Συντάκτης: Stamatina Vathi

Στίχοι: Stamatina Vathi

22-4-2016

Μια γλυκιά και μυστηριώδης πανσέληνος,
μια ουράνια θάλασσα από αστέρια,
δυο ψυχές σε ένα αβίαστο δώσιμο
ζεστασιάς, συναισθήματος, λατρείας.

Ο Ήλιος και η Σελήνη μαζί.
Ο Κεραυνός και η Αστραπή.
Ταύτιση, τρυφερότητα, ψυχική μέθεξη.
Μέσα από την αγκαλιά της αντλεί όλο της το νέκταρ,
δίνοντας της το φως του και το μεγαλείο του.
Ένας Πύρινος, αμίλητος λόγος, μέχρι τα έγκατα του Είναι.
Ψυχή τε και σώματι.

Στίχοι:Stamatina Vathi

6-5-2016

Μαύρος γρανίτης η ματιά σου,
διάστικτος με αστέρια ενός εβένινου ουρανού.
Απόκοσμη η κορμοστασιά σου,
σαν ψηλή βουνοκορφή του νυχτερινού μυστηριακού τοπίου σου.

Δυσθεώρητα τα βάθη της καρδιάς σου,
σε ένα ταξίδι σφυρηλάτησης της αγάπης σου.
Ψυχή ατσάλινη και ρεμβοκρατούσα,
που επιλεκτικά ανατέλει, δίνοντας το γαλήνιο φως της.

Τόσο σκληρός και διαμαντόμαυρος,
φέγγοντας μονο στους πύρινους φίλους της ψυχής σου.
Τόσο κλειστός και βαθυστόχαστος,
εξομολογούμενος μόνο στην Βασίλισσα της καρδιάς σου.

Αίνιγμα η γνώση σου.
Θάρρος η ζωή σου.
Επανάσταση τα έργα σου.
Σοφία ο λογισμός σου.
Αγάπη η δοτικότητά σου.
Κεραυνός η εκδίκηση σου.
Πίστη η δύναμη σου.

Φωτογραφία :Mudassir Ahmed

20-3-2016

Ο χειμώνας με ένα Αντίο στα χείλη του
και η απόφαση δύσκολη να την αποδεχτώ.
Ακριβοθώρητος και αμίλητος εσύ, να περιμένω την αναγέννηση εγώ,
αφήνοντας το απραγματοποίητο ερμητικά κλεισμένο στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Μετά είναι η συνέχεια, το μέλλον, η Αρχή!!
Χαίρε Άνοιξη, Ήλιε, Φύση!!
Περιμένουμε την ανελέητη έκρηξη σου.
Το βούισμα των μελισσών.
Την οργιώδη ζωή! Την ΑΝΑΓΈΝΝΗΣΗ!!
Χαίρε!!

Φωτογραφία: Makis Bitos
Ποίημα:Stamatina Vathi

Ποίημα: Stamatina Vathi

17-3-2016

Δεν σου κράτησα ποτέ κακία, παράπονο μόνο………

Στα έντονα και ρηξικέλευθα λόγια μου
αισθάνθηκα ότι με απορία θορούσες.
Άραγε της νύχτας το έρεβος ή της ψυχής μου το θόλο
ήταν αυτό που σε ζάλισε και σε αποπήρε μακριά μου;

Δυσθεώρητα τα βάθη της ψυχής σου και ο πόνος μέσα της,
αχόρταγος δυνάστης και παραχαρακτης η αίσθηση και το πάθος.
Αφουγκραστής μυστικών καλά κρυμμένων μέσα του, αποπλανώντας την λογική, το Άισθημα!!

Πλανάμαι και πλανάσαι αν νομίζουμε ότι το πάθος που δεν εκτονώθηκε,
δεν θα απαιτήσει την λύτρωση και την έκφρασή του.
Φρουρός εκεί και υπενθυμητής σε κάθε βήμα μας
να μας θυμίζει το απραγματοποίητο της υπό-σχεσης .

Φωτογραφία: Kostas Orologas

17-3-2016

Βελούδο στα μάτια, μαχαίρι στο φιλί
είναι η μορφή σου θάνατος και ζωή!!!

Η δύναμη της θωριάς σου, καταστροφική
φιγούρα του πάθους και της ανατροπής!

Ατσάλινος λόγος, σταθερός και δυνατός
που κόβει την ανάσα, ο τρομερός.

Μα τι ζητάμε οι δύο μας,να σκεφτόμαστε καθαρά
μα πώς να γίνει αυτό, με την αετίσια σου ματιά!

Πύρινο βλέμμα και απαιτητικό
δυνάστης στο σώμα και στο μυαλό.

Αθόρυβη έλξη, μα και φονική
τραγέλαφος τα λόγια και η λογική!

Ακόρεστη ανάγκη που τρώει τα σωθικά
και πάει με ταχύτητα, αεροδυναμικα.

