Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

28-5-2016

Όμορφο αεράκι,γλυκό και δροσερό στα ταξίδια της ζωής σου.
Θαλασσοπούλια οι σκέψεις σου, ανάλαφρες και παιχνιδιάρικες να παίζουν με τον αφρό της θάλασσας σου.
Αραχνοϋφαντα σύννεφα να σε συντροφεύουν και οι τρικυμίες να σε αποφεύγουν.
Κρυστάλλινα νερά να σε δροσίζουν και γλυκά φιλιά να σε κοιμΊζουν.
Ένας Οδυσσέας που ψάχνει την Ιθάκη!
Που πέρασε τόσα βάσανά από τον Θεό Ποσειδώνα.
Το τέλος των κακουχιων και η αρχή της αναγέννησης.
Ένας φοινικας βγαλμένος από τις στάχτες του.
Βουνά δυσθεώρητα και αστέρια λαμπρότατα να σου δίνουν δύναμη και να σε φωτίζουν.
Ήλιος στο βλέμμα σου και χαμόγελο στα χείλη σου.
Χαμογέλα!!!
Φωτογραφία: Μάνος Γαμπιεράκης

Ποίημα:Stamatina Vathi

1-6-2016

Ήρθες τόσο απρόσμενα, σαν κομήτης φωτεινός και ασημόλαμπρος.
Ένας θηρευτής γενναίος, ένας μαχητής ακραίος.
Πόσο ευάλωτη αισθάνομαι στην μορφή σου!!
Πανουργία στο βλέμμα σου αλλά και θλίψη.

Θα ήθελα να διαπέρασω βουνα, να ρουφήξω θάλασσες,
να γίνω ένα με τον αέρα, την βροχή, τις ηλιαχτίδες που σε αγγίζουν, να είμαι κοντά σου, να εξαϋλωθώ μαζί σου.
Να μυρίσω όλη την φυση για εσενα, να λατρέψω κάθε στιγμή μαζί σου, για εμένα.

Με ένα βήμα σου με αγκαλιάσες, με χάιδεψες με την ματιά σου.
Τόσο οικείος αλλά και τόσο φοβερος, ένας πολεμιστής,
ένας μαχητής του κακού, η ασπίδα μου και το δόρυ μου μαζί.
Κάθε γραμμούλα του κορμιού σου, κάθε συμπαγής μυς είναι φτιαγμένος για να με προστατεύει.

Κάθε δάκρυ σου για να με ημερεύει και κάθε χαμόγελό σου για να με ευχαριστεί.
Η καρδιά σου για να με αγαπάει και η ψυχή σου για να με ισορροπεί. Ανάταση και Αγάπη.
Είσαι η δύναμή μου, το γέλιο μου, η ζωή μου.
Είσαι ο πολεμιστής Ιαγουάρος μου, η μυστική μου Δύναμη.

Ποίημα:Stamatina Vathi

3-6-2016

Μέσα στου κόσμου την σιωπή, την ομορφιά την βροντερή,
μια καρδιά αναπολεί και σκέφτεται το γιατί.
Χρυσαφέννια μυστικά και γαλάζια ερωτηματικά,
σε ένα κύμα, μια στροφή, ένα ποίημα, μια ζωή.

Χρώματα της μοναξιάς, στου πελάγου τη φθορά,
που το κύμα παίρνει μακριά, σε άγνωστα μέρη και χωριά.
Δύο χέρια δυνατά σαν το βράχο σταθερά,
να υπάρχουν εκεί, να θυμίζουν το γιατί.

Θάλασσα οι αγκαλιές μες του βράχου τις μορφές,
να φοβάμαι μην τσακιστώ αλλά αυτό το αγόρι το αγαπώ.
Όσο και αν χτυπιέται στην ζωή, αυτός κάθεται εκεί,
Δυνατός και Σθεναρός, ένας όμορφος ΘΕΟΣ.

Το φως περνάει την καρδιά, δίνει ελπίδα στην ματιά,
κύμα και βράχος είναι μαζί σε έξαρση ερωτική.
Δύο σώματα του κεραυνού, σε διθυράμβους του κορμιού,
είναι η ένωση αυτή λάβα και σπαθί μαζί.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Ποίημα: Stamatina Vathi

3-6-2016

Βλέπω στα μάτια σου όλη την γη, έναν αετό με μια πυγμή,
τα δύο σου χέρια σαν φτερά, μες τον ουρανό σκίζουν την συννεφιά.
Αχ να ήμουν μια βροχή, μια ηλιαχτίδα, μια βροντή,
να σου ερχόμουνα κοντά, στων ματιών σου την θωριά.

Ένα τριαντάφυλλο όλη μου η ζωή να στο έβαζα γλυκά
μέσα στην κόκκινη του πάθους σου καρδιά.
Να σε αγκάλιαζα Συμπαντικά μέσα στου στήθους μου την ομορφιά,
να σου τραγουδούσα Χρόνια Πολλά και να σε φίλαγα ερωτικά.

