Συντάκτης: Stamatina Vathi

Ποίημα: Stamatina Vathi

28-7-2016

Νιώθεις τόσο μπερδεμένος, χαμένος.
Δεν αισθάνεσαι την ουσία σου,
το σώμα σου έχει γίνει ένα συνονθύλευμα από εσένα και εκείνη.
Ναι εκείνη.
Σου λείπει η ανάσα της, το γέλιο της,
ο τρόπος που σε αγκάλιαζε, η ματιά της.

Θέλεις να πας σε μια γωνιά να μοιραστείς τον πόνο σου με τον εαυτό σου.
Να λυθείς στα δάκρυα μήπως μπορέσεις και απομακρυνθείς από εκείνη.Να ξετυλιχτεις. Nα αποκοπείς.
Τρόπος και δρόμος διαφυγής όμως πουθενά.
Να μην σκέφτεσαι.
Τα δάκρυα θέλεις να γίνουν νερό άπλετο να ξεπλύνουν πάνω σου κάθε δικό της.

Οι μνήμες όμως;
Αυτές εκεί αγέρωχες, δεν σε αφήνουν να απεγκλωβιστείς.
Σκληρές και αχόρταγες, διεισδυτικές και αγέρωχες.
Να σε ραπίζουν, να σε καίνε, να σε πιλατευουν, στην κόλαση να σε τραβάνε, με τις φλόγες να σε τυραννάνε.
Τα μαλλιά της πάνω στα χέρια σου θυμάσαι, σαν κλωστές του φεγγαριού να σε τυλίγουν, τώρα σε πνίγουν.
Την αποζητάς σαν η γη το νερό, σαν αέρα ακριβό.

Πίνακας:Maria Bozia

Ποίημα: Stamatina Vathi

27-7-2016

Ακούω το κελάρρυσμα του ποταμού,
μουσική του νερού για τα αυτιά μου.
Νιώθω την δροσιά του, την πολύτιμη ομορφιά του.
Αισθάνομαι τον αέρα να το αγκαλιάζει,
να το μεταφέρει πέρα έως πέρα, να το διασκευάζει.

Αποτολμώ να φανταστώ την φωνή σου,
την τραχύτητά της, την ήρεμη δύναμή της, την αγριότητά της.
Θέλω να σε αισθανθώ με κάθε ήχο, με κάθε φοβέρα, με κάθε στίχο.
Θέλω να σε αισθανθώ με κάθε έννοια, με κάθε πνοή, με κάθε αέρα.

Θέλω να γίνω ένα με την φωνή σου, να ακούσω κάθε διακύμανσή της, κάθε ήχο.
Να αισθανθώ σαν μια νύμφη του δάσους,
όταν κάτι σε παιδεύει, όταν νευριάζεις, όταν αγριεύεις.
Όταν γελάς με την καρδιά σου και γελά μαζί και η λαλιά σου, του ήλιου η θωριά σου.

Γάργαρο κρυστάλλινο νερό και εγώ να σκύβω για να πιω.
Σαν την ένταση του ποταμού, η φωνή σου η σθεναρή.
Να ήμουν τα δέντρα, το δάσος ολάκερο να σε περικυκλώσω.
Να σε αισθανθώ σαν καταρράκτη δυνατό, να σε αποθεώσω.

Να βάλω τα ακροδαχτυλά μου γλυκά στην επιφάνειά σου,
να κλέψω λίγο από το ολόδροσο θησαυρό σου,
να βάλω στο πρόσωπό μου, στο στήθος μου, να σε γευτώ, να σε κατακευραυνώσω.
Να βάλω τα πόδια μου εκεί δα όπως κάθομαι στην άκρη,
να λύσω τα ολομαυρα μου μαλλιά, να βάλλω σταγόνες διαμαντένιες και σε αυτά, να σε ανταμώσω.

Να αφεθώ ολόγλυκα, μέσα στο τρεχούμενο νερό σου,
να σε αισθανθώ κατάσαρκα, εσένα, τον πυρετό σου.
Να αισθανθώ σε κάθε κύτταρο του σώματός μου, την ένταση σου, την πάλη του κορμιού σου.
Να γίνω ενα με την ροή σου, την δύναμη την μεγάλη, της βροντής και αστραπής την χάρη.

