούν,
μάτια άδικα να τυφλωθούν και μόνο από μετάνοια να ξαναδουν.

Δεν θέλω πάλι τρικυμία ψυχής, δεν θέλω λάβα καταστροφής.
Θέλω να είμαι απλά Αετός περήφανος και ειρηνοποιός.
Τα νύχια και το ράμφος να μην μεταχειριστώ, μόνο για να φάω και να πετώ.
Είμαι γνώστης της δυαδικότητας της ψυχής, αφήστε με ήρεμο και μην προκαλείται την ύπαρξη της άλλης μορφής.
Ξέρω το μαύρο και το λευκό, το ψεύτικο και το αληθινό.
Ένα μόνο δεν θα καταδεχτώ, την προδοσία από άτομα που αγαπώ.
Είναι δύσκολες τότε οι επιλογές και επικίνδυνες οι ρωγμές στις ψυχές.
Ανυπέρβλητοι οι τριγμοί και ακατάπαυστοι οι στεναγμοί.
Άνοιξε τα μάτια και δες, κοίτα καθαρά όχι πονηρά και ατομιστικά.
Και θα καταλάβεις τα λόγια αυτά πριν να είναι πολύ αργά.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Ποίημα:Stamatina Vathi

27-6-2016

Ξένε εσύ, του δρόμου της φυγής και της αναζήτησης της ζωής.
Είσαι σε σταυροδρόμι ιστορικό με αίμα και δόξα κεντητό.
Θάλασσες, ακρογιαλιές, φιγούρες πανάρχαιες, διαχρονικές.
Είσαι στο κέντρο της ιστορίας, της μεγάλης Αναδημιουργίας.
Είμαστε λαοί με ρίζα βαθιά, με πνεύμα στο άπειρο και σκέψη μεγάλη, με ομορφιά.
Δάσκαλοι, πρωτοπόροι, μεγάλοι θαλασσοπόροι.
Μόνο η διχόνοια μας καθυποβάλλει αλλά για αυτό φροντίζουν άλλοι.
Αίμα κοινό, μέσα από του χρόνου το συφερτό.
Το κύτταρο όμως παραμένει, σθεναρά και υπομένει.
Μόνο οι προδότες μας ταλανίζουν, μας παιδεύουν, μας εκμαυλίζουν.
Κοίτα καλά μέσα στα μάτια, θα δεις την φιλοσοφία, το θάρρος, της επανάστασης και αναζήτησης το θράσος.
Λέτε για συμφέροντα εδαφικά αλλά ο λαός θα πονέσει τελικά.
Λέτε για λαούς με άλλες θρησκείες, μεγάλες διαφορές και φανατικές εκδοχές και λατρείες.
Η μάνα όμως θα είναι ίδια όποια και αν είναι η θρησκεία, οποία και εάν είναι η καταγωγή ή από που ήρθε πάνω στην γη.
Το κλάμα της δεν διαφέρει, είναι το ίδιο εάν υποφέρει.

Ποίημα:Stamatina Vathi

28-6-2016

Το δικό σου φιλί, θησαυρός στο σκοτάδι,
της κολάσεως το χάδι, παραδείσιο πουλί.
Μια έκρηξη της φύσης, οργασμός στις αισθήσεις,
η δροσιά ενός δέντρου, το νερό μιας πηγής.

Τι δικό σου φιλί, μια εικόνα που ζαλίζει,
μια σταγόνα που δροσίζει, την καυτή μου πυγμή.
Ένας αέρας ανάγκης, ζωογόνος επαναστάτης,
που το όχι και πρέπει δεν ξέρει τι πάει να πει.

Όταν ψάχνει και ανακαλύπτει, κρυφά όρια και μήκη,
όταν σιγά σιγά σκοτώνει κάθε αμφιβολία και με τελειώνει,
ξέρω ότι για πάντα του ανήκω, σώμα και ψυχή.
Είναι εκεί να με ορίζει, και γλυκά να με ποτίζει,
με του πάθους τις φωτιές τις καυτές υποταγές.

Δύο χείλη με καμπύλες, με σάρκα για παρανομίες,
βόμβα στην λογική και έκρηξη στην ηδονή.
Να συνταράσει το είναι όλο, ένα στολίδι μικρό του ποθου
και η ψυχή να φτάνει τέρμα, για των χειλιών σου την τριβή.

Βομβιστής, επαναστάτης, θρασύς αντάρτης,
της καρδιάς μου ο χτύπος όλος, το νερό της ζωής.
Και όταν χαμογελάει, η καρδιά μου να χτυπάει,
σε ακραίους της έντασης ήχους με ανυπέρβλητη προσμονή.

Ένα δάσος δροσιάς, ένα νερό ξενοιασιάς,
ένα δέντρο φρεσκάδας, ένας άνεμoς σοροκαδας.
Μια λέξη, μια εικόνα.
Η αρχή και το τέλος, μια αναπνοή, προσφέρω και την ύπαρξή μου όλη για να το έχω μαζί.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Ποίημα: Stamatina Vathi

28-6-2016

Θέλω να σε κοιτάξω στα μάτια, να σου εκφράσω αυτό που νιώθω.
Δεν μπορώ να το κάνω. Βουνά ολόκληρα ανάμεσά μας.
Να χαθώ μέσα στην ματιά σου, να βουτήξω στο χρώμα αυτό, σαν γοργόνα που ψάχνει να βρει το ταίρι της, στα δύσκολα νερά των αμφιβολιών.
Να σε αγγίξω, να βεβαιωθώ ότι είσαι υπαρκτός και όχι της φαντασίας μου ένας όμορφος καταπατητής.
Ένας άντρας της ανυπερθέτου έντασης και εξουσιαστής.

Θέλω να ακούσω την φωνή σου, να την καταγράψω στης μνήμης μου τα κιτάπια , με ανεξίτηλα της αγάπης λόγια.
Να κάθομαι το βράδυ αγναντευοντας τον ουρανό και να χαμογελώ με την θύμησή σου, χαμένη στην σκέψη της μορφής σου.
Ω γλυκέ μου ηγέτη, στο δρόμο της ζωής σου να βρεθω αναζητώντας σε, ήμουν χαμένη σε ατελείωτο θαλασσινό ταξίδι, ας είσαι εσύ η αγκυρά μου, το λιμάνι μου, ο φάρος της αλήθειάς μου, η ουσία μου όλη.

Κάνε υπομονή στα λόγια μου, λατρεψέ με, με τις ατέλειές μου.
Καταλαβέ με.
Αφουγκράσου την καρδιά πώς τραγουδά στις ήχους της σκέψης σου, πως περιμένει σαν φως την ύπαρξή σου.
Μπες στην ψυχή μου, γίνε ο γνώστης και δάσκαλός της, ο μελετητής και ο ειρηνοποιός της.
Βάλε με στην αγκαλιά σου, δυναμωσέ με, με την μυρωδιά της κανάκεψε με.
Δώσε μου φως, δώσε μου βάση σαν μεγάλη οροσειρά που στέκεται ακίνητη και με κοιτά.
Είσαι η ουσία μου, η μεγάλη τρικυμία μου αλλά και η απανεμη γνωριμία μου.
Κατάλαβέ με.

Φωτογραφία:Siv Jannecke Haugen