Συντάκτης: Stamatina Vathi

Ποίημα :Stamatina Vathi

10-6-2016

Μέσα στου μυαλού σου το δαιδαλώδες, χάνεσαι, παιδεύεσαι, επαναστατείς.
Πόσο άσχημο να σε ορίζουν, να θέλουν να σου βάλουν επεξήγηση σαν μια άγνωστη λέξη στο λεξικό.
Δεν είσαι λέξη, ούτε πρόταση, ούτε καν βιβλίο.
Είσαι αισθήματα, πιστεύω, χαρακτήρας ιδιαίτερος.
Δεν σου αρέσει η ισοπέδωση, ούτε είσαι ένας τίτλος βιβλίου, είσαι Άνθρωπος.

Μέσα σου συνυπάρχουν το καλό και το κακό,
το ελάττωμα και το προτέρημα,
μπορείς να γίνεις Ήλιος και φεγγάρι με την σωστή αντιμετώπιση, είσαι Εσύ.
Αλλά αν νομίζουν ότι έχεις ελαφρύ νου,
πλέουν οι ίδιοι σε πελάγη ανωριμότητας έως επιπολαιότητας με πυξίδα την βλακεία.

Πόσο σε στεναχωρεί η εκδικητικότητα μέσα σου, δεν σου άρεσει η αδικία αλλά δεν σου διαφεύγει και η κοροϊδία.
Πόσο κακό να νομίζουμε ότι εμείς είμαστε οι εξυπνότεροι.
Ο έξυπνος συνήθως δεν μιλάει, δεν φθονεί,δεν υποδαυλίζει
τον άλλον.
Ξέρει να αυτοδιαλέγεται και να μαθαίνει και τον ίδιον μέσα από τις πράξεις του και ότι του συμβαίνει.
Δεν ασχολείται με τον άλλον για να μάθει αυτά που δεν ισχύουν ώστε να τον διαπομπεύσει, ασχολείται με τον ίδιο και τα δικά του θέλω και προβλήματα.

Μέσα σε ένα μικρό κύτταρο μιας κοινωνίας που αργοπεθαίνει,
η μόλυνση σώματος και ψυχής είναι επικίνδυνη
Η διαφορετικότητα καταβάλλεται, η εξυπνάδα βλακοποιείται και κορυφή γίνεται ο αισχρότερος των όλων.
Οι μέγιστες έννοιες γίνονται χειρότερες και πλέουν οι ελαφρότεροι των όλων μέσα στο βούρκο της αυθαιρεσίας.
Η λογική και η αγάπη προς τον συνάνθρωπο βρίσκεται στο πυρ το εξώτερον.
Δύναμη χρειάζεται. Δύναμη νου, καρδιάς και ψυχής.
Ανθίστασαι!! Με νύχια και με δόντια. Έχεις Πάθος.Δεν θέλεις να χάσεις ΨΥΧΗ.
S.V. 10-6-2016

Πίνακας: Michail Karapanagiotidis

Ποίημα: Stamatina Vathi

13-6-2016

Κάθε μέρα που νυχτώνει, η αλήθεια με πληγώνει,
σαν σταγόνες σε ένα δράμα, της βροχής η ζωντάνια,
μέσα στην ψυχή μου την άδεια.
Κεραυνός ο δικός σου ο ερχομός.

Και ο ήλιος μου θυμίζει, ένα γέλιο που με ταλανίζει.
Με πληγώνει, με σκοτώνει, ένα άρμα φωτιάς της δικής σου ματιάς, έκρηξης και χαράς.
Τα χρυσοσύννεφα να με χαϊδεύουν, σαν τα μαλλιά σου στην αγκαλιά μου, που χάνονται από τα γλυκά φιλιά μου.

Με του Ήλιου το φευγιό, να σε θέλω πάλι εδώ,
λατρεμένε μου Θεέ, σμιλεμένε με της Δύναμης την ένταση,
εκρηκτικέ.
Ένα γέλιο που με εξουσιάζει, μια ματιά που με τινάζει,
σε αβύσσους και ουράνια, ζητώντας τα δικά σου χάδια.