Και σαν κουραστώ και θέλω να ξαποστάσω,
να καθίσω εκεί δίπλα, να αποκοιμηθώ κοντά σου με το τραγούδι σου, το όνομα σου, την σκληρή την ομορφιά σου.
Να έχω λουστεί στου διαμαντιού την χάρη,
να σε έχω βάλει για στολίδι, για δικό μου αφέντη, για ηγέτη, για φεγγάρι.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Ποίημα: Stamatina Vathi

26-7-2016

Μετά την βροχή σε δρόμους της πόλης,
σε νυχτερινή ραψωδία και εσύ στην απουσία.
Να ψάχνω να σε βρω όπως η διψασμένη γη το νερό,
να μου δίνεις της αθανασίας την φλόγα, τον λυτρωμό.

Δύο μάτια χωρίς ελπίδα, δύο χείλη χωρίς φροντίδα.
Παραπονεμένα ψάχνουν να βρουν εσένα, στης λήθης τα πεπραγμένα.
Τα χρώματα με ζαλίζουν, γιατί σε θυμίζουν.
Ήσουν το φως στην ζωή μου, η χαρά, η αναγεννησή μου.

Έρεβος τριγύρω μου να μεγαλώνει ακόμα την ανάγκη σου.
Να μου θυμίζει σαν καταπέλτης τα φιλιά σου, την ζεστασιά στην αγκαλιά σου, της λάβας την ματιά σου.
Κόκκινο στα φώτα σαν το πύρινο στόμα σου.
Να με χτυπά αλύπητα, να με καταδυναστευει και απατηλά να με κυριεύει.

Δρόμοι της νύχτας σαν λεπίδες, σαν φοβέρες, σαν κατρακύλες.
Δρόμοι χωρίς ουσία, χωρίς πηγαιμό, χωρίς προορισμό, χαμένα στα ανούσια τα θέλω και δεν μπορώ.
Ανάσες μπερδεμένες σε ξένες εμπειρίες, χωρίς συναίσθημα, μέσα στις αμαρτίες.

Και εγώ σαν μαριονέτα στα θέλω σου και τα όχι,
να αισθάνομαι λίγο σαν τον Δον Κιχώτη.
Να ζαλίζομαι από της νύχτας τα φώτα.
Να νομίζω ότι σε έχασα αλλά στην ουσία δεν σε είχα και πρώτα.
Να παίρνω ανάσες από τα όχι σου να μην γίνω στης μνήμης σου η απόχη σου.
Ταξιδευτής σε λάθος δρόμους με μιας άγνωστης καρδιάς τους νόμους.

Φωτογραφία: κωστας κωνσταντινιδης

Poem:Stamatina Vathi

24-7-2016

Μια καρδιά πληγωμένη να εξεγείρεται, να βολοδέρνει.
Αν είχε φωνή να μιλήσει, μια κραυγή θα έβγαζε, χωρίς άλλη λύση.
Αίμα να τρέχει κόκκινο σαν από πηγής νερό τρεχούμενο, να στάζει, να ματώνει.
Από ενός μονοκερου την δύναμη να πέφτει κάτω, να θανατωνει.

Κάθε αγάπη, κάθε ελπίδα να εξανεμιζεται μέσα στην καταιγίδα.
Ένας λόγος απλός μπορεί όλη την ουσία να δηλώνει γιατί όταν αγαπάς κάποιον δεν τον κατακευραυνώνεις.
Σταγόνα, σταγόνα, δάκρυ, δάκρυ από ένα ψέμα αρχίζει και ξετυλίγεται η άκρη.
Να ήταν μίτος χαράς και δημιουργίας και όχι λύπης και αδικίας.

Μια καρδιά να οδυρεται, να πονα αλλά η αλήθεια είναι εκεί, σκληρή και με απονιά.
Δάκρυ στο κλάμα, δάκρυ στο αίμα, η ψυχή ταρακουνιέται, βυθίζεται, καταποντιέται.
Εμπιστοσύνη τόσο δύσκολο πράγμα, όταν λερώνεται με λόγια και πράξεις δεν ξαναεπανέρχεται στο ίδιο κράμα.
Στο κράμα μιας αληθινής αγάπης, πόσο ανέλπιστο αυτό να το διαπράξεις.

Γλυπτό:Salvador Dali

Poem: Stamatina Vathi

22-7-2016

Μια ακτίνα από φως πανω στο σώμα σου,
ένα φεγγάρι να σε κοιτάζει.
Κάθε αποτύπωμα, κάθε ρυτιδα, κάθε εκφραση, κάθε καμπύλη ή ουσία.
Μια ακτίνα στα μαλλιά σου, μια ακτίνα στα μάτια σου να τα χρυσιζει,
μια ακτίνα στα χείλη σου να τα φωτίζει,
να τα εξαϋλώνει, να μου τα φέρνει πιο κοντά, να μου τα θεριεύει.

