Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

13-7-2016

Δύο πλάσματα τόσο θεϊκά και ονειρευτά.
Σύμβολα Χάρης, πίστης, τόσο στον έρωτα μοναδικά.
Μιας Αφροδίτης και ενός Απόλλωνα της αγάπης ιδανικά.
Τόσο αρχοντικά, δύο σύντροφοι που ερωτεύονται μονάχα μια φορά.

Δύο πανέμορφοι λαιμοί γίνονται ένα,
Δύο κεφάλια ενωμένα, σε μια καρδιά ανταμωμένα.
Που μένει αιώνια στην ιστορία,
με διαμάντι σμιλεμένα τα κορμιά τα αγαπημένα.

Από την Ανατολή μέχρι την Δύση,
μυστικά οι ψυχές ισορροπούνε,
ένα τραγούδι μόνο αγάπης τραγουδούνε.
Τόση αγνότητα καρδιάς, τόση καθαρότητα ψυχής.
Παράδειγμα για εμάς, στην ιστορία της ζωής.

Ταίρι μου γλυκο και αγαπημένο.
Μες της ματιας σου το βάθος το κρυμμένο,
Θέλω να Χάνομαι και από λατρεία να λιώνω.
Ένα αστέρι, δύο καρδιές στον αταλάντευτο τον χρόνο.

Φωτογραφία: Giannis Seferlis

Poem:Stamatina Vathi

13-7-2016

Θα πάρω τον ήλιο να στο κάνω στολίδι,
στον ματιών σου το βυθό, διαμάντι, ζαφείρι.
Δύο μάτια που μιλάνε, γλυκά χαμογελάνε ,
ιστορίες μου λένε και με σιγοκαίνε.

Στην άκρη του κόσμου θα πάω για εσένα φως μου,
μυστήρια να μάθω, για εσένα να γραφω.
Σύννεφα η αγκαλιά σου, τα λόγια, η θωριά σου,
να με αγκαλιάζουν και γλυκά να με τάζουν.

Σε θεούς και αξίες, σε αλήθειες και ερμηνείες,
εσύ η ζωή μου, η ανάγκη, η κραυγή μου.
Τα χέρια θα απλώσω, με πάθος να σε νιώσω,
να σου πω για αγάπη , στων βράχων την άκρη.

Την θάλασσα θα ξελογιάζω, με κύματα θα ταράζω,
για να σε θυμίζει, στης καρδιάς το μετερίζι.
Ένα δάκρυ θα χύσω για να σου το στείλω,
ότι εγώ είμαι για εσενα και άλλη καμιά σαν και εμένα.

Λιβάδια η μορφή σου, γκρεμοί το φιλί σου,
τα λόγια σου απορίες, μεγάλες αμαρτίες.
Θέλω να είσαι η αλήθεια, που βγαίνει από τα μύχια,
της ψυχής η ουσία, του πάθους η εξουσία.

Το βλέμμα να λέει, χωρίς ψέμα να κλαίει,
με την μορφή μου στο φως, να γελάει με βάθος.
Να είναι καθάριο, χωρίς δόλο γεμάτο,
γιατί το άδικο πληγώνει και την αγάπη σκοτώνει.

Φωτογραφία: Massimo Serra

Poem: Stamatina Vathi

10-7-2016

Μέσα σε χρυσαφιά κλαδιά, στης θάλασσας την αμμουδιά, είδα πουλιά του ουρανού να τραγουδάνε για ένα στόμα του καημού.
Ένα στόμα όλο φωτιά, με της αγάπης τα μυστικά, που συλλαβίζει τόσο γλυκά για δύο μάτια καστανά.

Να τα αγαπήσω δεν μπορώ, γιατί έχουν ένα μεγάλο σκοπό,
αλλά δεν πρέπει να το πω, είναι τεράστιο μυστικό.
Θα τα φροντίζω αληθινά, θα είμαι πάντα εκεί κοντά, γιατί είμαι εγώ η θάλασσα για να αρμενίζει και να αντιδρά.

Ένα φιτίλι, μια φωτιά, δύο χέρια άκρως επαναστατικά,
θέλουν το δικό μου το νερό για δείξουν του Ηλιου το δυναμικό.
Όταν θα φεύγει απαλά, θα χρυσαφίζω με χαρά,
θα είμαι όμως ο φρουρός, της θάλασσας ο δημιουργός,
για να αρχίσει ο σεισμός που θα είναι καθηλωτικός.