Η ψυχή της γυναίκας που αγαπάει δεν έχει όρια, ούτε ουρανό. Ούτε το σύμπαν το ίδιο δεν το έχει για φραγμό.
Μόνο το άπειρο την αντιπροσωπεύει, η τελειότητα και υπερβατικότητα για μια καρδιά που λατρεύει.
Κεραυνός ο δικός σου ερχομός.

Φωτογραφία: x.ztalios

Ποίημα :Stamatina Vathi

14-6-2016

Πάνω σε ένα κόκκινο ουρανό, κάθομαι και μονολογώ,
τι είναι αλήθεια, τι ψευτιά στην δική σου ομορφιά.
Σαν τα χείλη σου συλλογιέμαι είναι η θάλασσα που απαρνιέμαι.
Μετρώ του λέξεις σου, διαβάζω τις σκέψεις σου αλλά δεν είσαι εσύ και ούτε υπαρκτός αυτός που νομίζω πως θορώ.

Να δώσω καρδιά, θα πάρω μαχαιριά, να δώσω ψυχή, θα βρεθώ στης αβύσσου το ναδίρ.
Θα ήθελα να σε βάλω στην καρδιά μου, να είσαι ο αφέντης μου, ο πυρπολητής μου, ο επαναστάτης, ο λυτρωτής μου.
Δεν είσαι όμως αληθινός και νιώθω σαν πείραμα δυστυχώς.

Σαν ένα μικρό αγέρι θα σου φιλήσω γλυκά τα χείλη,
θα σου χαϊδέψω το μετωπό σου, θα γίνω αστέρι, κομμάτι δικό σου.
Μην με πληγώνεις, μην με κοροϊδεύεις, είμαι ψυχή που θα λατρεύεις.
Βουνά θα φέρω στο άγγιγμα σου, θάλασσα κόκκινη του πάθους στα όνειρά σου.

Δεν θα με καταλάβεις, δεν θα με γνωρίσεις.
Με κάνεις να σε φοβάμαι, δεν θα με ορίσεις.
Μην με διώχνεις, μην με παιδεύεις.
Θα το μετανιώσεις και θα υποφέρεις.

Θα με αναζητάς αλλά δεν γυρίζω.
Μόνο την αλήθεια υπολογίζω.
Δεν θέλω το κακό σου θα σε αγαπάω,
αλλά πίστη σε εσένα δεν θα χρωστάω.

Φωτογραφία: Ben Karac

Ποίημα: Stamatina Vathi

16-6-2016

Θα ‘ θελα να ήμουν το κύμα που σου τραγουδά, το φεγγάρι να σε ντύνω με του πάθους φιλιά.
Βαρκούλα που σε νανουρίζει σε ήχους γλυκούς, αστέρι που σε φωτίζει σε πόθους ερωτικούς.

Να σου χάιδευα το στήθος, να σου έδινα αγκαλιά, δύναμη, λατρεία, πίστη αποθεωτικά.
Να ήμουν η γοργόνα που σε πήγαινε στα ανοιχτά, να σου δείξει τα μυστήρια και όλα τα αποπλανητικά.

Να σου δώσω ψυχή, να σου δώσω καρδιά, όλο μου το είναι μέσα σε μια ματιά.
Να σου λέω αλήθειες, να μην κρατώ μυστικά, αφού είσαι η μορφή μου με την αντρίκια πλευρά.

Είσαι το μοναδικό μου, το πραγματικό, το ένα, το Αισθημα το δικό μου.
Είσαι το αίμα μου που κυλά, οι χτυποι της καρδιάς μου, η δύναμη , η ζεστασιά!!
Μέσα σου θα χαθώ, θα γίνω ένα, θα εξουσιαστώ.

