Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

12-10-2017

Πέφτει, πέφτει σιγή, πάνω στη γη.
Μάτια, μάτια σκοτεινά και προφητικά,
λένε για οιωνούς και κακούς σκοπούς.
Δρόμοι, δρόμοι της φωτιάς, της λάβας, της ψευτιάς που χάνονται ψυχές και πληγωμένες καρδιές.
Δάκρυ, δάκρυ προσφοράς,
τάμα μιας καρδιάς, μέσα στο χώμα της μοναξιάς, φωνάζει για αγάπη μεμιάς.
Και….Και….
Τραντάζονται βουνά, πέφτουν βράχια δυνατά,
τρέχουν νερά σαν αφηνιασμένα θεριά, πάνω στην στεριά.
Το δάκρυ έγινε πληγή, έτρεξε αίμα πολύ,
έγινε με την θάλασσα ένα σαν πορφυρή Αυγή.
Αλλά… Αλλά…
Αυτή έχει το φιλί, της ιστορίας το κλειδί,
που είναι γραμμένο από το αίμα της πληγής και ιασμένο από τα άδυτα βάθη μιας ψυχής.
Δάκρυ διαμάντι με λουλούδι της Ανατολής.
Μαύρη νύχτα στα μαλλιά, μάτια σαν χώμα της ιερής της γης, καστανά,
και χέρια κλαδιά μια ιτιάς από τα έσχατα τα λόγια μιας ψυχής που πονά.
Έχοντας πένα και στυλό, ματιά να κοιτά στον ουρανό και έχοντας βαθιά βιώσει τον χαμό.
Σηκώνει χέρια, προσκαλεί, φωνάζει τον ιέρακα για να τον δει, τι έχει νέα να της πει.
Φωνές, ψίθυροι, η ιστορία πρέπει να συνεχιστεί.
Το κύτταρο να παραμείνει πάνω στην Γη.
Φιλί.
Βάζει τα χέρια στου δέντρου τον κορμό,
φεγγάρια σε χορό και δίνει τον χρησμό.
Σε αγαπώ.
Φεγγάρια της νύχτας οδηγοί,
καρποί του δέντρου της ζωής.

Poem: Stamatina Vathi

12-10-2016

Μετά από την φλόγα την καυτή, που από άκρη σε άκρη θα χυθεί,
κρύο πολύ και παγωνιά θα ξαπλωθεί στην γειτονιά.
Επέλαση σκληρή του βοριά.
Οι αρκούδες με τα πουλιά παρέα θα κάνουν,
από τα στενά εχθρικά θα θέλουν να περάσουν.
Σκληρές ματιές θα ανταλλάξουν,
φλόγες μες στην θάλασσα θα πετάξουν.

Εκεί ο δυνατός σε μια νυχτιά, αδύναμος θα γίνει με το φέγγος της ημέρας και ο ρακένδυτος και πονεμένος,
βασιλιάς θα γίνει ο καημένος.
Είναι η ώρα που θα ζητάνε τα τσακάλια,
να γίνουν φύλακες στα ουράνια,
αλλά η μεγάλη η άρκτος της καρδιάς τους θα τα χτυπάει και ας είναι και δικά τους.

Είναι οι ώρα που θα ουρλιάζουν οι λύκοι αλλά η εξυπνάδα τους εκεί θα δείξει.
Αν θα πάνε με τον γείτονά τους ή με τα τσακάλια, τη γενιά τους.
Το μυστικό είναι ένα. Με τον γείτονα μέσα στα χρόνια τρέχει το ίδιο αίμα,
από αυτόν δεν θα προδοθούνε και περίεργα θα ξαφνιαστούνε.

Τα τσακάλια δεν είναι φίλοι, είναι εχθροί που σπέρνουν ύλη,
κάνουν αργά και μεθοδευμένα,
πράξεις που εναντιώνονται σε όλα τα γραμμένα.
Η βαρβαρότητα δεν θα κερδίσει, θέλει απλώς να αποσταθεροποιήσει,
να βάλει αδέρφια να φαγωθούνε και από το μερτικό τους να χαθούνε.
Πιο πολύ κερδίζεις με το μέλι πάρα με της εκδίκησης το μαχαίρι.

