Συντάκτης: Stamatina Vathi

Ανάσα μάγμα , φιλί.

Poem : Stamatina Vathi

Η σάρκα παλλόταν φύλλο στον δυνατό αγέρα,
η ανάσα έβγαινε πνιχτή.
Μέσα σε σύννεφα και ιδρώτα αναψοκοκκινισμένα στόματα ,
έξαψη εκρηκτική.
Εκεί στην σχισμάδα του στήθους,
η καρδιά έπαιζε σε σκληρή μελωδία,
ντραμς με μια μπάσα φωνή.

Τα ακροδάχτυλα βιρτουόζοι,
τα χείλη ώριμα φρούτα σε γη καυτή.
Και η λογική είχε φύγει σε ξένα λημέρια,
μόνο ο Πόθος παιάνιζε εμβατήριο σε ηφαίστειο, σκηνή για δύο,
με το πάθος για τελικό κριτή.
Μμμμ…. Μμμμμ… Ανάσα μάγμα, φιλί.
Απόλυτη σιωπή, μόνο ουσία και φλόγα, ζωή.

Τα μάτια λάμπανε φωτεινά αστέρια,
ο πυρετός είχε στα ύψη ανεβεί,
η ψυχή λες και ήταν να βγει από το σώμα,
καρδιά , ψυχή, αποκαθηλωτική.
Χαμένος, χαμένη, σε πληθωρικά ταξίδια
όπου ο νους δεν έχει τι να πει.
Μέσα στα βλέμματα άμυαλοι τροβαδούροι ,
με μια αγκαλιά για ουρανό, απογυμνωμένοι,
με τα φρένα χαλασμένα, χωρίς πυξίδα, χωρίς φώτα, μόνο χείλη και ψυχή.
Μόνο ένα φιλί αιωρούνταν, σάρκα και γη.
13-2-2019
Φωτογραφία : Drops of dreams

14-2-2019

Τα μάτια όλη η ψυχή.
Τα χείλη όλη η αρχή.
Δέσμιοι και τύραννοι
Επαναστάτες και ελεύθεροι.
Stamatina Vathi

Ω πανούργα παγίδα…

Poem: Stamatina Vathi

Ω πανούργα παγίδα στης Περσεφόνης το ιερό,
εκεί που το θεϊκό γίνεται ένα με το αληθινό.
Ένας Διόνυσος έπεσε στα δίχτυα σου, της Μέδουσας πλοκάμια, θύμα στο εύκαιρο και το φθαρτό.
Πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος και η ματαιοδοξία τον κάνει να πηγαίνει πιο γοργά,
κάθε ρυτίδα και αγκάθι, μέχρι στην Λυκόσουρα ικέτιδα να τριγυρνά η ομορφιά.
Γιατί είναι τόσο προσωρινή η ζωή?
Νερό που τρέχει αφηνιασμένο ποτάμι και μέχρι τον Άδη πέφτει και βροντοχτυπά με ορμή.

Και εσύ Νάρκισσε που γνώρισες την λήθη σε ένα ποτάμι, μια άγρια κραυγή,
τι έχεις να πεις για τον χρόνο,
κάθε λεπτοδείκτης και μια σκέψη στο εφήμερο, χωρίς ελπίδα, χωρίς ζωή.
Δεν μπορείς να το αποδεχτείς ότι το πρόσωπο φθείρεται,
το σώμα αλλάζει γοργά,
τα χρόνια έρχονται και κανένας δεν είναι ικανός να τα σταματά.

Όμως η ουσία των πραγμάτων είναι αφανής,
ο καθρέφτης κρύβει πολλά,
δεν κρύβει την ουσία της ζωής.
Η πραγματικότητα είναι άλλη, είναι τι είμαστε εμείς.
Πως νιώσαμε, τι πιστέψαμε, για τι δακρύσαμε, για τι υποφέραμε.
Τι ερωτευτήκαμε, τι μισήσαμε, ποιον λατρέψαμε, τι αγαπήσαμε.

Τι να δούμε λοιπόν??
Την αντανάκλαση των ψυχών.
Όπως στην κόρη των ματιών σου βλέπω εμένα, τον ίδιο τον εαυτό μου,
βλέπω την ψυχή μου, την ιδεατή μορφή μου.
Χωρίς ρυτίδες, χωρίς κοκκινάδια, χωρίς γκριμάτσες και διάφορα χάδια,
μόνο γυμνή εγώ και ο εαυτός μου, όχι αυτός που βλέπεις αλλά το ενδότερο εγώ μου.
Αυτό δεν έχει ηλικία, ούτε μπαίνει σε καλούπια,
είναι ελεύθερο και απλά υπάρχει, αυστηρός κριτής και ουσιοπλάστης.