Η ζωή είναι μικρή, είναι και μυστηριακή,
Θέλει να κοιτάς με τα μάτια της ψυχής και λιγότερο της λογικής.
Η αληθινή η σκέψη η πραγματική είναι συνήθως η αρχική, γι’ αυτό μην σκέφτεσαι πολύ και ξεκινά την δράση με της θάλασσας την εναλλακτική.

Φωτογραφία: Sotos Con

Poem: Stamatina Vathi

27-10-2016

Είναι ώρα που αναπολείς,
που σκέφτεσαι χωρίς όρια και εντολείς.
Είναι η ώρα που βουτάς βαθιά στα νερά της λησμονιάς,
που νόμιζεις ότι πνίγεσαι αλλά κολυμπάς.
Είναι η ώρα που χάνεις την έννοια του χρόνου,
που βάζεις τα νύχια πιο βαθιά στην σάρκα του πόνου.
Που δίνεις γροθιά σε όσα σε πονάνε,
που βγάζεις κραυγή του πόνου σε όσα σε τυραννάνε.
Είναι η ώρα που κοιτάς την ψυχή σου,
που βάζεις το μαχαίρι βαθιά μέσα στο κορμί σου.
Που αναλογιέσαι με το παρελθόν,
δίνοντας αγώνα στο σκληρό παρόν.

Κάθεσαι μόνο και αναλογιέσαι,
με τα θεριά του νου σου κονταροχτυπιέσαι.
Πίνεις να στήνεις όλη την φλόγα,
να παίξεις της μνήμης τα δύσκολα εμπόδια.
Καφέ δυνατό ίσως και ποτό,
να ζητήσεις κάθε τι που παιδεύει το μυαλό.
Το ένα στα νεύρα να σε απογειώνει,
το άλλο να σου σβήνει ότι στην μνήμη σου θυμώνει.
Γουλιά, γουλιά να πας και πιο βαθιά ή να τα παίξεις όλα σε μια του νερού σταλιά.
Και ο πόνος να αρχίσει να φουντώνει,
θάλασσα αγριεμένη με τον άνεμο που φουσκώνει.

Μια χαρακιά στην ψυχή,
βαθιά και κοφτή μαζί.
Πόνος οξύς και συνεχής,
να θέλεις να τον παίξεις αλλά να γίνεσαι επιρρεπής.
Και ο χρόνος δύσκολος φρουρός,
να σε κοιτάει και να μην μπορείς να κάνεις αλλιώς.
Σταλιά, σταλιά, σταλαγματιά, το αίμα στην φλέβα να μην κυλάει καλά.
Και ο πόνος να δυναμώνει και όσο περισσότερο πίνεις τόσο να σε ξεσηκώνει.
Να σε χτυπάει σαν καταιγίδα,
να σε τινάζει σαν ηλεκτροφόρα καλώδια, μια κουκκίδα.

Να γίνεσαι άγριο άλογο χωρίς εμπόδια,
να θέλεις να τρέξεις ελεύθερο χωρίς φόβους και όρια.
Η ψυχή να ξεσαλώνει, να φωνάζει δυνατά, να απογειώνει.
Το αίμα να τρέχει αφηνιασμένο στην φλέβα,
να γίνεται ποτάμι χωρίς φραγμούς και καμιά έννοια.
Ατίθασο, ελεύθερο αλογο γεμάτο ελπίδα,
να εναντιώνεσαι στην κατρακύλα.
Χαίτη που ανεμίζει στόν αγέρα,
πόδι που πατά στο χώμα με μια φοβέρα.
Ήχος δυνατός να ξεσηκώνει,
να φτάνει μέχρι τον ουρανό, να αποκαθηλώνει.

Άνεμος δυνατός να τον προσπερνάς,
αστραπή και κεραυνός να τον βροντάς.
Πάνω στον λόφο της ύπαρξής σου να κάθεσαι αγέρωχος, να τεντώνεις το κορμί σου.
Να προσπερνάς τα κάθε εμπόδια,
τα λάθη να γίνονται της ζωής εφόδια.
Και εσύ εκεί ένας επαναστάτης,
χωρίς σύνορα, ένας αντάρτης.
Να έχεις φίλο τον αγέρα,
τον ουρανό καλό πατέρα.
Την γη να χτυπάς το πόδι επανω,
την φωτιά φλόγα στης καρδιάς το λάβρο.

