Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

19-10-2016

Μια ματιά σε ένα εκκρεμές,
να κυνηγάει τον χρόνο, το μέλλον και το χτες.
Ένας χτύπος σαν σε γδούπος, κουφάρι άψυχο, ζωής ο στίχος.
Δύσκολο τραγούδι για δυνατό σεβντά, είναι επικίνδυνο, αυτό που καίει τα σωθικά.

Τικ τακ η ψυχή.
Να καίγεται στα όχι και τα γιατί.
Πολλή σκέψη, καμιά πράξη, αποφάσεις που η ζωή έχει διαγράψει.
Μόνο που παιδεύουν που και που τον νου,
τον κάνουν να βρίσκεται κάπου αλλού.

Ρυτίδα στην καρδιά, μαχαίρι στην ψυχή.
Σταγόνα από βροχή που έπεσε στην γη.
Είναι κάτι αλμυρό, μοιάζει με θαλασσινό νερό.
Στης φλόγας το χρώμα, σαν αίμα αληθινό.

Γέλιο που μοιάζει με κραυγή.
Εάν είχε φωνή θα τάραζε όλη την γη.
Κατήφεια, κλεψιά. Αυτό που θέλεις με το ζόρι να πάρει από της ζωής τα μερτικά.

Αλισβερίσι δύσκολο, σκληρό και πονεμένο.
Είναι για λίγους και δυνατούς της ύπαρξης το δεδομένο.
Χάντρες τα χρόνια σε κομπολόι νευρικό.
Να χτυπάει η μία την άλλη σε δύσκολο σκοπό.

Είναι όταν θα ‘θελες να ήσουν αετός,
να πέταγες από ψηλά, να ήσουν ένα με το φως.
Να άνοιγες τις φτερούγες σου να έκοβαν τον αέρα,
να γινόσουν ένα με τα θεριά και του ήλιου την φοβέρα.

Έχεις δυνατή ψυχή, διεισδυτική ματιά,
μπορείς να δεις ακόμα και στης ψυχής τα υπόγεια τα σκοτεινά.
Είσαι αγέρωχη μορφή, με ένα βλέμμα βλέπεις κάτω από την γη.
Παιδί του Ουρανού και της στεριάς, να παίζεις το αθώο και να χτυπάς την τρικυμία της καρδιάς.

Έργο: Karl Schatz

Poem: Stamatina Vathi

18-10-2016

Δάκρυα σαν ποτάμι, να σχηματίζουν καταρράκτη,
να παίρνουν μαζί όλο τον πόνο, να τον μεταφέρουν σε όλον τον κόσμο.
Μία καρδιά να αιμορραγεί, να πέφτει σταλιά σταλιά πάνω στην γη.
Να βάφει το νερό πορφυρό, ένα μαχαίρι δυνατό να κόβει την καρδιά στα δυο.

Είναι η ώρα που παιδεύει η λογική, που χτυπάει το κορμί και την ψυχή με δύναμη συνταρακτική.
Είναι η ώρα που κλαις με αναφιλητά, που σκέφτεσαι δυο μάτια που πεθαίνεις για αυτά.
Που τα αγαπάς όχι μόνο με το κορμί αλλά και με την ίδια την ψυχή.

Αγέρας να χτυπάει τις σκέψεις, να θέλεις να τον ακούσεις, να τον αγκαλιάσεις, στην αναπνοή του να ξαποστάσεις.
Να τον ζητάς απεγνωσμένα και αυτός να λείπει μακριά από εσένα.
Να θέλεις να σκίσεις την γη, να αποκτήσεις φτερά, να βρεθείς κοντά του ξαφνικά.

Να του χαϊδέψεις τα μαλλιά, να του αγγίξεις την καρδιά.
Να κινηθεί το χέρι σου ρυθμικά, να πάρεις δύναμη από κάθε χτύπο του και να το κάνεις στίχο, ολόκληρη λαλιά.
Να του δείξεις ότι όχι μόνο τον αγαπάς, αλλά ζεις από την δική του την ματιά.
Από το δικό του γέλιο, τον δικό του χτύπο, την δική του ύπαρξη, το δικό του τύπο.

Να του δώσεις ανάσα από την ανάσα σου, να τον λατρέψεις σαν θεό σου, σαν το μοναδικό φυλαχτό σου.
Είναι η ουσία της ύπαρξής σου, το φιλί το αθάνατο, η απαρχή της ζωής σου.
Είναι το κορμί και η καρδιά που αντιπαλεύει την λογική,
που κάνει το δάκρυ να γίνει πληγή,
την σκέψη μαχαίρι που σου κόβει το νήμα της ζωής.

Τον αγαπάς, τον αγαπάς αληθινά.
Θέλεις να κρυφτείς στην δική του αγκαλιά,
να γευτείς τα δικά του τα φιλιά.
Αλλά αυτός είναι ένα όνειρο μακρινό,
φοβάσαι μήπως δεν είναι και αληθινό.
Κόβεται η ανάσα, πονάει η ψυχή,
καίγεται το σώμα για το δικό του το φιλί.