Μα τι ζητάμε οι δύο μας, να σκεφτόμαστε καθαρά
μα πώς να γίνει αυτό, με την αετίσια σου μάτια!

Βάθη Σταματίνα
Ποίηση Stamatina Vathi

Στίχοι: Stamatina Vathi

9-5-2016

Σελήνη μου εσύ,
φίλη και σύντροφος των καλοκαιρινών παιδικών αναμνήσεων.
Μαγευτική, γλυκιά και μυστήρια.
Ένας δορυφόρος ζωής και λατρείας.

Εσύ που ρυθμίζεις την παλίρροια,
αλλά και όλα τα ύδατα.
Αρχόντισσα των συναισθήματων.
Ετερόφωτη Βασίλισσα της νύχτας,
περιτριγυρισμένη με τα διαμαντένια σου άστρα.

Ένα πάνλαμπρο διάδημα της Γης,
σκήπτρο της και κρυφός εξουσιαστής της ζωής της.
Νεραϊδένια και απόκρυφη.
Λαμπερή, μέσα στο σκότος!
Πραγματικός φάρος, ειδυλλιακή καρδιοκλέφτρα.

Φωτογραφία: Vision of Cosmos.

Poem:Stamatina Vathi

15-10-2016

Κλειστά τα μάτια, βελούδινες βλεφαρίδες,
χαμένες στο όνειρο, μακρινές πατρίδες.
Μετάξι στο πύρινο να πέφτει στο δέρμα,
αλαβάστρινο χάδι, ανεπαίσθητο στην επιδερμίδα πνεύμα.
Αχνό χαμόγελο,στου αγέρα το νεύμα.
Φτερό αναπνοής να κουνάει τα δύο στήθη σαν καμπάνα υπεροχής,
ερωτική πανδαισία να αιωρείται και αυτή στης προσμονής την λατρεία.
Σταγόνες ιδρώτα, δροσιά σε λουλούδι,
να εξατμίζονται με της κάψας το πονηρό τραγούδι.

Τα χέρια σαν σε κούνια του απείρου,
να κρατάνε δύο μεταξωτά σχοινιά,
πρελούδιο ενός έρωτα του ονείρου.
Κρυμμένα του πάθους χαρτιά,
σώμα να αιωρείται στην καυτή ματιά.
Δόντια μαργαριτάρια αγκαλιασμένα από τα κόκκινα τα χείλη,
τρίζοντας να ροκανιζουν κάθε χρόνο σε αναμονή ενός ερχομού του Απρίλη.
Λουλούδια πεδιάδες, ολόκληρες χαράδρες,
όμορφα στολισμένες και μοσχομυρισμένες.
Υγρές από το νερό της ζεστασιάς,
από κάθε σταγόνα ομορφιάς.

Γυναίκα, μυρωδιές, γλυκιές αναμνήσεις του χθες.
Λόγια μουσική στην κάθε στιγμή,
υπαινιγμοί να αιωρούνται στην μεταξύ τους επαφή.
Πόδια καμπύλες να πατάνε με πείσμα,
να μπερδεύονται στα σεντόνια σαν άνθη σε καταιγίδες.
Νύχια βαμμένα πύρινα, φλογίτσες στο καμβά πάνω στο κρεβάτι,
άνθη λουλούδια στα βουνά, σε κάθε της χαράδρα, στο λιβάδι.
Μαλλιά μακριά να σε δένουνε,
να μην μπορείς να φύγεις,
να σε χτυπούν αλύπητα σε κάθε του κορμιού αγκύλη.
Ακατάσχετη επιθυμία, να τριβελίζει το κάθε κύτταρο με βία. Πόθος.

Πίνακας: Odysseas Anninos

Poem: Stamatina Vathi

16-10-2016

Δέντρα του δάσους, πλημμυρισμένα από εικόνες.
Οξιές προς τον ήλιο, του ουρανού βελόνες.
Δύο χείλη κεντημένα από του ουρανού τα κεκτημένα,
χαμένα στων ψηλών δέντρων τα κορμιά,
οξιές να προσπαθούν να φτάσουν το θεϊκό,
στόμα χαμένο στον αγέρα του βοριά.
Κάτι ετοιμάζεται να πραγματοποιηθει! Φωνή.

Χάδι από το θρόισμα των φύλλων,
ανεπαίσθητο χάδι από έναν ουρανό των ονείρων,
τα χέρια ψηλά σαν προσευχή,
δάκρυ και μαχαίρι από τα εσώψυχα με μια μομφή.
Σπινθηροβόλο βλέμμα ενάντια στον βοριά,
λικνίζει του ανέμου βαθιά στα σωθικά.
Κίνηση, πλαστικότητα, φιγούρα, ανθρωπότητα.
Πυγμή.

