Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem:Stamatina Vathi

17-7-2016

Πράξη σαν μαχαίρι που μπήγετε στην ψυχή,
ένα μυστήριο πεφταστέρι, της νύχτας μια ζωή.
Σαν να γεννήθηκες εκείνη την ημέρα, ήρθα με άνθος λευκό,
να σε ευχαριστήσω και γλυκά να σου δωθώ.

Τα μάτια σου κρυμμένα, στου έρεβους τις σκιές,
αλλά η μορφή σου για εμένα θα έμενε στις καρμικές.
Ήλιος και Σελήνη, μαζί για μια ζωή, δεν το κατάλαβες όμως και μου έδωσες της προδοσίας φιλί.

Σου έδειξα σαν λουλούδι που σε ήξερε από παλιά,
δεν σκέφτηκα καθόλου καμία διαφορά
Και ας σου το είχα ψιθυρίσει γλυκά πολύ γλυκά,
με ενός ποιήματος τους στίχους, μονάχα για εσενα ειδικά.

Αισθάνθηκα το μαχαίρι να μου σκίζει την καρδιά,
μια καρδιά που εσύ θεώρησες ότι σε παζάρι τριγυρνά.
Είναι τόσο λάθος αυτό που σκέφτηκες και με έπνιξες πικρά.
Το σώμα μου μόνο με έρωτα και συναίσθημα ζει αληθινά.

Ένα άλογο ελεύθερο οι μνήμες και διδαχές.
Σε Θέλω τόσο σαν πηγή να μου δώσεις από το δικό σου καθάριο φιλί.
Αλλά φοβάμαι, φοβάμαι πραγματικά.
Μην πληγωθώ αγάπη μου σαν την πρώτη μας φορά.

Μπορεί να φανεί παράξενο αλλά για μια στιγμή,
μπορεί να αισθανθείς για έναν άνθρωπο ότι δεν είχες πότε αισθανθεί.
Η ύπαρξή σου απαραίτητη έστω και να σε βλέπω απλά,
να πίνω μυστήριο νερό από της λίμνης σου το όνειρο, το μη πραγματικό.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Ποίημα: Stamatina Vathi

15-7-2016

Θέλω να σε αγκαλιάσω σφιχτά, δύο χέρια σαν περιστέρια που ζητούν ολόδροσο νερό από πηγή.
Να βάλω τα δάχτυλά μου γλυκά στα μαλλιά σου, να σε χαϊδεύσουν και απαλά να σε μαγεύσουν
Να δω βαθιά στα μάτια σου, όλη την γη, την ζωή μου.
Να σου αγγίξω απαλά τα χείλη σου σαν λουλούδι μοναδικό της καρδιάς μου Φυλαχτό.
Να σου πω εάν έφταιξα κάπου και σε στεναχωρώ, συγχώρα με αγάπη μου, πολύ σε αγαπώ.
Είσαι μια θάλασσα ζωής, ένας άνεμoς αναζωογονητής.
Διώξε μου τις αμφιβολίες. Γίνε βράχος της ζωής μου, ο μεγάλος πρίγκηπάς μου, η ουσία της καρδιάς μου.
Είσαι η δύναμή μου, η αναπνοή μου, η πυγμή μου.
Πονώ μέσα στην ψυχή μου γιατί είσαι μακριά σε ουρανούς απατηλούς και μεγάλους πηγαιμούς.
Θα ήθελα να είχα φτερά για να πετάξω για να έρθω κοντά σου.
Να σε λατρέψω, να σε φιλήσω, σαν θεό μου να σε πιστέψω.
Σε αγαπώ. Να με θυμάσαι . Ένα λουλούδι μες στον κάμπο είμαι, να με προσέχεις.
Που ζητά τις αχτίδες σου, τις μεγάλες ανατριχίλες σου.
Είσαι ο αέρας μου, πρόσεχε ζωή μου, δώσε μου τη δύναμή μου.

Ποίημα:Stamatina Vathi

4-7-2016

Πέφτει το νερό με δύναμη πάνω μου.
Καταρράκτες δύναμης με παιδεύουν.
Σταγόνες ολόκληρες να γίνουν πολλές,
να βγάλουν τον πόνο από την ψυχή μου.
Σπαράζει το είναι μου, Ανθίσταμαι.
Μαχαίρι επώδυνο, κόβει την ανάσα μου.