Σαν ένα παιχνίδι με τα κύματα, η ακτίνα πάνω στο κορμί σου.
Να πηγαίνει γλυκά στο στέρνο σου, να κρυφακούσει την καρδιά σου.
Να γίνει ένα με τον νυχτερινό δροσερό άνεμο, να σε γλυκοφιλισει, να είναι σαν ακροδαχτυλα απαλά, σαν ασημένιες κλωστές, να σου υφαίνει μυστικά μια αγκαλιά για τα όνειρα σου, ένα πρόσωπο ζωής να γειρει στην θωριά σου.

Μια φεγγαρένια κόρη, μια μάγισσα, μια μεγάλη καρδιοκλεφτρα.
Μια Βασίλισσα ζωής, του ανέμου και της ψυχής.
Να φωτίσει όλο το σώμα σου, από την κορυφή έως τα νύχια.
Να φτάσει μέσα στο κέντρο σου, να πάρει όλο το νέκταρ σου.
Να γίνεται ένα με του φεγγαριού την σάρκα, την ουσία, δύο ανάσες της φωτιάς, της περισσειας ομορφιάς.

Κάθε βράδυ να την αποζητάς αυτή την ακτίνα.
Αυτή την φεγγαρένια κόρη.
Να θυμάσαι τα ακροδαχτυλά της, τις φεγγαρένιες τις καμπύλες,
αυτά τα μικρά σαρκωδη χείλη που με θρασσος σε φιλούνε και με χάδια αλύπητα σε τυραννουνε.
Να θυμάσαι το χαμόγελό της που σε έναν αστερένιο ουρανό ψηλά σε τοποθετούσε.
Τα μάτια της νύχτας τα μυστικά που τόσο πολύ σου μοιάζουν.
Που σου γλυκαίνουν την ψυχή που σε αναζωογονουνε και σε αναστενάζουν.

Φωτογραφία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΚΑΛΗΣ

Poem:Stamatina Vathi

22-7-2016

Το κεφάλι σκυμμένο, κλωτσάω μια πέτρα.
Την κοιτώ πώς κυλάει, πως ελισσεται, πως αντιδράει.
Ο ουρανός μου κάνει παρέα, με αγκαλιάζει, με πάει παραπέρα.
Σαν την πέτρα και εγώ σε ένα μετακινουμενο σκοπό.

Ο ήλιος κάπου πιο πέρα με αγναντεύει, μου κάνει παρέα.
Μια κρυμμένος σε σκέψεις, μια να κάνει αντιπαραθέσεις.
Και κάθομαι και απορώ, μια πέτρα πώς αλλάζει σκοπό.
Μήπως έχει πιο λογική ή μήπως έπρεπε να ήταν αμετακίνητη και αυτή.

Σκύβω, την παίρνω, την αγγίζω, το σχήμα της καθορίζω.
Γύρω μου μια ανθρώπινη απουσία αλλά η ζωή συνεχίζεται με βία.
Τόσο μικρή αλλά έχει αντοχή. Είναι πιο δυνατή από εμένα αυτή.
Δεν είναι βράχος μεγάλος και συμπαγής, αμετακίνητος και εξουσιαστής.
Μήπως τελικά έχει βρει το μυστικό να επιβιώσει στην ζωή!

Κάμπος ολάκερος κοντά μου
Σύννεφα μετακινουμενα και ένας φράχτης μπροστά μου.
Θέλει να μου κόψει την πορεία.
Το βλέμμα μου και την θέλησή μου όμως όχι στην ουσία.
Σαν την πέτρα και εγω.
Απλά θα αναδιπλωθώ και θα περάσω, θα βρω ένα τρόπο να αντιδράσω.

Θα έχω αυτή την πέτρα παρέα.
Είναι μια δασκάλα ζωής.
Θα μου θυμίζει πώς κάτι μικρό είναι πιο ευέλικτο και πιο σοφό.
Το κυριότερο είναι πως χρησιμοποιείς αυτά που οι άλλοι θεωρούν ότι εξαιτίας αυτών θα χαθείς, θα νικηθείς.
Τα προγνωστικά πάνε και με τους αδύναμους τελικά.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Poem: Stamatina Vathi

20-7-2016

Μυρίζω χώμα της βροχής, μυρίζω την ένταση της εποχής,
μυρίζω ανάσες της πυγμής, μυρίζω την αίσθηση της ζωής,
με πάθος και λαιμαργία.
Θέλω να αγκαλιάσω την ύπαρξη, την ομορφιά, αχόρταγα, με ενέργεια , με λατρεία.
Θέλω να πάρω στην χούφτα χώμα με νερό, και να την κάνω λάσπη,
και σαν τους πρωτοπλαστους να αισθανθώ, την δύναμη της πλάσης.