Είσαι ατσάλι, είσαι πυγμή, είσαι αγέρας, είσαι ζωή.
Είσαι κόκκινο της φλόγας ποτάμι,
που ρέει δυνατά μέχρι της γης το τελευταίο σημάδι.
Είσαι κοπάδι αλόγων δυνατών,
από γενιά ηρώων και θεϊκών ψυχών.
Χτύπα το πόδι, φώναξε στον αγέρα,
η λάβα θα έρθει, αίμα θα τρέξει με φοβέρα.
Θειάφι και φλόγα, κραυγή δυνατή,
θα σκίσει συθέμελα η γη.
Άτια θα ξεχυθούν στον ουρανό,
ψυχές ελεύθερες στης γης τον συφερτό.
Είσαι γη και ουρανός, χτύπα το πόδι στο χώμα,
είσαι ένας κεραυνός αληθινός.

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Poem: Stamatina Vathi

26-10-2016

Πάνω στης λίμνης το νερό, ένα δάκρυ του ονείρου απατηλό.
Μια γυναικεία φιγούρα στην καταχνιά, ένας άνεμος αντάρτης στην αγκαλιά.
Πουλιά να σπάνε την σιωπή, να περιμένει τον άνεμο να αφουγκραστεί.
Θέλει να μάθει για μια καρδιά που την δική της κυβερνά.
Να γίνει άγερας, να γίνει βροχή, να γίνει σύννεφο με μια πυγμή.

Έχυσε σταλαγματιές γεμάτες αρμύρα στης λίμνης το νερό.
Έπιασε συζήτηση με το φεγγάρι, χόρεψε με της νύχτας το σκοτάδι.
Έγινε της ημέρας μια ηλιαχτίδα, ταξίδεψε σε όλη την γη σαν καταιγίδα.
Αλλά……..
Αλλά τι; Η καρδιά τρεμοπαίζει, έχει κοπεί.
Κόκκινη σταγόνα αίμα στο νερό έχει ριχτεί.
Αλλά……..

Αυτή η καρδιά είναι μακριά, αλυσοδεμένη με ξωτικά.
Τόσο δάκρυ αλμυρό έγινε η λίμνη θάλασσα με το κακό.
Να πάρει καράβια, να γίνει πουλί, να πάει κοντά του για να τον δει.
Να δει στα μάτια του βαθιά, να του πει με σιωπές τον πόσο τον αγαπά,
γιατί μιλάει η ματιά και η ψυχή και έφαγε όλο τον κόσμο για να τον βρει.

Να βάλει το κεφάλι της στο στήθος του επάνω,
να πάρει χτύπο από την ζωή του,
να γίνει μια φεγγαροαχτίδα στο γυμνό κορμί του.
Να ενωθούν οι ματιές τους σε ένα,
να μιλήσουν χωρίς λόγια για όλα τους τα αγαπημένα.
Οι λέξεις είναι τόσο φτωχές όταν μιλούν οι ψυχές μέσα από τις ματιές.
Να βάλει το χέρι της μέσα στο δικό του χέρι,
να νιώσει την σάρκα του, να γίνει του ουρανού ένα πεφταστέρι.

Να ανταλλάξουν τις ανάσες του στο απαλό σκοτάδι,
να δει τα μάτια του να λάμπουν από του πόθου το σημάδι.
Να χαϊδέψει το χαμόγελό του, να γίνει κορώνα στο στέρνο το δικό του.
Ψυχές, καρδιές, ματιές, ήλιος, φεγγάρι σε δυο της αγάπης διδαχές.
Δεν μπορεί η απόσταση να τους χωρίσει,
πρέπει οι θεοί να βρούνε άμεσα μια λύση.

Μια μέλισσα του ήλιου θυγατέρα θα γενεί,
θα πάει κοντά του, στο μονοπάτι του θα βρεθεί.
Είναι φωτιά, είναι άγερας, είναι νερό, είναι χώμα ζωής αληθινό.
Αναζητά το χαμόγελό του, κάθε σκέψη του, κάθε δάκρυ ψυχής δικό του.
Δεν υπάρχουν διάφορες, όταν μιλούν οι ψυχές και οι καρδιές.
Πρόσεχε αγέρα μου, πρόσεχε ζωή μου, είσαι η ανάσα μου, της μοίρας η λογική μου.