Πύρινα τα φιλιά μου στων χειλιών σου τις ρυτίδες
και σαν Φλόγα που σαρώνει να σου έκαιγα του κορμιού σου τις καμπύλες, με γλυκές , σαρωτικές ανατριχίλες.
Πάθος, αίσθηση, πυγμή, Αγάπη λατρευτική.

Μια ξελογιάστρα, στου κορμιού σου τα ακρογιάλια.

Ποίημα: Stamatina Vathi

6-6-2016

Πόσο χαμένος στην πόλη αισθάνεσαι, σε ένα ταξίδι χωρίς τιμόνι και τοπία.
Μια βροχή άχρωμη, ένα με το γκρίζο του τσιμέντου και άοσμη ή μάλλον τενεκεδένια με οσμή σκουπιδιών.
Μπορείς να χαθείς σε δύο τετράγωνα με πρόσωπα άγνωστα και αφιλόξενα.

Ο αέρας καυτός, σχεδόν πυρακτωμένος να καίει το λίγο πράσινο και μαζί με αυτό και ότι αναπνέει.
Και ο θόρυβος! Λες και έχουν μαζευτεί όλοι οι αρχάριοι και αμαθής του κοσμου όργανοπαίκτες με μόνο σκοπό να σου διαπεράσουν το τύμπανο του αυτιού σου. Το φάλτσο σε όλη του την μεγαλοπρέπεια.

Μια μαργαρίτα να προσπαθεί απεγνωσμένα να αντέξει αλλά μάταια.
Και να αισθάνεσαι και εσύ κάπως έτσι, σαν αυτό το λουλούδι σε ένα εχθρικό περιβάλλον.
Για τι αγάπη να μιλήσεις, τι έρωτα να γευτείς, τι τραγούδι να αφιερώσεις.
Γίνεσαι ένα με το γκρίζο, συνθλίβεσαι.

Να δεις λίγο πιο πέρα, πιο πάνω. Καθάρια και φωτεινά.
Να δεις γαλάζιο και να ονειρευτείς.
Να δεις αστέρια και να ταξιδέψεις.
Να μυρίσεις αγρούς, να γελάσεις με την καρδιά σου, ένα με την φύση.
Να πάρεις μια αναπνοή και να καταλάβεις ότι ζεις, ότι ΥΠΑΡΧΕΙΣ, εσύ ως ένας, μια οντότητα υπαρκτή, όχι μηδέν.
Εσύ.
Φωτογραφία: Kostas Orologas

Ποίημα: Stamatina Vathi

6-6-2016

Κόκκινο το χρώμα που σε φαντάζομαι, του πάθους, της φωτιάς.
Θέλω να χαθώ μέσα στην αγκαλιά σου σαν ένα μικρό πουλί που η βροχή του έχει πληγώσει τα φτερά του.
Τα μάτια μου να βλέπουν την λατρευτή μορφή σου, να σε θαυμάζω, να σε αγαπώ, να σε λατρεύω.

Η ψυχή μου κατάλευκη σαν το απάτητο το χιόνι, ένα Περιστέρι στην καρδιά σου.
Δύο ματιά μόνο για εσενα, δύο χείλη να περιμένουν τα δικά σου χείλη για να αναστηθούν.
Όπως το χώμα ζητάει το νερό ή ανάγκη μου, για να ανθίσει η φύση, να ανθίσω και εγώ.

Να ακούσω το γέλιο σου, να με αναστατώνει.
Να σε γευτώ, να σε μυρίσω.
Να σου υποταχθώ σαν μια σκλάβα στον αφέντη της.
Να σου μιλήσω σαν μια Βασίλισσα στην καρδιά σου!
Να ακούσω τους χτύπους της καρδιάς σου, να γίνω ένα με την ψυχή σου!!!
Σε σκέφτομαι.

Ποίημα: Stamatina Vathi

8-6-2016

Σε ένα γλυκό στενό, σε ένα μυρωδάτο σοκάκι,
ηρθα να σε δω, να σε γευτώ λιγάκι.
Όλες οι μυρωδιές, γιασεμί και μπουγαρίνι,
μέσα στων ματιών σου, την όμορφη σκοτοδείνη.

Ροδόσταμο η μιλιά σου, αγριοκέρασο τα όμορφα φιλιά σου,
ένας χείμαρρος της νύχτας τα ξέπλεκα μαλλιά σου.
Χείλη σαρκωδη, του πάθους θησαυροί, κόκκινες φλόγες που καίνε στην στιγμή, μια ψυχή που σε λατρεύει σαν αναπνοή.

Ένας χορός απόκοσμος και μυστικιστικός,
δυο κορμιά στην πυρά της έξαψης, πόθος εξυψωτικός.
Πόλεμος της σάρκας, ειρήνη του μυαλού,
στο αποκορύφωμα του γλυκού δειλινού.

Όλες οι μυρωδιές να γίνονται ένα με την θύμησή σου,
να μου παιδεύουν το νου με το αισθησιακό κορμί σου.
Καμπύλες στα ακροδάχτυλα και γιασεμί στα χέρια,
από της Ρόδου, της κυράς, τα όμορφα παρτέρια.