Θέλω να σπρώξω τα πόδια μου βαθιά σαν να είναι ρίζες δεντρου στην δημιουργία,
Θέλω τα χέρια μου να ανοίξω διάπλατα στον ουρανό, κλαδιά προς τον Θεό σαν ικεσία.
Να μην υπάρχει πόνος, καταστροφή, ζήλια, κακία.
Να υπάρχει αγάπη, συντροφιά, του παραδείσου η ομορφιά και η λατρεία.
Να μην παιδεύονται αθώες ψυχές, να μην κατακρεουργουνται αδύναμες και χωρίς ευθύνη μορφές για χάρη την διαιωνιση της εξουσίας.
Να μην υπάρχουν όμηροι μιας ιδέας, χωρίς ουσία και περικεφαλαια.

Να μην γίνονται θύματα σε έναν βωμό, όπως και να το ονομάζουμε αυτό, άτομα με την λιγότερη ευθύνη.
Γιατί αλήθεια να πονούν μάνες για νέα παιδιά, που δεν είχαν εκφράσει ή δεν είχαν ζήσει πολλά χωρίς τα ίδια να φταίνε στου κόσμου την σκοτοδεινη.
Πονώ που αυτοί που έχουν κάνει τα λιγότερα λοιδορουνται και πάνε στην αγχονη.
Αισθάνομαι το χώμα πώς είναι έτοιμο να δεχτεί, ένα νέο, ξεχωριστό αγαθό, μια νέα ευθύνη.
Είναι η ιερή εκείνη στιγμή που αισθάνεσαι ότι κάτι σημαντικό θα συμβεί.
Σηκώνω τα μάτια, καφέ σαν το χώμα, μαζί με δάκρυα από νερό βροχής και κοιτώ.
Είναι η ώρα να δεχτώ κάτι δυνατό, συθεμελο και συνταρακτικό.
Μια ψυχή σε αναζήτηση, με μια Γη κάτω από τα πόδια και έναν απέραντο ουρανό να με κοιτάει, με μια φωνή βοώντα.
Έρχεται η ώρα.

Φωτογραφία: James Binder

Poem:Stamatina Vathi

19-7-216

Μια Σελήνη της καρδιάς σου, μια ολόχρυση αγκαλιά.
Ένα τραγούδι του ερέβους, μυστηριακό η δική σου η ματιά
Ανοίγω τα μάτια, τείνω το κεφάλι, σηκώνω τα χέρια να γίνω με εσένα, ένα πάλι.

Να πάρω νερό από του φεγγαριού το μονοπάτι,
δάκρυ από της ανάγκης μου τα πάθη.
Αστέρια από το βυθό της θάλασσας του κορμιού σου.
Γέλιο μαγικό από τα ολόγλυκα του χειλιού σου.

Να υφάνω χρυσοκεντητες κλωστές,
να με κλείσουν στις δικές σου αγκαλιές.
Δύο χέρια μαγικά σαν της νύχτας μυστηριακά,
να με σεργιανιζουνε σε ουρανούς,με αστέρια ζωγραφιστούς.

Μην με προδίδεις, μην με στεναχωρείς,
μην με παιδεύεις, μην με αναιρείς.
Είμαι μια νεράιδα καρδιάς,
μια μάγισσα της αγκαλιάς.

Δύο μάτια όλο ζέση, ένα στόμα όλο μέλι.
Δύο χείλη σαν μικρά κερασάκια που ζητούν ανυπόμονα να γευτούν τα δικά σου τα χεράκια.
Ένα σώμα, όλη η γη, με ανυπομονησία να σε καλεί.

Φωτογραφία: Panos Kalogridakis

Poem: Stamatina Vathi

19-7-2016

Δεν μου βγαίνει δάκρυ, ούτε κραυγή, μόνο η απόλυτη σιωπή. Χαμένη η ματιά μου, χαμένες και οι σκέψεις μου.
Μόνο ένα κενό.
Δεν αισθάνομαι χτύπο, ούτε την αναπνοή μου, ένα συρτό ρόγχο ίσως από μια ελπίδα που φεύγει.
Παίρνω ανάσες δυνατές να την φέρω πίσω, αλλά το μυαλό ανθίσταται, η λογική είναι εκεί.

Η καρδιά ματωμενη, καλεί για βοήθεια, ποιος να την ακούσει.
Την έχουν βάλει φυλακή, αυτή φταίει για αυτά που δεν έβλεπε το μυαλό.
Σπαρταρά δυνατά, χτυπιέται, πονά.
Πόσο πονά!! Διαπεραστικά. Δεν μπορεί να ξαναελευθερωθει.
Οι μνήμες εκεί, φρουροί και αδυσώπητοι κυνηγοί.