Δεν θα σε αγαπάω μόνο, θα σε λατρεύω, θα σε υπολογίζω, θα είμαι εκεί να σε στηρίζω.
Μέσα σε εσένα θα μετουσιωθω, θα γίνω άνεμος, θα γίνω βροχή, θα γίνω η γυναίκα να σε ξεσηκώνω, να φτάνω στου μυαλού σου τον άγνωστο δρόμο.
Της λατρείας, της αγάπης, της μοναδικής θυσίας, της καρδιάς σου ο δυνάστης.

Θα είμαι η νύχτα που σε αγκαλιάζει, σε απόκρυφα μονοπάτια, με ένα σώμα της φωτιάς, και ματιά της πυρκαγιάς.
Θα είμαι ο ήλιος που σε ζεσταίνει, που θα σε χαϊδεύει απαλά σαν ηλιαχτίδα, και καυτά σαν λάβα με ένταση από καταιγίδα και εκρηκτικά.
Σαν δυνατή βροχή τα φιλιά μου, απογειωτηκά του πάθους μου τα χάδια και η αγάπη η δικιά μου.

Φωτογραφία: Dimitris Paterakis

Ποίημα: Stamatina Vathi

17-6-2016

Νύχια κοφτερά, μαχαίρια δυνατά, έτοιμα για θάνατο και ζωή μαζί.
Δυναμη, Τόλμη, προσοχή στην κάθε λεπτομέρεια και κίνηση η επιβίωση και η αποδοχή.
Η μοναχικότητα είναι επιλογή, αγναντεύοντας το ουράνιο σε μια βουνοκορφή.

Σχέσεις εκρηκτικές, πόσο αληθινές, σε κοινοί θέα των συντρόφων μας είναι οι καρδιές.
Σκληρή μάχη επιβίωσης, δυνατή θέληση απογείωσης, συναισθημάτων, πιστεύω και ιδανικών.
Το ζητούμενο το ανώτερο, το υπερβάλλον, το θεϊκό.
Η αλήθεια σαν τον Ήλιο δυνατή και φανερή,
Τα ψέματα είναι για τους χαρμέποντες, τους δούλους, τους αδαείς.

Οι ευαίσθητες ψυχές είναι ρομαντικές, αλλά οι απότομοι βράχοι και οι αιχμές τις κάνουν δυνατότερες, σκληρότερες και εγκληματικές.
Έχεις συνηθίσει στις αδύναμες συμπεριφορές.
Έχεις γευτεί το αίμα που τρέχει στις πληγές, αληθινές και αόρατες, υπερβατικές.
Έχεις συνηθίσει στην υπουλότητα και την ψευτιά,
έχει πολλά άσχημα Φίδια πάνω στα βουνά.

Εάν σου πειράξουν αετόπουλο θα κονταροχτυπηθείς.
Μεγάλο κακό θα τους έβρει και θανατικό, γιατί έχεις νύχια κοφτερά, που ακόμα και από θάνατο δουλεύουνε αυτά.
Είναι η ψυχή που μιλά.
Η ζηλεια κακός συμβουλάτορας και η ψευτιά μαζί,
από την ματιά την αετίσια σου κανένας δεν θα κρυφτεί.

Φωτογραφία: Lindberg

Ποίημα: Stamatina Vathi

18-6-2016

Ένα δέντρο με τα κλαδιά του να μου χαρίζει σκιά κάτω από την θωριά του,
είσαι εσύ τα όνειρά μου, η ανάγκη, η αγκαλιά μου.
Θέλω να με προσέχεις, να με ακούς, να με αντέχεις,
να είσαι εκεί στις επιθυμίες μου και στις μικρές τις αμαρτίες μου.

Οι λέξεις λουλούδια πολύχρωμα στα χείλη, να με γλυκαίνουν, να μου δίνουν θάρρος, να με συντροφεύουν, να μου προκαλούν πάθος και ευτυχία.
Να έχουν ουσία και σημασία, να μυρίζουν αγάπη και λατρεία.
Ένας λόγος κακός, ζιζάνιο μπορεί να γίνει αυτός.