Τυραννία ψυχής, κραυγής μιας ζωής.
Μονοπάτι ανοιχτό με τα χέρια καμωμένο,
χέρια ματωμένα από την προσπάθεια, ανδρειωμένο,
κλαδιά και φύλλα να κλείνουν την φυγή, σιωπή.
Φωτίζει ο ήλιος, χορεύουν οι οξιές.
Το δάσος αναπνέει και γιορτάζει,
νέα μέρα χαράζει. Φως.

Ανοίγει το μονοπάτι με ευκολία,
χέρια, κορμιά υψωμένα με λατρεία.
Ένας κόσμος κρυμμένος με τις πρώτες αχτίδες ξυπνά, το βλέμμα γελάει παίζει με του ήλιου την ομορφιά.
Τα χείλη αρχίζουν να σφυρίζουν έναν σκοπό,
κάτι με του δάσους συνυφασμένο, τον μαγικό χορό.
Ένα πουλί πετάει προς την κορυφή, δίνει του ήλιου ένα μυστηριακό φιλί. Ζωή.

Φωτογραφία: Makis Bitos

Poem: Stamatina Vathi

14-10-2016

Μια σταγόνα γλύφει το γυμνό το δέρμα.
Φωτεινή αγχόνη το διαπεραστικό το βλέμμα.
Δύο χέρια προσπαθούν να κρύψουν της ψυχής την γύμνια,
κυρτοί ώμοι, ένδειξη μιας ευθύνης, το θύμα.

Άυλο σώμα, διαφάνεια στην μορφή,
μια απουσία λόγου, μια μετέωρη σιωπή.
Καρδιά χαμένη να αισθάνεται την φλόγα της ψυχής,
φιγούρα πονεμένη με τάσεις φυγής.

Δύο χέρια της λείπουν,
αυτά που την έκαναν να νιώθει ζωντανή,
ένα γέλιο, να διώξει αυτό τον πάγο της στιγμής.
Ένα διάπλατο παράθυρο ανοιχτό,
να φέρει αέρα, να ανανεωθεί το μυαλό.

Κόκκινο σαν λουλούδι το σεντόνι,
να την τυλίγει με τρυφερότητα, να μην κρυώνει,
να περιμένει με ελπίδα τα δύο του χέρια,
να την αγκαλιάσουν με όλη την αρρενωπή του φοβέρα.

Φλόγα διαπεραστική σε κάθε κύτταρό της,
ματιά να καίει το όμορφο πρόσωπό της,
σώμα στο κόκκινο με προσμονή,
λουλούδι πύρινο, ερωτική συνοχή.

Πίνακας: Odysseas Anninos

Poem: Stamatina Vathi

13-10-2016

Μέσα στου βυθού σου την σκοτεινή σου τρικυμία,
ένα καριδότσουφλο εγώ να το χτυπούν τα κύματα σου με βία
Δυο μάτια πίσσα κανονική να με τυλίγουν με του πάθους το φιλί,
φλόγες που να απλώνονται σε όλο το κορμί.

Λουλούδια της φωτιάς να σε αγκαλιάζουν,
να σου χαϊδεύουν όλο το κορμί σου, να σε παθιάζουν.
Αγκάθι από τριαντάφυλλο να σε ματώνει,
να γλύφω με των χειλιών μου τη σταγόνα από αίμα,
να σε πελαγώνει.

Γεύση ακατανίκητη που να με καίει,
με του πόθου σου τον ήλιο να με παραπαίει.
Ναρκωτικό στις φλέβες μου η μυρωδιά σου,
το κάθε χάδι από την αρρενωπή κορμοστασιά σου.
Στόμα καυτό που με τυφλώνει και χωρίς σταματημό να με απογειώνει.

Ένα σώμα γυμνό και άοπλο στην κάθε απαίτησή σου,
χάδια πονηρά σε όλο το κορμί σου,
ένα θηλυκό, μια δαίμονας, μια αγία.
χαμένη στης σάρκας την ακατάσχετη επιθυμία.

Πέτρα σκληρή από το πάθος, τσιτωμένη,
έτοιμη να λειανθεί από το κάθε χάδι σου,
την κάθε οξεία και περισπωμένη.
Κραυγές που μέχρι την άβυσσο τραβάνε,
διάφανη σάρκα από σημάδια δικά σου που μεθάνε.

Μίσχος από λουλούδι που η μέλισσα το κεντρίζει,
που του δίνει χρώμα, που το ταλανίζει.
Χάδι αγέρας να το αναταράζει,
οσμές, ουσίες και παρανομίες που το θαυμάζει.

Ένα άνθος από του αέρα την δύναμη ζαλισμένο,
με χάδια και αποτυπώματα σε όλη την σάρκα του, σφραγισμένο.
Να κλείνει τα πεταλά του γλυκά από την πληρότητα του ήλιου,
να αποκοιμιέται από το χορό της φωτιάς στου στήθους σου το επίνειο.

Πίνακας: Caner Ak