Χτυπάει, ανάγκης νερό, το πρόσωπό μου.
Παρασύρει τα δάκρυα μου.
Θέλω να τα σβήσω, να τα αποθήσω, να αναγεννηθώ.
Αισθάνομαι να με στηλιτεύει, φανερώνοντας μου τα ενδομυχα όσα.
Με διαπερνά, με εκθέτει αλλά και με εξαγνίζει.

Οι ώμοι μου, το σώμα μου ολόκληρο κλονίζεται.
Παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του, αναδομεί.
Φεύγει ο πόνος μου, παρασύρεται, απορροφάται.
Θα πάει μακριά σε ταξίδια αλαργινά.
Θα περάσει βράχους, πέτρες, πεδιάδες ολόκληρες.
Θα ποτίσει δέντρων ρίζες, θα ξεδιψάσει ανθρώπους και πτηνά.

Θα γίνει ένα με τα ποτάμια, σε χωράφια και σε μποστάνια.
Θα φτάσει σε λίμνες και πηγάδια.
Θα χυθεί στην θάλασσα με τόλμη και ζωντάνια.
Και εκεί θα γίνει ένα με το αρμυρό νερό,
να θυμίζει από τις πληγές της ψυχής μου, το παρελθόν.
Η θάλασσα θα το κάνει ένα, θα το πάρει κοντά της, μακριά από εμένα.
Εγώ θα βγω σαν από της μάνας μου την μήτρα,
μια ψυχή σε νέα αρχή, μια καινούρια Ανατολή.

Φωτογραφία: Φώτης Ξεΐνης, Φωτογραφίες της ΕΛΛΆΔΑΣ.

Ποίημα: Stamatina Vathi

4-7-2016

Μέσα στο νερό της λίμνης Χάνομαι,
καθρεφτίζομαι γλυκά αλλά δεν με αισθάνομαι.
Μαύρα μαλλιά στους ώμους,
δυό μάτια καυτά, μεγάλα και εκφραστικά,
δυό χείλη μικρά κόκκινα και σαρκωδη προκλητικά.
Δεν βλέπω όμως στην ουσία εμένα,
κάθομαι και σε σκέφτομαι, αναπολώ εσένα.

Ρίχνω μια πέτρα, παρατηρώ τα σημάδια,
πιο πολύ για καρδούλες τους κάνω παρά για ομοκεντρους κύκλους, θα σε ονειρεύομαι τα βράδια.
Κοιτάω τα ψάρια, τις πάπιες, τους κύκνους,
σηκώνω το κεφαλι να χαθεί η ματιά μου πάλι.
Τα σύννεφα όμως με παιδεύουν και την μορφή σου μου θυμίζουν.
Κοιτάω ξανά την λίμνη και αυτή το πρόσωπό σου μου δείχνει πάλι.

Παιχνίδι της καρδιάς με την βοήθεια του νου.
Να με παιδεύουνε γλυκά για να μην μπορώ να σε ξεχάσω ποτέ πια.
Περπατώ και σιγοτραγουδώ,λέω δεν μπορεί το μυαλό μου με κοροϊδεύει πολύ.
Θέλω να πετάξω στον αιθέρα, με του αετού τον αέρα.
Να σε αγγίξω με τα φτερά της καρδιάς, να σε φιλησω με το στόμα της φωτιάς.

Να σου πω για την ψυχή μου που σε ψάχνει,
πάνω στης λίμνης το υδάτινο λιμάνι.
Που αισθάνεται μόνη και σε περιμένει.
Μια ψυχή του πολέμου για το κορμί σου και της ειρήνης για την ψυχή σου.
Κόσμοι διαφορετικά πλασμένοι αλλά χωρίς την ύπαρξη των αντιθέσεών τους, ανύπαρκτοι, εξαϋλωμενοι.

Θέλω να φωνάξω, να καθαρίσω τα σύννεφα της καρδιάς μου.
Να σε δω, να σε μυρίσω και στην αγκαλιά σου να ορμίξω.
Να σου δώσω τα χείλη μου θυσία στα δικά σου χειλη,
να σε γευτώ δίχως τέλος, στης έξαψης το άγιο ποτήρι.
Να χαθώ μέσα στο βλέμμα σου, να ρουφήξω όλο το νέκταρ σου.
Να σε αισθανθώ πέρα έως πέρα, μέσα στης καρδιάς μου την λαχτάρα για τον δικό μου πολεμιστή,
του κορμιού μου όλου και του νου μου πυρπολητή.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Ποίημα:Stamatina Vathi

6-7-2016

Μέσα στις γνωστές μας τις γειτονιές,
Μυρίζοντας του κόσμου τις ομορφιές,
άσπρες, μωβ, βοκαμβίλιες, γιασεμιά και άγιο μύρο,
έψαχνα να σε ανταμώσω, δύο φιλιά του ανέμου να σου δώσω.