Το πνεύμα είναι ελεύθερο,
δεν επιδέχεται περιορισμούς,
ένας καθρέφτης δείχνει το τώρα και κάνει μόνο υπαινιγμούς.
Μόνο η συνείδηση και η ψυχή έχει φτερά και αντανακλά μέσα στην κόρη των ματιών, σε κάθε βλέμμα, σε κάθε κλεφτή ματιά.
Τι Αφροδίτη, τι Αθηνά, τι Μέδουσα να σε πετρώνει αν η καρδιά δεν χτυπά.
Κοίτα, κοίτα την λάμψη της ματιάς,
είναι η ψυχή που κρύβεται, ο χτύπος της φωτιάς.
14-2-2019

Ηλιαχτίδες και φεγγάρια

Poem : Stamatina Vathi

Ηλιαχτίδες και φεγγάρια όλα μέσα στα δικά του τα μάτια,
καμπύλες και τεθλασμένες, χείλια καυτά, σάρκες ενωμένες.

Ένα χέρι δίπλα στο άλλο, σώμα με σώμα, πόδια γυμνά σε καυτή άμμο.
Στήθος και πλάτη σε ένα χορό, η ανάσα να καίει να δίνει ρυθμό.
Κάθε κίνηση και ένας σεισμός και η καρδιά να ουρλιάζει, κύτταρα, συντονισμός.

Το τριαντάφυλλο που κραδαίνει στα χέρια, αγκάθι και αίμα,
πέταλα, οσμές, φουρτούνες και αναταραχές στο βλέμμα.

Δυο στάχυα που λικνίζονται στον αγέρα,
να ανταλλάσουν ψυχές, λόγια ερωτικά και όλο νόημα βλέμμα.
Τι κάνεις καρδιά μου?? Πως χορεύεις??
Μέλισσα που τρυγά την γύρη να την κάνει μέλι,τρελά την γυρεύεις.

Και αυτές οι καμπύλες, θήκες χωνευτές,
κόρες του ήλιου, της Αφροδίτης κόρες, τορνευτές,
να αναδίδουν αρώματα, να δίνουν χυμούς, να φτάνουν τις αισθήσεις στα ύψη, να κάνουν τους θνητούς Θεούς.

Ηλιαχτίδες και φεγγάρια όλα μέσα στα δικά του τα μάτια,
πέταλα και αγκάθια, αίμα και γύρη στα δικά του τα χείλη.

Έλα να χορέψουμε, να αγκαλιαστούμε, στόμα στο στόμα να εκραγούμε.
Έλα….

17-2-2019

Πίνακας : Βιργιννια Μπακογιωργου

Poem : Stamatina Vathi

Τα σπουργίτια τιτίβιζαν από το κρύο.
Είχαν έρθει πουλιά από το βουνό.
Και μια νεράιδα γη με τον χιονιά για παρέα,
με νύμφες στα ροζ και τα λευκά το είχαν ρίξει στο χορό.
Έλεγαν κρυφούς όρκους και μελωδίες για της Περσεφόνης τον ερχομό.

Ήταν μια υπόσχεση σιωπηρή από μια συμφωνία μέσα στους χρόνους ισχυρή.
Ήρθαν οι αφυπνιστές της ζωής και σαν πεταλούδες στους κάμπους και τα βουνά
είχαν χυθεί.
Αμυγδαλιές ανθισμένες, νεράιδες του ονείρου, σκορπισμένες.

Όπως ο αγέρας τις αγκάλιαζε μια δυνατά μια απαλά
σαν χιονισμένες κορφές,
προεόρτια της Άνοιξης,
χόρευαν στην σιγαλιά.
Όλα μέσα στην σιωπή γιατι ο κάτω κόσμος την κυρά του δεν ήθελε να χαθεί.
Αλλά ο όρκος ήταν όρκος ισχυρός
γυμνά πόδια στο χώμα, αστράγαλοι και Ιαπετός.

Φώναζε η ψυχή της αμυγδαλιάς, στροβιλιζόταν,
χάιδευε το γαλάζιο του ουρανού,
έπαιζε με το βοριά και τα πουλιά του βουνού. Το φεγγάρι ασήμιζε από χαρά
και τα λουλούδια που ήταν κρυμμένα περίμεναν την έναυσμα για νέα φιλιά.