Poem: Stamatina Vathi

22-10-2016

Δίπλα στο τζάκι πλάι στην φωτιά, μια φλόγα από σπίθα να μου καίει τα σωθικά.
Πορφυρό κρασί, πύρινο φιλί, μια φαντασία του νου, να βγει αληθινή.
Ακούω τον ήχο όπως καίει το ξύλο, κάνει παρέα στην καρδιά μου, θέλει να τον κάνω στίχο.

Πίνω μια γουλιά, ρέει καυτό, καταιγιστικό ,
μου καίει τα σωθικά, κάνει την καρδιά να σπινθηροβολά.
Φλόγα, κρασί, κόκκινο του πάθους φιλί
και η σκέψη μου σε εσένα με μεγάλη προσμονή.

Έξω βρέχει, η βροχή δίνει ρεσιτάλ,
μου λέει μόνο εγώ μπορώ να σβήσω αυτό που καίει μέσα στην δική σου καρδιά.
Εγώ γελάω μαζί της, την κοιτώ περιπαιχτικά,
μόνο μια φιγούρα ενός άντρα μπορεί να σβήσει την δική μου την φωτιά.

Ο αέρας λυσσομανά, σπρώχνει την βροχή,
την κοροϊδεύει φωναχτά, την ραπίζει με υπομονή.
Ξέρει ότι μόνο αυτός μου δίνει περισσότερη δύναμη,
με κάνει πυρκαγιά.
Είναι ένα σύντροφος δυνατός που μου θυμίζει της αγάπης μου το άσβηστο φως, την ησυχή του αγκαλιά.

Σκέφτομαι δύο μάτια ηφαίστεια, μαύρα διεισδυτικά,
ένα γέλιο αέρας να μου χαιδεύει τα αυτιά.
Ένας δροσερό ποτάμι, γλυκό, κελαρυστό,
να μου κρατήσει παρέα, νερό να μου δώσει για να πιω.

Το κρασάκι μου κοκκινίζει τα μάγουλα, έχω ζαλιστεί,
έχω γίνει ένα με το τζάκι, έχω ζεσταθεί.
Παρέα μου κάνει και η καρδιά, που γρήγορα χοροπηδά,
γλυκιά φωνή, γέλιο, κρασί, μια ψυχή που σε σκέφτεται και σε αναζητεί.

Poem: Stamatina Vathi.

24-10-2016

Η πνοή του ανέμου να μου χαϊδεύει τα αυτιά,
να μου μιλάει ο άγερας, ταξίδι με ανοιχτά πανιά.
Να μου θυμίζει ένα χαμόγελο, ένα χάδι, ένα φιλί,
να με αγκαλιάζει σαν φθινοπωρινό δάσος με μια στοργή.

Τα φύλλα, λέξεις, προτάσεις, αγκαλιές,
πορτοκαλόχρυσες ηλιαχτίδες που πέφτουν με τις ριπές.
Χώμα, ματιά μια δροσιά, η σιγαλιά της τρυφερότητας μέσα στην δική σου αγκαλιά.
Ένα χαμόγελο ο ήλιος που ξεπροβάλλει παίζοντας κρυφτό, αποζητώντας ένα χάδι.

Από το θρόισμα οι φωνές να γίνονται απατηλές,
να χάνονται μέσα από τους κορμούς σαν βελονιές πλεκτές.
Να χορεύουν οι ματιές, παιχνιδίζοντας μέσα στις φυλλωσιές, γέλιο, άνεμος, ορμή, βλέμματα με ηδονή.
Πράσινο του δάσους, αναζητώντας ένα φιλί.

Ζωή γάργαρη να διαπερνά τα φύλλα, να φτάνει μέχρι τον ουρανό, να γίνεται χρυσή ηλιαχτίδα.
Να μου αγκαλιάζει τα μαλλιά, να γίνεται κορώνα από φιλιά,
να παίζει με την αναπνοή μου, να δίνει θάρρος στο κορμί μου.

Η καρδιά να αναπηδά, φύλλο που ο άγερας γλυκά και ρυθμικά το κλωτσά.
Να στροβιλίζεται, να χορεύει, ένα χαμόγελο σου να περιμένει.
Πορτοκαλόχρυσα φιλιά, φύλλα, ματιά με μια του δάσους θωριά.

Το χαμόγελό σου να μου παιχνιδίζει, κρυφτό πίσω από τους κορμούς των δέντρων να μου ορίζει.
Πάνω στο μονοπάτι της ψυχής μου, να μου αγναντεύει της καρδιάς μου την πυγμή μου.
Ένα μονοπάτι ψυχής να φτάνει μέχρι τον ουρανό της αλλαγής.