Να είσαι ακλόνητος και σταθερότερος, κορμός με πείρα και με Σοφία και με μεγάλη ανδρεία.
Να είσαι κοντά μου και όταν βουρκώνω, όταν σαν νερό βαλτώνω.
Και μην φοβάσαι, εγώ θα το καταλαβαίνω,
θα το αναγνωρίζω και θα το δείχνω με όλη την καρδιά μου και την ψυχή μου.

Γιατί θα είμαι το νερό που σε δροσίζει, και τις ρίζες σου ορίζει.
Θα είμαι εκεί για να σε αγγίζω, να σε χα’ι’δευω, να σε δροσίζω.
Εσύ θα είσαι η ύπαρξή μου και τα λόγια σου η ζωή μου.

Καθώς θα τρέχω από την πηγή μου θα σου τραγουδώ με της λατρείας μου τα χάδια και με ολογαργαρα καλούδια.
Με τα καθάρια μου αγαθά μέσα στις ρίζες σου τις δυνατές και σκληρές να ανταλλάσω ζωή, την ύπαρξή σου όλη, την μοναδική.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Ποίημα: Stamatina Vathi

19-6-2016

Μια πεταλούδα τα όνειρά μου, πάνω στης σάρκας σου τις αντρίκιες μυρωδιές.
Θέλω να καθίσω απαλά στα δυό σου χείλη, να στα χαϊδεύω να στα αισθανθώ.
Να παίξω με τις αέρινες βλεφαρίδες σου, με τα πολύχρωμα φτερά του πόθου μου.
Να σταθώ στα καστανά τα μαλλιά σου σαν μια μάγισσα μικρή που για εσενα ξενυχτά.

Τα δέντρα ένα καταφύγιο των δύο μας , για να σου δείξω το πόσο σε αγαπώ,
σαν φρουροί του έρωτα μας, ποίημα για εσένα τραγουδώ.
Γλυκέ μου αφέντη, άντρα μου μυστικέ, είσαι το πάθος μου, η κάθε αναπνοή μου, η καρδιά μου που χτυπά.
Ένας αγέρωχος φρουρός μου, ένας λατρεμένος μου Ιαγουάρος,
που με ένα νεύμα σου, μια κίνηση σου, εγώ θα βρίσκομαι κοντά.

Τα νύχια σου ξεσκίζουν σάρκες, είσαι ένας σκληρός πολεμιστής, μα μέσα στην δικιά μου αγκάλι όλους τους χυμούς μπορείς να γευτείς.
Ένα σπίτι, μακριά από τα μάτια, μια λίμνη γαλήνια μπλε του ουρανού, η μυστηριώδης γλυκιά ύπαρξή μας πάει σε διθυράμβους της καρδιάς και του νου.
Είμαι η νεράιδα που σε πλένει μέσα στης λίμνης τα νερά,
που σε τυλίγει με της αγάπης ιστούς Χρυσαφένιους, με γέλιο και χαρά καμωμένους.

Είμαι η κυρά του αθάνατου νερού, που έρχεται από τα βουνά της ιστορίας,
να σου λούσω τα μαλλιά σου με δάκρυα χαράς,
να αλείψω κάθε χιλιοστό σου με του πάθους μου το μέλι,
αφού σε ορίζω και με ορίζεις, είσαι ο βασιλιάς ο δικός μου,
ο πολεμιστής μου, ο διεκδικητής μου, η ουσία της ύπαρξης μου.

Είμαι η Πηνελόπη που σε περιμένει, μέσα από τα ταξίδια της ζωής.
Κάθομαι στην άκρη της μαγικής λίμνης και κλαίω για εσένα να φανείς.
Τα δάκρυά μου γίνονται ένα με της λίμνης το αθάνατο νερό για αυτό είναι ενωμένα με της λατρείας το αληθινό.
Έχουν ένα μέρος από την ψυχή μου, την καρδιά και την λογική μου.