Ήταν γλυκά τα φιλιά της Αρχής,
βούιζε από μέλισσες ο τόπος και ήταν όλο χαλιά της φύσης καταγής.
Αλλά και αυτές οι μυρωδιές!!!!
Μυρωδιές της Ανάστασης,
του Άδη αμπάρες και χαλάσματα.
Βέλαζαν τα πρόβατα και τραγούδαγαν οι ρεματιές,
φτερούγιζαν σπόροι και χόρευαν οι ανεμώνες στις πεδιάδες, χορεύτριες πραγματικές.

Με την πανσέληνο ειδικά
η αμυγδαλιά έλεγε τα μελλούμενα και τα μυστικά.
Φιλενάδες από παλιά,
μαινάδες της ζωής και της χαράς.
Φύσηξε ο αγέρας, ψιθύρισε λόγια γλυκά.
Έρχεται, έρχεται η κυρά.
Τίναξε τα άνθη της τα ονειρικά,
τα έδωσε προσφορά στο χώμα,
όρκο ότι θα έρθει ξανά.

19-2-2019

Φωτογραφία : Georgia Petropoulou

Που είσαι???

Poem: Stamatina Vathi

Μια μάσκα της αμφισβήτησης σημάδι,
μια καρδιά σε έναν Καιάδα χωρίς λιμάνι,
να προκαλώ μια τον θαυμασμό και μια το φθόνο
και να αναρωτιέμαι τι είναι το ζητούμενο,
να είμαι μαζί σου ή μόνος.

Κόκκινο τριαντάφυλλο η αγάπη,
μια να μοσχομυρίζει, μια να είναι αγκάθι
και να επαιτώ για έναν σου λόγο,
ένα χάδι, ένα βλέμμα όλο υπονοούμενα έρωτα στον χρόνο.

Τα μάτια μιλούν, φτάνουν μέχρι την ψυχή,
δεν μπορώ να την μασκαρέψω με άλλη στολή,
είναι ΑΥΤΗ, αυτή που σε αναζητεί,
που χάνεται σε ένα χαμόγελό σου, σε ένα γιατί.

Γιατί??!! Γιατί πέταξες σαν ταξιδιάρικο πουλί,
σαν φτερό στον άνεμο, σαν φύλλο στου βοριά την ριπή??
Φοράω την μάσκα μου και παίζω σε τραγική σκηνή.
Μην βλέπεις εάν γελάω, κοίτα την ματιά μου που δακρύζει βουβά στην σιωπή.

Ας συνεχίσω τον χορό σε αυτό το καρναβάλι που λέγεται ζωή,
αλλά αυτή η σάρκα, αυτή η καρδιά, θα χτυπάει για σένα, σε κάθε στιγμή.
Που είσαι?? Που είσαι ρωτώ…
Εγώ και οι λεπτοδείκτες να χάνονται, έρμαια σε ένα των συγκυριών χορό.

Που είσαι?? Βάζω την μάσκα και προχωρώ…

21-2-2019

Poem : Stamatina Vathi

Η σταγόνα έπεσε, κύλισε σαν δάκρυ,
πάνω στην σάρκα, καυτό και πυρωμένο,
κάτι με αίμα και λάβα ζωγραφισμένο
και έλεγα γιατί, γιατί και ποιος
και εάν με ακούει πραγματικά ο Θεός.

Με ακούς, με ακούς που σου μιλάω,
μέσα σε ένα βυθό μόνη βουβά σε αναζητάω
και η καρδιά να ξεσηκώνει,
να χτυπά τόσο δυνατά, να με αναστατώνει.
Πού είσαι πού?? Σε ποιον ουρανό ταξιδεύεις, σε ποιο φεγγάρι γέρνεις?? Πού??

Χύθηκε το κρασί, πέταλα και λόγια και γιατί.
Μα είναι η ψυχή, είναι η καρδιά, είναι το βλέμμα που χάνεται, που λέει πολλά.
Είναι το γέλιο, είναι το μαζί, είναι το μόνος που η πληγωμένη καρδιά δεν μπορεί να γιατρευτεί.

Σταγόνες, σταγόνες από αίμα,
φωτιές και σπίθες, πυρκαγιά στο βλέμμα
και η σάρκα να ανταρτεύει, να ζητάει πολλά, στην πλεονεξία να ταξιδεύει.
Πού είσαι πού?? Σε ποιον ουρανό ταξιδεύεις, σε ποιό φεγγάρι το κεφάλι σου γέρνεις??
Πού??

Τίναξα το κρασί, το έχυσα στην φωτιά.
Φωτιά και δάκρυ στον έρωτα προσφορά.
Έσφιξα, έσφιξα την γροθιά, έγινα ατσάλι,
έγινα λάβα καυτή, σαρωτικιά, φλόγα μεγάλη.
Η ζωή δεν είναι ταινία να γυρίζει στα παλιά.
Άντε γειά.
26-2-2019

Πηγή του πυρός,
αλισάχνη των βράχων,
θαλάσσιο φως.