Φωτογραφία :Vaso Mpania-limperopoulou

Ποίημα: Stamatina Vathi

8-6-2016

Μια πόρτα σιδερένια μέσα στην καρδιά τα βαρύγδουπά σου ψέματα,
ανασφάλεια, αμφιβολίες να τυραννούν τον νου στης νύχτας το μυστήριο.
Αυτό το τρενάκι του τρόμου, των απότομων εναλλαγών των σχέσεων.
Σαν καλοκαμωμένο και πολυστόλιστο μασίφ, το σίδερο από τις αναλήθειες τις τόσο ωραία σφυρηλατημένες.
Η καρδιά όμως με καγκελόφραχτο το Αίσθημά της να παλεύει να ξεδιπλωθεί.
Δεν είναι υποδεέστερος αυτός που επέλεξες.
Έχει μυαλό, συναισθήματα, πονάει. Μην τον εκμηδενίζεις, μην τον ευτελίζεις.
Θέλει να είναι στην ζωή σου, να είναι κομμάτι σου.
Μίλα αληθινά, Εκφράσου. Δείξε τις πληγές σου, τα ελαττώματά σου. Πες αλήθειες.
Και που ξέρεις ίσως είναι το κλειδί της σιδερένιας πόρτας.
Σε θέλει κοντά του, κάτι σημαίνει αυτό.
Μόνο μην παίζεις. Μην τον μαχαιρώνεις.
Μην του αλυσοδενεις την καρδιά. ΕΣΕΝΑ επέλεξε.
S.V.

Φωτογραφία :Παύλος Παυλίδης

Ποίημα: Stamatina Vathi

8-6-2016

Θέλω να χαθώ στου ωκεανού τα πελώρια κύματα.
Να τραγουδήσω με της θάλασσας το γαλάζιο σε ήχους εξευμενιστικούς για τους άγριους παλμούς της καρδιάς.
Ένας Ποσειδώνας απειλητικός, θεός εκδικητικός, η μορφή σου με ενδυναμώνει.
Ένταση, κύμα ολάκερο ο κάθε χτύπος και η κάθε ανάσα,
συντονισμένη στην επανάσταση κατά της αδικίας.

Να κονταροχτυπηθώ με το κακό, να καταπάτησω το ψέμα.
Προσπάθησα, σαν σταγόνα, να αποδείξω το σωστό, να βρω το δίκαιο αλλά περιγελάστηκα, ποδοπατήθηκα.
Σταγόνα, σταγόνα περίσσευα, το χαμόγελο δεν είναι αδυναμία ούτε βλακεια. Είναι ευγένεια, είναι σεβασμός, είναι παιδεία.
Σταγόνα, σταγόνα έγινα θάλασσα, μεγάλος ωκεανός,
αδάμαστη ψυχή να ζητάει το αληθινό, το φως,
δυναμη οι πραξεις, πάθος οι αποφάσεις.

Και εσύ φιγούρα εμψύχωσης, κεραυνός ο λόγος σου, θησαυρός η εμπειρία σου.
Αδαμαντόπλεκτη ψυχή, δικαιοπάροχη μορφή.
Πέλεκυς δυνατός, βράχος σταθερός, δάσκαλος σφυρηλάτησης του είναι μου.
Φωτιά εσύ, σίδερο εγώ, μέσα στα τεκταινόμενα,
ωκεανοί μαζί σε απύθμενα γιατί, ζητώντας την αλήθεια.

S.V.

Ποίημα: Stamatina Vathi

9-6-2016

Φτερά δυνατά που κόβουν τον αέρα τα χέρια σου,
δυνατός Κεραυνός και αστραποαδάμαστη ψυχή.
Έχεις προδωθεί, έχεις περιγελαστεί αλλά είσαι μια γυναίκα με ψυχή αετού.
Είσαι μάνα, αρωγός, διδάσκαλος και λειτουργός.
Είσαι ιέρεια του σπιτιού και κολώνα γρανιτένια, βάση στήριξης του παιδιού.

Είσαι η αγκαλιά για το δάκρυ του, είσαι η χαρά για την επιτυχία του.
Είσαι ο άυπνος φρουρός, ο αδυσώπητος εχθρός των εμποδίων της ζωής.
Είσαι η σύντροφος, η ερωμένη, η αφέντρα και η νοικοκυρά.
Είσαι η μάνα, η καρδιά, η χωρίς αντάλλαγμα ζεστασιά.
Είσαι η ζωή, το νερό, το βλέμμα το χωρίς ύπνο, το στοργικό.

Η αγάπη, η λατρεία, η αετίσια ηγεμονία.
Η σταθερή πολεμιστής, η ψυχή της οικογενειακής θαλπωρής.
Στο χιόνι, στην βροχή, στους ανέμους της φυγής, απλώνεις τα φτερά που ανθίστανται στις κακουχίες της ζωής.
Είσαι η αετίσια μάνα. Μόνο ένας σύντροφος Αετός, πιστός και τρυφερός, δυνατός και αντικειμενικός σου ταιριάζει.
Μόνο. ΔΥΝΑΜΗ.

Πίνακας: Eleni Giagkou