Σκαλί, σκαλί στην Άνω Πόλη στο κρυφό το αραξοβόλι,
δύο μάτια, δύο χείλη ένα στόμα να το πιείς στο ποτήρι.
Χέρι, χέρι δυό φιγούρες, να ανθιστανται στο λάθος και να αγαπιούνται με πάθος.

Σου έλεγα τα μυστικά μου, σαν τριαντάφυλλο η καρδιά μου,
της κολάσεως το στόμα,
δύο χέρια σαν λιμάνια, μια ματιά με πάει στα ουράνια.
Πάνω στο στήθος σου κοιμόμουν, ένας ιππότης η μορφή σου, ένα φως η ύπαρξή μου στο σταυροδρόμι της ζωής σου.

Ξεροστάλιαζες να με περιμένεις, τον ουρανό να αγναντεύεις,
όσο μακριά και να βρισκόμουν η σκέψη μου στην σκέψη σου βρισκόταν.
Μόνο η ζήλια σου με τυραννούσε, με χτυπούσε σαν μαστίγιο και τα λόγια σου μαρτύριο.

Ήθελες να με μειώνεις, μην σου φύγω και κρυώνεις.
Η αγάπη όμως δεν είναι τυραννία, είναι πεδιάδες με λουλούδια, είναι μια ολόκληρη θρησκεία.
Είναι μάτια μες την φλόγα αλλά είναι και αλήθεια,
ψυχές που συνταράζονται σαν ένα και αγαπιούνται απεγνωσμένα.

Φωτογραφία: κωστας κωνσταντινιδης

Poem: Stamatina Vathi

7-7-2016

Πόσες μνήμες, Θεέ μου!!
Μυρίζω τον γλυκό αέρα της θάλασσας που με συντροφεύει,
μεγάλες, δυνατές αναπνοές, γεμάτες και απελευθερωτικές.
Παίρνω αέρα καθαρό από ένα τόπο που αγαπώ, να φτάσει με τις φλέβες μου σε μια καρδιά σαν πολύτιμο αγαθό.

Είναι αέρας με ιστορίες, με παλιές αλλά όχι ξεχασμένες Κοσμοθεωριες.
Είναι εσύ, είναι η μορφή σου, είναι κύτταρα της μνήμης στα βιβλία του μυαλού και της δικής μου της ζωής.
Βράχο στο βράχο, μνήμη στην μνήμη, μια μου επουλώνει, μια μου ανοίγει.

Είναι η ζωή μας ιστορίες με πολλά λόγια και εμπειρίες.
Είναι συναισθήματα μια με τρικυμία, μια μες την απόλυτη την νηνεμία.
Είναι πληγές πότε μεγάλες, πότε μικρές με πόνο ψυχής, αποθεωτικές.
Αλλοτε γέλιο άλλοτε δάκρυ μες του βιβλίου το κιτάπι.

Είναι ένας φάρος το μυαλό, που σου θυμίζει το παρελθόν.
Είναι παρέα διαχρονική γιατί φωτίζει όλα τα λάθη μες του μυαλού την λογική.
Είναι και φως συναισθημάτων και δυσθεώρητων ατοπημάτων.

Είναι εκεί σαν αγαπημένος, ένας γλυκός ερωτευμένος.
Που σε καλεί στην αγκαλιά του και σε φωτίζει με την ματιά του.
Σαν να σου λέει μην με ξεχνάς, είμαι εδώ για να με αγαπάς.
Μόνιμος και σταθερός, ένας φωτεινός φρουρός!

Πάρε δύναμη από εμένα, φως δυνατό στης καρδιάς τα απωθημένα.
Πέτρα δυνατή για την ψυχή σου και αέρα θαλασσινό για την αναπνοή σου.
Βάλε την καρδιά να λειτουργήσει και με αγάπη να ξαναγεμίσει.
Το φως μου είναι για εσενα, η δύναμή μου να σε στηρίζει και στις φουρτούνες να σε ορίζει.