Poem: Stamatina Vathi

12-10-2016

Απόλυτη ερημιά, εγκατάλειψη βαθιά.
Σιδηρικά, άψυχα κορμιά στου ήλιου την καυτή μοναξιά.
Βιομηχανικό τοπίο, σκληρό,
γύρω πράσινο, νερό,
στων αντιθέσεων το σκοπό.
Κάποτε τοίχοι όνειρα γεμάτα.
Φωνές, τσακωμοί, γέλια,
τώρα κάτι άψυχο, χωρίς ρυθμό,
μια πένθιμη ραψωδία στο νερό.

Η ζωή είχε μια ελπίδα, ένα γέλιο, μια ηλιαχτίδα.
Καπνός έβγαινε αρκετός,
οι μηχανές και οι άνθρωποι
σε γρήγορο ρυθμό.
Ψωμί, εργασία,
η ζωή προχωρούσε στης βιοπάλης την επεξεργασία.
Θόρυβος που αντηχούσε πέρα έως πέρα,
μέχρι και τα πουλιά δυσανασχετούσαν με αυτή την φοβέρα.
Όνειρα, ελπίδες αποτυπωμένες δροσοσταλίδες.
Προβλήματα αλλά και μυρωδιές από φιγούρες,
από το ανθρώπινο στοιχείο εποχές.

Στο νερό έχει εδώ και καιρό να καθρεφτιστεί ανθρώπινη ψυχή,
το γέλιο έχει από εδώ χαθεί.
Καμιά πέτρα δεν έχει πέσει στην επιφάνειά του να κάνει κύκλους,
δεν έχει ακούσει ανθρώπινες συζητήσεις για μισθούς και νεους τύπους.
Ερημιά. Η φύση, τα ερείπια και τα πουλιά.
Ο αγέρας μπάζει μέσα στο κουφάρι,
κάτι ανεπαίσθητο από όνειρο έχει πάρει.
Φαντάσματα και τα χτυπήματα από την σκουριασμένη λαμαρίνα,
όπως χτυπάει η μία με την άλλη και το τσιμέντο με βία.

Τα μυρμήγκια έχουν καιρό να μαζέψουν ψωμί από κολατσιό,
τα έντομα έχουν μόνο της φύσης το σκοπό.
Οι μόνοι επισκέπτες άτομα της παρανομίας,
καμία φορά και μοναχικές ψυχές χαμένες στην ιστορία.
Τοίχοι και παρελθόν, εγκατάλειψη χωρίς σκοπό.
Το νερό της βροχής έχει γλύψει όλο το σκελετό της καταστροφής.
Καταιγίδες και τυφώνες, όλων των ειδών οι μπόρες.
Εγκατάλειψη, ερημιά, έλλειψη ανθρώπου, μοναξιά.
Μόνο τα σύννεφα καθρεφτίζονται αυτάρεσκα
και συνεχίζουν την πορεία τους ευχάριστα.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Ποίημα: Stamatina Vathi

10-5-2016

Μέσα στο ροδόχροο της Ανατολής,
γερακίσια καμωμένη,
στης αστραπής και της βροντής τον ήχο στεφανωμένη.
Δύσης συνέχεια και αρχή,
θαλασσοδαρμένη,
λατρευτική και απατηλή, βουνίσια πλασμένη.

Βασίλειο Θεών και Αετών,
νυμφών περιτριγυρισμένη.
Αρχαίων Μύθων ξακουστών με Δάφνη και Ελιά αγκαλιασμένη.
Μάνα της Δημοκρατίας και Αδερφή της Ιστορίας.
Αιώνων και αγώνων, κοιτίδα φιλοσοφίας.

Κόκκινο της εξουσίας, αίμα της θυσίας.
Λουλούδι πορφυρόλαμπρο, γαλάζια πλαισιωμένο.
Προδωμένο από φίλους και εχθρούς,
μα πάντα ζηλευμένο.
Αχ πατρίδα μου γλυκιά, καράβια στα ανοιχτά σου.
Θαλασσοπόρων η γενιά, Θεών η αρχοντιά σου!