Δεν ξέρεις τι να κάνεις, που να πας,
να γίνεις ένας αετός στα σύννεφα να πετάς.
Και να τον ζητάς. Να τον ζητάς πολύ.
Να πέφτει το δάκρυ από του αετού την μορφή.
Να γίνεται καταιγίδα, να γίνεται αστραπή,
να γίνεται σύννεφο θεώρατο να βρεθεί κοντά του στην γη.
Να τον φιλήσει, να τον θαυμάσει, να αφομοιωθεί στο ένα μαζί του, στην αγκαλιά του να κλάψει.

Τον λατρεύεις, είναι η μόνη αληθινή αρχή.
Αυτή που βγαίνει από μέσα σαν να σου φεύγει η τελευταία σου αναπνοή.
Σκίζεις τον ουρανό, βγάζεις ήχο ξαφνικό, είναι μια κραυγή, ίδια με θεϊκή βροντή.
Τον λατρεύεις.

Πίνακας: Κωνσταντίνα Καφύρα Βαρελά

Poem: Stamatina Vathi

18-10-2016

Ματιά , σκέψη, καμία τέρψη.
Βλέμμα απλανές, να κοιτάει στο αχανές.
Ρυτίδες, παγίδες, χαμένες ελπίδες.
Εδώ και πουθενά, σε μια γραμμή μιας συζήτησης να πνίγεται στο μετά.

Απορίες, αμφιβολίες, χαμένες ευκαιρίες.
Πράξεις που δεν έκανε ποτέ, αλήθειες και αισθήματα μπερδεμένα στο εχτές.
Πόνος, ντροπή, χαμένα στο βυθό, φαντάσματα από άλλη εποχή.

Μια πρόταση, μια ζωή, να αιωρείται στης αγάπης το γιαπί.
Επιλογές, μορφές, σε ένα δαιδαλώδες μονοπάτι του επειδή.
Μια συζήτηση να την επεξεργάζεται και να αναρωτιέται το γιατί.

Ματιά, κλεψιά, από μια αόρατη ζυγαριά.
Κούνια να αιωρείται στο κενό το μεγάλο το εγώ.
Φιγούρες από το παρελθόν να τυραννούν του χρόνου τον πηγαιμό.
Αδράνεια.

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Poem: Stamatina Vathi

17-10-2016

Μια ομίχλη στον νου, να ψάχνεις μέσα στους δρόμους του μυαλού.
Δρόμοι, παραδρόμοι, χαμένοι των σχέσεων λαθρονόμοι.
Η ψυχή να ματώνει, να μην ξέρει αν πρέπει γκάζι να πατήσει και να μην ξαναγυρίσει ή να πατήσει φρένο,
να καπνίσει ένα τσιγάρο αναμμένο.
Καπνός και ομίχλη να γίνουν ένα, να σκεπάσουν την κάθε έννοια.

Σαν πορτοκαλί από φανάρι, τα φύλλα να πέφτουν κάτω με χάρη.
Οπτασίες του χτες χαμένες στην υγρασία, περιμένοντας τις πρώτες βροχές.
Να ποτίσει το χώμα, να καθαρίσει το τοπίο,
να βρει ένα διέξοδο το μυαλό από των σκέψεων το φρενοκομείο.

Γραμμές σε συνέχεια σαν βόμβος από μηχανή που δίνει τους χτύπους μιας καρδιάς.
Μια συνέχεια, μια ευθεία, μια ζωή χαμένη στην ιστορία.
Πολλές φορές και με στροφές από εκείνες που φτάνουν σε γκρεμούς, χωρίς σκέψεις και ενοχές.
Μετά η απόλυτη σιωπή, κάτι από θάνατο και αίμα, χαμένο στο κρίμα και το γιατί.

Να βλέπεις φιγούρες από πάνω σαν να θέλουν να σε ψυχολογήσουν, στην κόλαση ή στον παράδεισο να σε αφήσουν.
Και εσύ;; Εκεί. Έξω από το σώμα, χωρίς ανάσα και αναπνοή.
Να βλέπεις το παρελθόν σαν σε ταινία τρόμου και εσύ να είσαι απών, φάντασμα από ταινία θαμμένο στο μπετόν.

Χαμένος και αφημένος να κάνεις την ίδια διαδρομή, χωρίς αρχή και τέλος.
Λάθη που γίνανε ομίχλη, που σβήσανε κάθε καθαρή σκέψη, κάθε της αλήθειας πήχη.
Κρύο, βραδιάζει, αύριο στον ίδιο δρόμο, χωρίς της ελπίδας ένα σημάδι.