Θα της θυμίζουν ότι ονειροβατεί. Ότι για αυτό τον πόνο φταίει μόνο αυτή.
Δεν είδε με τα μάτια καθαρά αλλά με τα άλλα, αυτά που αγαπά.
Γιατί να ήταν αυτή κάτι διαφορετικό, ήταν σαν όλες τις άλλες καρδιές για αυτό το αρπακτικό.
Νιώθει κοροϊδεμενη, καταπατημένη, μια Βασίλισσα στις λάσπες ριγμένη.
Τα αρπακτικά δεν νιώθουν διαφορά, όλες οι καρδιές είναι οι ίδιες για αυτά.

Πως αλήθεια μπορεί να βγει;
Όταν το στόμα δεν λέει αυτά που εννοεί.
Πως μπορεί να ξεκινήσει πάλι από την αρχή;
Πώς να εμπιστευτεί αυτόν από τον οποίον έχει προδωθεί;
Είναι δύσκολο αγαθό η εμπιστοσύνη, χωρίς απλοχερη παραχώρηση και ελεημοσύνη.
Αν χαθεί είναι κάτι το περίπου αναντικατάστατο, με τις μνήμες πάντα σαν δηλητήριο να επανέρχονται και να πληγώνουν.
Ένας ζωντανός θάνατος, μαρτυρικός και ισοπεδωτικός,
ένας ύπουλος εχθρός.

Ένα παιχνίδι, ένα παιχνίδι ήταν επειδή αισθάνθηκε.
Αισθάνθηκε τρυφερότητα, πίστη, ελπίδα, τόσο πλούσια συναισθήματα.
Και άλλα, αλλά πολλά που θα τα έδειχνε το σώμα μέσα από τα φιλιά.
Τώρα κάθεται εκεί, μόνη και ριμαγμενη.
Μια Πηνελόπη χωρίς τον Οδυσσέα, γιατί αυτός έχασε τον δρόμο του και δεν υπολόγισε την Ιθάκη που τον περιμένει.
Οι συνήθειες τον πήρανε μακριά της και ούτε ένα δάκρυ δεν θέλει να χυθεί για να ποτίσει την καρδιά της.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Poem:Stamatina Vathi

18-7-2016

Σε μενεξεδένιους ουρανούς, της φαντασίας οδηγούς,
με απορίες της φυγής, της υπαρκτής της διαδρομής,
έψαξα κάθε αερικό, κάθε πλάσμα, κάθε θεό,
να τον ρωτήσω να μου πει για της αγάπης της αληθινής το φιλί.

Καθώς ρωτούσα και απορούσα και την αλήθεια πάντα ζητούσα,
βρήκα ένα αστέρι οδηγητή, που έλαμπε εδώ και εκεί.
Έγειρα το κεφάλι μου να το ακούσω, να γίνω δικός του μαθητής και να βρω την λύση της ζωής.

Θελει μεγάλη δύναμη ψυχής, αυτό το φιλί για να το βρεις.
Θέλει το κόκκινο, το μωβ, θέλει χρώμα και πίστη μεγάλη αυτό.
Θέλει ειλικρίνεια, θέλει έκφραση πραγματική, θέλει ανοιχτό μυαλό και λόγια της αλήθειας βγαλμένα από το είναι το βαθύτερο, το τελικό απόσταγμα της ψυχής.

Είναι ένα φιλί μαγικό, που δεν γνωρίζει ούτε φυλή, ούτε θεό.
Θέλει όμως καθαρή και αγνή καρδιά, θέλει πίστη και ανθρωπιά.
Είναι ένα φιλί μοναδικό, σου μαθαίνει μυστικά, σε πάει σε αλλον Σύμπαν, μυθικό.

Πυρπολεί την αδικία, γίνεται ένα με την ουσία.
Ραγίζει σκληρούς και κακούς, όλους τους πολέμιούς του και τους ενάντιούς του και τους εχθρούς του εαυτού του.
Είναι αέρινο, ένα χάδι, ένα δροσερό νερό σαν ποτάμι.
Ρέει στις φλέβες πέρα έως πέρα, γίνεται φωτιά, γίνεται φοβέρα.

Είναι η στιγμή που το δύο γίνεται ένα, που ανταλλάσσονται οι ψυχές με ένα νεύμα.
Είναι σεισμός, είναι πλημμύρα, είναι σάρκα που καίει και κυριαρχία.
Είναι θάλασσες και μαχητές , της τρικυμίας και της ηρεμίας ταξιδευτές.

Φωτογραφία: Stuart Sanderson