Ποίημα:Stamatina Vathi

15-5-2016

Χρόνια ιστορικά, ψηλά μου αετοβουνά,
και όμορφα ακρογιάλια πλασμένα θεϊκά.
Το κέντρο της ζωής, το κέντρο και της γης,
γλυκά περιλουσμένο με του Ήλιου της Αυγής.

Μνήμες χαρωπές, μνήμες ιστορικές,
δελφίνια μου συντρόφοι στου κόσμου τις στροφές.
Δάφνη και Ελιά, αμπέλι και κρασί,
στα άσπρα τα σπιτάκια του Αιγαίου οι φρουροί.

Βαρκούλες γαλαζωπές, στο κύμα αραχτές,
μικροί θαλασσοπόροι, στην μνήμη διδαχές.
Γεράκια προπομποί,του Ήλιου οι φρουροί,
θα φέρουνε τα νέα με θάρρος και πυγμή.
15-5-2016

Στίχοι: Stamatina Vathi

11-5-2016

Πολύχρωμες και ζαχαροσυννεφένιες,
μωβ, γαλάζιες, κόκκινες λουλούδοφεγγαρένιες,
είναι οι αναμνήσεις όμορφες και καλοτραγουδισμένες.
Την ψυχή κεντούν με μύρια όλων των εποχών λουλούδια
και την καρδιά ράνουν με όλων των συναισθήματων τραγούδια.
Παιδικές φωνούλες και καθάρια σκέψη,
σαν αεράκι φρέσκο και απαλό στην θωριά σου να γνέφει.
Τα παιδικά μας χρόνια
ανοιξιάτικες τριανταφυλλιές μνήμης.
Αγκαλιές, φιλιά, Αγάπη, μιας ανάσας ξεγνοιασιάς λουλούδια.

Να θυμηθούμε λίγο την παιδικότητά μας και όλα αυτά που απορρέουν από αυτή.

Poem: Stamatina Vathi

12-10-2017

Αδηφάγο βλέμμα, δυνατός πλεονασμός,
σάρκα πληθωρική, αίσθηση ερωτική.
Και όπως φέγγει το διαφανοστάλαχτο φως,
σκιές μπερδεμένες σε ένα κουβάρι πλεγμένες,
Κρότος καρδιάς δυνατός.

Θελκτικές καμπύλες της Αφροδίτης,
λιτά μαλλιά, καυτά κορμιά.
Και ένας Άρης αγέρωχος, αρρενωπός,
να πυροδοτεί αισθήσεις, να τυφλώνει το φως.
Πυρετός.

Μόνο η αρχέγονη Νύχτα,
αυτή που είχε διώξει πολεμικά ο Ήλιος,
ήρθε να αγκαλιάσει τα κορμιά σαν ένα πέπλο με αστέρια να φεγγοβολούν,
σταγόνες ιδρώτα στο σκοτάδι. Ποθούν.

Υπόκωφες κραυγές, ανάσες δυνατές,
ένας Άρης και μια Αφροδίτη κάτω από μαγικές πινελιές.
Ένα πουλί της νύχτας πέταξε γοργά,
πάει να πει στην Αυγή να έρθει πιο αργά.

Και οι ψυχές αστραποβολούν,
φωτιές ανάβουν, πυρπολούν.
Μικρές λέξεις, πολλά λόγια της σιωπής,
θεϊκά κορμιά κουρασμένα, ηλιαχτίδα προσκαλεί.
Φιλί.

Έχει βαφτεί με αίμα,
ακούγεται του Ήλιου ο αδαμάντινος καλπασμός.
Κίονες να κοκκινίζουν από του Ηλιάτορα το βιός.
Μια αρχέγονη, ονειρική πολιτεία,
απόλυτη ησυχία.

Μόνο κάτι αγάλματα χορεύουν μέσα στο κόκκινο
και δραπετεύουν.
Οι κίονες έχουν πολλά να πούνε
μέσα στο αιμάτινο μονοπάτι να φανούνε.
Ένας Άρης και μια Αφροδίτη σφιχταγκαλιαστά θα κοιμηθούνε.