Αρχίζει να ψιχαλίζει. Μάλλον από τα μάτια πέφτουν, κάτι με κλάμα γνέφουν.
Μυρίζει χώμα, ποτίζει η ψυχή από την βροχή.
Ρυθμικές σταγόνες, δάκρυα για μια καινούρια αρχή.
Φύλλα πορτοκαλί του δάσους η οσμή.
Κάτι από αναγέννηση, από ένα ξέφωτο στην άκρη με πυγμή.
Φως. Ελπίδα. Καινούρια καρδιά. Καινούρια ανατριχίλα.

Φωτογραφία: Ζαραλής Χρήστος

Ποίημα:Stamatina Vathi

10-4-2016

Όλα τα χρώματα μαζί
σε έναν χορό δημιουργίας για την καινούρια ημέρα.
Ανυπομονούν τον Άρχοντα να τους δώσει την προσταγη για να ξεχυθύυν σαν άγρια άτια στον ορίζοντα.
Η θάλασσα αναζητά τον καθρέφτη της, τον ουρανό,
για να φορέσει τα στολίδια της
και η στεριά τους ανθρώπους της που τόσα τους προσφέρει αλλά αυτοί χάνονται στο θολό τοπίο του μυαλού τους .
Πανδαισία χρωμάτων αναμιγνύεται πέρα ως πέρα μέχρι εκεί που
” τελειώνει ” η γη!! Στον αγώνα ζωής και ελπίδας της νέας Αρχής!

Ποίημα:Stamatina Vathi

7-4-2016

Μέσα στης Σελήνης το χρυσαφένιο άγγιγμα,
οι παπαρούνες σαν όμορφες κόρες δεν θέλουν να κοιμηθούν
παρά σιγοτραγουδούν περιμένοντας το κέλευσμα του Ηλιάτορα.
Και εμείς κάνουμε όνειρα στο αστερόπεπλο του ουρανού
για περισσότερη ελπίδα και αγάπη…

Ποίημα:Stamatina Vathi

4-4-2016

Σταμάτησαν οι αετοί να πετούν.
Τώρα έχουν σειρά οι λύκοι που με σύμμαχο το μαύρο βελούδο της νύχτας άρχισαν να ουρλιάζουν.
Τα άστρα κάνουν πιο απόκοσμη την εικόνα.
Και ένα φάρος μακρινός προσπαθεί να σκίσει το σκοτάδι της νύχτας ανταγωνιζόμενος τα άστρα!
Μια σοφή κουκουβάγια λέει ενα μυστικό σκοπό
και οι πυγολαμπίδες το έχουν ρίξει στο χορό.
Μεθυστική συγχορδία, αινιγματική άυλη ψυχή.
Φωνή.

Ποίημα:Βάθη Σταματίνα

3-4-2016

Σαν κόκκινες πεταλούδες οι παπαρούνες,
απλωμένες στο πράσινο χαλί που η φύση μας δίνει απλόχερα.
Έτσι και τα λόγια σου στο πράσινο καμβά της ψυχής μου.
Και ο ήλιος να σιγοντάρει στην κάθε σου λέξη,
ρίχνοντας με αφελέστατα πιο πολύ, στην δική σου αγκαλιά!!

Ποίημα: Stamatina Vathi

6-4-2016

Ο νους βυθίζεται στον έβενο της νύχτας.
Ώρα καθάριας σκέψης στου σκότους την σιωπή.
Σαν κύματα οι λογισμοί στον διάτρητο από άστρα ουρανό.
Και οι ανθρώπινες φιγούρες μέσα στο Συμπαντικο γίγνεσθαι να οριοθετούν άθελά τους ή ηθελημένα την προσωπική τους πορεία.
Ειναι η ώρα των ψυχών και των μυστικών!!

Στίχοι: Stamatina Vathi

8-4-2016

Μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα.
Αναμνήσεις χρόνων τυπωμένες με γραφίτη στο μυαλό.
Θολές εικόνες μιας ζωής από τα δάκρυα που δεν θέλεις να κυλήσουν.
Είσαι άντρας.

Δύναμη αποφάσεων, ανάγκη έκφρασης.
Έκφραση της αγάπης που αδράνησε,
που εξαερώθηκε από τις εικόνες της ρουτίνας.
Ο διάλογος μηδαμινός, η συντροφικότητα να εξανεμίζεται μέρα με την μέρα, στιγμή με την στιγμή.

Υπάρχει όμως μια συνέχεια ζωής.
Ο φάρος της ελπίδας ακλόνητος για να σε φωτίζει.
Είναι εκεί για να σου θυμίζει ότι πρέπει να συνεχίσεις. Τα δάκρυα θα κυλήσουν,
η καρδιά θα ξαναερωτευθεί!

Θα λειανθούν οι πληγές.
Θα γελάσει το πρόσωπο.
Θα γευτεί την φύση, την θάλασσα, τον κόσμο.
Θα γράψει από χαρά και θα φιλήσει.
Θα φιλήσει με πάθος δύο νέα χείλη.
ΖΩΗ.