Τραγουδά γλυκά,
στο απάντεμα ψυχής,
μυρίζει φιλί.

3-3-2019

Stamatina Vathi

Poem : Stamatina Vathi

Έκλαψε, έκλαψε πολύ αυτό το πρωί.
Ανατρίχιασε, κατάλαβε ότι κάτι κακό είχε συμβεί.
Σμήνος από πουλιά είχαν κόψει τρομακτικά τα δικά του τα φτερά.
Φλόγα, φλόγα δυνατή πάνω στων Κενταύρων την κορυφή.
Άραγε να ήταν το δάκρυ που η καρδιά της είχε γευτεί,
η προδοσία, η κοροϊδία, τι??
Μόνο ξέρει ότι ανατρίχιασε εκείνο το πρωί.

Είχε κλάψει τόσο βουβά από πόνο πριν καιρό,
αλλά είπε ότι δεν ήταν στο χέρι της να κρίνει τι είναι σωστό.
Έβαλε την καρδιά της σε ένα απύθμενο βυθό και εκεί αιμορραγούσε από προδοσία χωρίς τελειωμό.
Το δάκρυ έφτασε μέχρι τον Θεό και του είπε η ψυχή ψιθυριστά ” Την ζωή μου την αφήνω στα χέρια σου χωρίς πονηρό σκοπό, είναι δική σου αληθινά”…
“Κρίνε και δες, εγώ την αθωότητά μου δεν δανείζω στο χτες.
Θέλω να είμαι καθαρός ουρανός, το ξέρεις ότι μια σπίθα μπορεί να γίνει ανεξέλεγκτη φωτιά, αβυσσαλέος θυμός.
Και αυτό το φοβάμαι πολύ, όχι για εμένα, αλλά για το τι μπορώ να κάνω χωρίς τέλος και αρχή.
Προτιμώ να με πουν αφελή, γραφική, ίσως και χαζή αλλά ο πόνος μου και το βουβό μου δάκρυ βλέπουν τον δήμιο που στέκεται πάρα εκεί.”

Εκδίκηση?? Εκδίκηση??!!
Τι ποτήρι από φλόγα καυτή πρέπει κάποιος να πιει??!!
Πρέπει να είσαι έτοιμη να τα θυσιάσεις όλα, γιατί είναι οι ουρανοί ανοιχτοί.
Η πορφύρα χρίζει, φύσηξε αγέρας σαρωτικός,
ο έρωτας είναι φλόγα, φλόγα που καίει και η προδοσία ασετυλίνη που την κάνει να καίει πιο πολύ και δυνατά, δυστυχώς.
Μόνο η σιωπή θα μιλήσει, πριν γίνει παρανάλωμα του πυρός.
“Σσσσσσσσσσσ και οι τοίχοι έχουν αυτιά, αλλά και ο Θεός είναι υπαρκτός. ”
Φωτιά και φλόγα, εκδίκηση, λυτρωμός??
Θεός.

Poem : Stamatina Vathi

Ήταν ένα θρόισμα, ένα χάδι.
Ένας όρκος, ένα ψιθύρισμα, μια φεγγαροαχτίδα στο σκοτάδι.
Ένα γέλιο ποτάμι δροσερό,
ένα πέταγμα πεταλούδας πάνω στα λουλούδια της φύσης, ένας χτύπος, ένας λόγος γλυκός.

Ήταν φρουτένιο και ευωδιαστό αυτό το κοκκίνισμα στο πρόσωπο,
ένα πετάρισμα στον ουρανό.
Αγάπη, αγάπη, τι είναι αυτό??
Τοσο δυσεύρετο άραγε με αυτό το α το στερητικό?
Αγάπη.

Πέταξε η πεταλούδα, ευαίσθητη και μικρή.
Τόσο ευάλωτη, τόσο εξιδανικευμένη, τόσο απατηλή…
Αλλά και τοσο απλή.
Τι είναι η ζωή τελικά, μια ριπή??
Και τα φτερά??
Πόσες ταλαντώσεις και πτώσεις,
πόσα πράγματα ψεύτικα και αληθινά??

Ο χτύπος έγινε αγέρας σαρωτικός,
μοίρασε όλη την γύρη, έπεσε στο χώμα,
έγινε καρπός …
Μια ο ήλιος, μια η βροχή, ακόμα και το χιόνι, αλλά η ηλιαχτίδα πάλι θα βγει.
Εεεεεε ζωή με ακούς??!!! Σε αγαπώ πολύ!
4-3-2019
Φωτογραφία : Raul Diaz