Πίνακας: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΩΤΕΑΣ

Poem: Stamatina Vathi

8-7-2016

Έβαλα μια ζακέτα στην πλάτη μου, πήρα τις σκέψεις μου και την καρδιά μου μαζί και κάθισα να μετρώ τα αστέρια με τα όνειρά μου παρέα.
Μέσα σε αυτήν την ησυχία, που μιλάς με τον εαυτό σου και κάτι θεϊκό.
Που λες τα μυστικά σου αισθάνοντας κάτι το μυστηριακό μαζί και υπερβατικό.

Μια ψυχή σε δρόμους των αστεριών, παρέα με μνήμες και συναισθήματα του ονειρικού.
Είναι αυτά που δεν είπες, που δεν εξέφρασες, που δεν γέλασες, που δεν έκλαψες.
Ένα κουβάρι καλά κρυμμένο μέσα στων αποφάσεων και της μοίρας το πεπρωμένο.

Κάθε αστέρι και μια σκέψη, ένα χάδι, ένα δάκρυ μέσα στο μαύρο σαν της νύχτας το κιτάπι.
Ανεξίτηλα γραμμένα, αναπάντεχα εδραιωμένα.
Πρώτες αγάπες, πρώτα φιλιά με λίγο από όνειρο και αίσθηση από γλυκόπικρο και μια μεγάλη αγκαλιά.
Αισθάνεσαι να χάνεσαι και να επανίστασαι, σε ότι δεν τόλμησες, σε ότι δεν ζήτησες.

Είναι ένα μαύρο δυναμικό, που συνταράζει και ανασταίνει, που δημιουργεί και επαναστατεί.
Για να θυμίζει ότι δεν έπραξες αλλά και ότι έκανες και δεν το εμπέδωσες.
Λέξεις και πράξεις τα αστεράκια, σμιλεμένα με της καρδιάς και του μυαλού τα πεπραγμένα και ίσως και μετανιωμένα.

Είναι όμως μια παρέα μες στην ζωή πάντα μαζί.
Ένα πέπλο του χαρακτήρα με όλης της γνώσης την εμπειρία.
Θέλω σαν διαμάντια να τα πιάσω, να τα νιώσω, να τα θαυμάσω.
Είναι κομμάτια της καρδιάς μου, ένα προς ένα, λατρευτικά μου.

Γλυκές μου φωτεινές αστερένιες διαδρομές για τον καθένα ξεχωριστές, αλλά στην ουσία σταθερές.
Πότε κρύβονται, πότε εμφανίζονται ανάλογα το φως της νύχτας που ορίζονται.
Το φως της ψυχής και της καρδιάς, πότε πόνου και πότε χαράς.
Είναι ευχάριστη αυτή η διαδρομή, τα πάντα εξαρτώνται από την δική σου οπτική.

Φωτογραφία :Massimo Serra

Poem:Stamatina Vathi

8-7-2016

Μέσα σε αστέρια του ονείρου, με του μονόκερου τα φτερά,
η ψυχή μου και η καρδιά μου με αναταράζουν,
με λόγια αγάπης και μυστικά.
Τα συναισθήματα γραμμούλες, μέσα στο μαγεμένο το βιβλίο της ζωής, πότε να κλαίνε πότε να γελάνε σαν συντροφιά της κάθε στιγμής.

Μια χαίτη ολάκερη η κάθε σου λέξη, μέσα στου ουρανού την μοναξιά, να σκίζουν την σιωπή της καρδιάς μου και να την συνταράζουν εκρηκτικά.
Θέλει φαντασία και παραμύθι, όχι όμως ψέμα και υποκριτική,
ο έρωτας για να παραμείνει και σαν δέντρο ολόκληρο να αναπτυχθεί.

Θα δώσει καρπούς της νύχτας αστέρια, θα δώσει μεγάλο πλούτο ψυχής,
θα δώσει δύναμη που καταστρέφει μαχαίρια, βουνά που ισοπεδώνει, εμπόδια για να μην βρει.
Θα έχει έναν μονοκερο κοντά σου για φίλο για να σε πηγαίνει με της φαντασίας του τα φτερά, για να είσαι δίπλα του να αποκοιμιεσαι και με φιλιά να σε ξυπνά.