Πίνακας: Vassilis Michailidis

Στίχοι: Stamatina Vathi

12-5-2016

Όνειρο τα φιλιά , δύο χείλη σαρκώδη, του πάθους δυνάστες.
Μέσα από τις αραχνοϋφαντες βλεφαρίδες, τα μάτια,
πάνθηρες σκότους με φωτιά ακονισμένοι, λαμπαδοδρόμοι του κορμιού και της ψυχής.

Κάθε κύτταρο σε πρόκληση, έκρηξη ζωής, λατρείας.
Μέσα στην ολότητα του είναι της και είναι του, απεγνωσμένα αισθήματα κατάφορης έξαρσης, αχαλίνωτης έλξης.
Ένταση και γλυκύτητα. Πόθος κατάφορης επανάστασης.
Λατρευτικής ένωσης και Αναδημιουργίας.

Δύο κορμιά λατρευτικά.
Σύμπλεγμα ενότητας, με αίσθηση στο άπειρο.
Ήχοι χαμένης λογικής και χάδια ουράνιας μαγείας
σε έναν πόλεμο ειρήνης, αντίθεση και ομοιότητα.
Πόσο διαφορετικοί αλλά πόσο αναγκαίοι.

Πίνακας:Odysseas Anninos

Ποίημα :Stamatina Vathi

18-5-2016

Μέσα στο μπλε του ουρανού η σκέψη μου,
χαμένη στα γκρίζα σύννεφα των φόβων μου.
Η καρδιά μου να αισθάνεται το βάρος της αγάπης,
ισοπεδωμένη από τον κίνδυνο της απώλειας.

Ένας φρουρός της γης, ένας πολεμιστής ειρήνης,
σε ένα σιωπηλό σιγομιλητό με τον άνεμο.
Ένας ταξιδευτής των δύσκολων εμπειριών,
να αισθάνομαι στο βάθος της ψυχής μου τι σημαίνει θάνατος.

Να αγαπήσω, να αγαπηθω;
Αμφιβολίες που τριβελίζουν το μυαλό μου!
Μέσα στις φλέβες μου να κοχλάζει το αίμα,
προσπαθώντας να το τιθασεύσει ο νους.

Ο λογισμός σε άσχημα μονοπάτια.
Μαύρες σκέψεις, δύσκολες επιλογές.
Πάντα όμως ο ουρανός δεν μένει με σύννεφα, γίνεται ξάστερος, γίνεται ηλιοφώτιστος και χαρούμενος.
Υπάρχουν Άνθρωποι που η σκέψη τους είναι μαζί μου.

Φωτογραφία: Μάνος Γαμπιεράκης

Ποίημα Stamatina Vathi

20-5-2016

Μαύρο άλογο το πάθος σου για εμένα.
Κόκκινο της φωτιάς η ανάγκη της δικής σου αγκαλιάς.
Πλανεύτρα η ματιά σε ένα αχόρταγο παιχνίδι εξουσίας.
Δύο αντίπαλες ψυχες σε ένα δέσιμο καρδιάς.

Αδυσώπητα βλέμματα κυριαρχίας.
Αχαλίνωτα πάθη ραδιουργίας.
Εξουθενωτικό συνταίριασμα ενός αρχέγονου ανανεωτικού αγώνα.
Η εκφραση ακραία, φλόγες σε πυρίτιδα οι επαφές.

Το λογικό κλεισμένο σε ένα βυθισμένο καράβι στην μέση του ωκεανού.
Με το μυαλό βαρκούλα χαμένη στο πέλαγο.
Χάδια που ταλανίζουν τα μυαλά σε δυσθεώρητα βάθη.
Έκφραση υπερβατική στης ανάσας το άγριο τραγούδι.

Αγώνας, Δύναμη, Λικνισμός.
Χρώματα του αίματος και της νύχτας σε ένα ξέφρενο παιχνίδι ελευθερίας.
Καλπασμός ζωής, σπάζοντας τα φράγματα των σκέψεων.
Τώρα μιλούν οι αισθήσεις.