Φωτογραφία: Kimberly Caldwell

Poem: Stamatina Vathi

25-10-2016

Η ψυχή μου έχει κατακρημνιστεί,
έχει στα βάθη μιας αβύσσου σκοτεινής χαθεί.
Η απουσία σου πνιγμός και εγώ χωρίς ελπίδα ναυαγός.
Χάνω την αναπνοή, έχει με το σκοτάδι γίνει ένα και αυτή.

Βάρκα χωρίς κουπιά το κορμί μου, αποσυντονισμένο,
πάνω σε ξέρα από το κύμα της απουσίας σου ριγμένο.
Οι αισθήσεις είναι πλέον σκουριασμένες,
σε ένα χρονοντούλαπο του νου μου κλειδωμένες.
Ένας πόνος βουβός, συννεφιασμένος ουρανός.

Να παρακαλώ το σύννεφο να ρίξει βροχή, να μου διώξει τον πόνο από την ψυχή.
Αλλά αυτό να συγκεντρώνει και άλλους συντρόφους,
να με κοροϊδεύει βουβά,
χωρίς να με ακούει, στεγνά, να με ισοπεδώνει.

Λες και το αλάτι από την θάλασσα πήρε όλο το νερό, το έκανε δάκρυ, με έδιωξε από το κλάμα το λυτρωτικό.
Αλλά η ψυχή σπαράζει, τυραννιέται, βάρκα στην στεριά, γρονθοκοπιέται.
Γροθιές από το κύμα όλο και πιο δυνατές, να την σπρώχνουν προς την στεριά, χωρίς ενοχές.

Και το σύννεφο εκεί, άπονο, χωρίς λύπη και λογική,
να με κοιτάει που κλαίω βουβά αλλά αυτό να μην μου δίνει της βροχής την γλυκιά ζωή.
Θέλω να ανασάνω καθαρά, να μάθω απλά εάν είσαι καλά.
Και η ψυχή εκεί βουβή, ακόμα και αίμα να της τρέξει δεν θα αναγεννηθεί.

Βάρκα σκουριασμένη χωρίς κουπιά στην στεριά.
Πληγές αόρατες, δυνατές, που να χτυπούν την σκέψη χωρίς ενοχές.
Δυναμίτες καταστροφής, ερείπια ζωής,
χτυπήματα με πονηριά χωρίς την σκέψη μιας συμβουλής.
Και αναρωτιέμαι, είσαι καλά;

Φωτογραφία:Giannis Sirogiannopoulos

Poem: Stamatina Vathi

23-10-2016

Σαν υδράργυρος τοξικός για ένα σου φιλί,
απεγνωσμένα να σε σκέφτομαι,
δάκρυ καυστικό από την προσμονή.
Να χάνω το σχήμα μου, ρευστή καυτή η καρδιά μου.
Στον ίδιο σκοπό να χορεύουνε μαζί και τα όνειρά μου.
Όπως πάλλεται η καρδιά σε γρήγορους σκοπούς, με θανατηφόρα ματιά, σαΐτες δηλητηριώδεις η κάθε σου μιλιά.
Και το δάκρυ εκεί, εκρηκτικό, έτοιμο να καταστρέψει το κάθε σ’ αγαπώ.
Ένα σχήμα που γίνεται βελόνα, που τρυπάει την σάρκα
την εκμηδενίζει και δυνατά την δυναμιτίζει.

Χείλη φιλίδονα, τόξα ζωής,
πόρτες του πάθους, της απόλυτης ηδονής.
Σαν γυαλί από την φλόγα λιωμένο,
να περιμένω από τα χέρια σου,
την τελική μορφή μου να αναμένω.
Ένα πρόσωπο, ένα σώμα, μια καρδιά, ένα μυαλό και εγώ εδώ χωρίς σκοπό,
με ένα μυαλό να σε αναζητώ.
Είναι κάτι από υπέρτατο, κάτι από θεϊκό, αυτό που λέμε πεπρωμένο, στην αγκαλιά σου να βρεθώ.
Καταιγίδα, καταστροφή, η ανάγκη για το ένα σου του πάθους το φιλί.