Φωτογραφία: Stuart Sanderson

Ποίημα :Stamatina Vathi

20-6-2016

Έχει αρχίσει και ξεπροβάλλει ο ζωοδότης βασιλιάς,
σε ένα αργό δρόμο χρωμάτων που καθηλώνει την ματιά.
Μέσα στο γαλακτερό του ουρανού που αρχίζει να γεννιέται φαίρνοντας μνήμες και λέξεις παλιές.

Το χρονοντούλαπο μιας περασμένης ζωής,
μιας παιδικής αθωότητας που είναι κρυμμένη βαθιά μέσα σου.
Πόσο ζητάς αυτή την ξεγνοιασιά, αυτή την αιθέρια και απλή σκέψη.

Έχεις χαθεί στο δαιδαλώδες της ωριμότητας αλλά ζητάς απεγνωσμένα λίγο, κάτι από αυτό το μαγικό,
που σε έκανε και γέλαγες γάργαρα και ξένοιαστα.
Στο ρουν της πορείας σε αυτό το δρόμο με τα πολλά σταυροδρόμια, πόσες φορές χάθηκες ψάχνοντας την ευτυχία
και αυτή πολλές φορές ήταν κρυμμένη μέσα σου και δίπλα σου.

Έχεις δίπλα σου λουλούδια, κάθησε να τα μυρίσεις.
Έχεις έναν ήλιο να βγει, θαύμασέ τον.
Έχεις έναν ουρανό να αλλάζει χρώματα, παρατήρησέ τον.
Μια φύση γύρω σου να γιορτάζει και να οργιάζει, πάρε μέρος και εσύ.

Μην αφήνεις τις αισθήσεις σου να ατονίσουν,
αυτό είχε η παιδικότητα, θαύμαζε τον κόσμο γύρω της, χωρίς να χανεται πολύ στα θέλω και γιατί.
Αυτό το πραγματικό θαύμα είναι στην ουσία το δώρο χαράς σου,
χωρίς αρρώστιες του μυαλού και της ψυχής, απόλαυσέ το,
Σεβάσου το.

Φωτογραφία:Makis Bitos

Ποίημα : Stamatina Vathi

21-6-2016

Σαν λευκό τριαντάφυλλο η σκέψη μου για εσένα.
Μέσα στων ματιών σου το βλέμμα, θέλω να χαθώ.
Να σου ξετυλίξω της ψυχής μου τα μύρια όσα,
να κλάψω από χαρά, να λατρευτώ.
Ο παράδεισος η ύπαρξή σου και ο φρέσκος αέρας στην ζωή μου.
Σε αγαπώ.

S.V

Ποίημα :Stamatina Vathi

21-6-2016

Θεέ μου Ήλιε, πόσο προσμένω να σε δω!
Η ζέση σου όπου και να βρίσκεσαι με θεριεύει,
με πάει σε δυσθεώρητα ύψη του νου και της καρδιάς, με κυριεύει.
Η ύπαρξή σου με απογειώνει σε άλλους πλανήτες και γαλαξιακά φαινόμενα, με ζωντανεύει.

Το γέλιο σου της φωτιάς αντάμωμα, η ματιά σου Φλόγα εκρηκτική,
τα χέρια σου λάβα ρέουσα που γίνεται ένα με το κορμί.
Οι πλάτες σου βουνά ολάκερα με ηφαίστεια και γκρεμούς,
να γίνω σταγόνα και θάλασσα ολάκερη να εξατμιστώ.

Άρης λεονταρίσιος η αγκάλη σου και αετίσιος μαζί.
Βάζω το χέρι, πιάνω καρδιά, πάνλευκη και χρυσαφένια,
σφυρηλατημένη με δύναμη και αδαμάντινοπορφυρένια.
Είμαι η σκέψη σου και η απαρχή σε κάτι μυστηριώδες,
που η κοινή η λογική είναι απούσα και επουσιώδες.

S.V.
21-6-2016