Είναι ένα συναίσθημα που στα ουράνια σε πηγαίνει,
μια σε ανεβάζει, μια κατεβαίνει,
είναι για πρωταθλητές της ζωής και άξιους μαχητές της ψυχής.
Είναι χαμόγελα χωρίς αιτία στο στόμα και ξαφνικά δάκρυα από λατρεία.

Πίνακας: Nora Vasilarakou

Poem:Stamatina Vathi

9-7-2016

Μέσα στου χρόνου τις στροφές, του φεγγαριού τις ανατροπές,
πήρα ένα δρόμο μακρινό, μέσα από μνήμες και ουρανό.
Έψαξα τα νεφελώματα, για τα δικά σου αποτυπώματα,
Έψαξα σε γαλαξίες μακρινούς, να δω απ’των ματιών σου το φως.

Είδα αστέρια διαφορετικά, κάθε ένα από αυτά και μια θωριά,
τους μίλησα για τον πόνο μου, των χειλιών σου τον πόθο μου.
Κομήτες χρωμάτων και καρδιάς, της καταδικής μου μοναξιάς.
Να μου θυμίζουν το γέλιο σου, το αστερένιο στέρνο σου,
που έβαζα το κεφάλι μου και έβγαζα το μαράζι μου.

Σαν ταξιδευτής του χρόνου εγώ, με της αγάπης το σκοπό,
σου έκανα το δάκρυ μου, ουράνιο τόξο, λιμάνι σου και αστεροσκονη των λιτων σου μαλλιών, την ονειροσκονη.
Δύο χέρια δυνατά, σαν δορυφόροι με φωτιά,
να σε χαϊδεύουνε γλυκά, να σε αγκαλιάζουν δυνατά.

Μέσα σε σπείρα χαμένοι οι δυό, να μου γελάς να σου γελώ,
να βλέπουμε κόσμους Συμπαντικούς, παράλληλους, εκτυφλωτικούς.
Μέρα την μέρα, στο ταξίδι αυτό, χωρίς τέλος ούτε σταθμό,
αρκεί να είμαστε μαζί, μόνοι οι δυό μας, εγώ και εσύ.

Πίνακας: Michalis Sismanidis. Sagia Rena.

Poem:Stamatina Vathi

10-7-2016

Φιγούρες ανθρώπων σε πόνο πνιγμένες,
σώματα που στάζουν στο κόκκινο βαμμένες.
Σε ένα χορό του φόβου, χαμένα στην εξάρτηση,
ο καθένας με το πάθος του, αναζητώντας την ανάταση.

Μια στην εξύψωση, ψάχνοντας το θεϊκό,
σε λάθος παράδρομους στης ψυχής τον σουρεαλισμό.
Μια στο τίποτα, το κενό, το καθόλου,
νομίζοντας απατηλά ότι ορίζει το όλον.

Κορμιά μπερδεμένα, συνήθως χωρίς σκοπό,
με μόνη ουσία τον πλεονασμό.
Χέρια στο άπειρο με προσέγγιση στο μηδέν,
σώματα στο υπέρκορο με γεύση από καθόλου όσο ουδέν.

Χαμένη η ματιά μου στου καμβά τις καμπύλες,
με χρώμα της ζωής με ένταση, με καταιγίδες.
Να μυρίζει η ανάγκη της ψυχής για παρέα,
χαμένη στο σύνολο, να απορροφάται στον αέρα.

Σαν κύματα θάλασσας από τις σάρκες ανθρώπων,
τα κύματα οι σκέψεις τους, οι ελπίδες των όντων.
Στυφογυρίζουν και στροβιλίζονται,
χορεύουν και ορίζονται μες το καμβά της ζωής σε κύκλους και εμπειρίες,
μα στο τέλος στο στόμα τους έχουν μια γεύση από ασυδοσίες.

Τινάζω το κόκκινο, αναμειγνύω τις σκέψεις,
που είναι τα χρώματα στης ζωης τις αντιθέσεις.
Τα ενώνω, τα μπερδεύω και μέχρι τον ουρανό τα στέλνω.
Και οι καμπύλες γίνονται ευθείες στον ουρανό σαν ικεσίες.

Και ο όχλος αυτός αποκτά μορφή.
Γίνεται μια μάζα με ουσία και δομή.
Με ιστορία και ενδιαφέρον,
με σκοπό και προορισμό.
Μια ανάμειξη και ένωση ήθελαν προς τον ουρανό.

Πίνακας:Vassilis Michailidis