Ένας πόνος γλυκός, διαπεραστικός,
από την πλευρά της καρδιάς, εξουθενωτικός.
Και εγώ να ρέω και πιο πολύ.
Να φοβάμαι να μην γίνω υγρό,
η μορφή μου να απορροφηθεί, να εξαυλωθώ.
Ή ακόμα χειρότερα να εξατμιστώ,
να φτάσω να γίνω σύννεφο ψηλά στον ουρανό.
Αλλά εγώ θα έρθω και πάλι να σε δω,
θα γίνω βροχή, καταιγίδα αληθινή,
οι σταγόνες μου θα ρέουν στο δικό σου το κορμί,
θα φτάσουν μέχρι την ψυχή και την ματιά,
θα βλέπεις μόνο εμένα στην δική σου την θωριά.

Δώσε μου μορφή, δώσε μου ζωή.
Γυαλί ρευστό εγώ στο δικό σου το φιλί.
Σκούπισε το δάκρυ μου,
δώσε φως στην ψυχή μου.
Αγκάλιασε το κορμί μου,
δώσε πίσω την ζωή μου.
Θανατηφόρο σε αγαπώ,
αποκαθηλωτικό φιλί στο λαιμό.
Χείλη να προσμένουν την ανάσταση,
την δική σου την αποθεωτική αναστάτωση.
Αγάπη, λατρεία, φιλί, ζωή, ψυχή. Είμαι εδώ και είσαι εκεί. Προσμονή.

Έργο:Karl Schatz

Poem: Stamatina Vathi

20-10-2016

Ένα δάκρυ που να σε πληγώνει,
να σε κάνει στάχτη, να σε σκοτώνει.
Να περιμένεις ένα νέο του, ένα γράμμα
και να πεθαίνεις με τις σκέψεις του το τραύμα.

Να σου λείπει αλλά και να τον καταλαβαίνεις,
να μην μπορεί να είναι δίπλα σου, να ανασαίνει.
Να θέλεις στην αγκαλιά του να πεις όλα τα μυστικά σου,
να αφήσεις τον εαυτό σου, όλη την ψυχή την δικιά σου.

Αυτός στην σιωπή να μην μπορεί να απαντήσει,
μέσα στον λαβύρινθό σου να δώσει μια λύση.
Να είσαι χαμένη χωρίς καμία ουσία,
να κάνεις λάθη από την δική του απουσία.

Να αισθάνεσαι μόνη και αδειανή,
να καίγεσαι μέσα στην φωτιά από την αναμονή.
Να βλέπεις πράγματα που δεν καταλαβαίνεις και να κόβεις φλέβα,
δάκρυ σταγόνα, του έρωτα η περισπωμένη.

Ισως το τέλος να είναι μια τελεία,
με μια καρδιά άδεια χωρίς της αγάπης την πεμπτουσία.
Και μετά; ΤΙ;
Μετά το τίποτα. Το μηδέν.

Να σου λείπει αλλά να μην υπάρχει γυρισμός,
γιατί τα λόγια και οι πράξεις έκαναν το μυαλό αδειανό.
Και η καρδιά να παλεύει να κρατηθεί.
Να πονάει και να ματώνει αν δεν σε ξαναδεί.

Το μυαλό όμως να είναι σκληρό,
να μην θέλει να σε βοηθήσει, να είναι οκνηρό.
Και τέλος; Μόνο το δάκρυ, αυτό το δάκρυ που έπεσε πρώτο
και έκανε την καρδιά και την ψυχή στάχτη με έναν βουβό κρότο.

Αυτό το δάκρυ θα γίνει δικό σου
και θα τυραννά την καρδιά σου, θα έχει βρει τον δικό του στόχο.
Ίσως να φταίγανε οι συγκυρίες, οι αδιευκρίνιστες οι ευκαιρίες.
Δύο καρδιές πλέον ραγισμένες, από ένα δάκρυ χτυπημένες.

Και εσύ;; Εσύ να έχεις μετανιώσει,
αλλά να είναι αργά, μια ραγισμένη καρδιά τι να διορθώσει!
Να θυμάσαι τα δάκρυ της αυτό το πρώτο,
που εάν το είχες με αγάπη σκουπίσει θα ήταν το μοναδικό φυλαχτό σου.

Θα την αγαπάς πραγματικά και τότε θα καταλάβεις πώς η ψυχή πονάει περισσότερο από την καρδιά.
Απλά δεν μπορούσες να ήσουν κοντά και οι αετοί δεν άφησαν να δεις την αληθινή της καρδιά.
Γιατί καταλαβαίνει, καταλαβαίνει πολλά και ας μην μπορεί να μιλήσει για αυτά.

Έργο: Karl Schatz