Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

3-9-2016

Σκίζω τον ουρανό με μια ματιά, με έναν θυμό.
Φωνάζω με μια κραυγή για ένα σώμα χωρίς ψυχή.
Σηκώνω τα χέρια πολύ ψηλά, να ‘ μουν ένας αετός εκεί στα βουνά.
Βλέπω την ζήλια και τον εγωισμό να χτυπάνε καρδιές, να μιλούν για αλήθεια και ηρωισμό.

Πως ένας άνθρωπος με ζήλια στην καρδιά μπορεί να κρίνει καθάρια και αληθινά;
Πώς ένας άνθρωπος με εγωισμό μπορεί να πει για τον άλλον ότι αξίζει πιο πολύ από αυτόν;
Δάσκαλοι του μηδέν, χωρίς ψυχή, δεν μπορούν να δεχτούν την αξία του άλλου με καμία πυγμή.

Μικρόψυχοι του κόσμου και της ομορφιάς, η ζήλια μαχαίρι να τους κόβει το νήμα της καρδιάς.
Χτυπάνε στην πέτρα, παίρνουν σφυριά, αυτά της γλώσσας, τα πιο φαρμακερά.
Αλλά συνήθως ότι σπέρνεις θερίζεις μεμιάς, είναι αδυσώπητος ο χρόνος, της ψευτιάς ο φονιάς.

Η καταστροφή για τον άξιο μπορεί να έχει επιτευχθεί, αλλά ο φοίνικας από την στάχτη έχει αναγεννηθεί.
Ο κίβδηλος και ο αλαζονικός, ο ψεύτης και ο ειρωνικός αφήνουν τον σπόρο στα δικά τους παιδιά και τέτοια θα γευτούν με την σειρά τους και αυτά.

Νομίζεις πως εσύ άνθρωπε τα σχεδιάζεις όλα σωστά,
αλλά στην ουσία μια μονάδα είσαι και εσύ στης ζωής την στρατιά.
Τα σχέδια καταρίπτονται όλα μεμιάς.
Κοίτα τον ουρανό και κατάλαβε την ματαιότητα της δικής σου κακίας στην καρδιά.

Δεν αποδέχεσαι το άξιο, ούτε το καλό.
Θα ήσουν ηθοποιός σε ρόλο πρωταγωνιστικό.
Πιστεύεις το άσχημο και το υβριστικό για τον άξιο,
γιατί απλά εσύ τον βόρβορο έχεις για φίλο καλό.
Ο όμοιος στον όμοιο με την αξία του, να διαβάλλει τον άλλον με την ελευθερία του.

Μην ζητάς τότε να πας πότε αληθινά μπροστά.
Θα κάνεις φίδια να σέρνονται και όχι αετούς να πετάνε ψηλά.
Θα νομίζεις πως δημιουργήθηκες, πως έκανες πολλά,
αλλά στην ουσία μια τρύπα θα έχεις για ψυχή και καρδιά.
Δεν θα είσαι πότε ένας της ζωής ευχαριστημένος.
Μαζί με τα φίδια θα σέρνεσαι και θα θεωρήσαι ο αδικημένος.

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Poem: Stamatina Vathi

3-9-2016

Λόγια που πεθαίνουν, πράξεις που καίνε.
Μέσα στα σκοτεινά της ψυχής τα σοκάκια,
με τα μάτια δακρυσμένα από της αγάπης τα αδιαφιλονίκητα μεράκια.
Μια μουσική με παραφωνία, από της ψευτιάς τις νότες, την ασυδοσία.

Μια αλήθεια να φουντώνει, να τραυλίζει, της καρδιάς το μυαλό να τριβελίζει.
Να χάνει τον δρόμο, να παραπαίει, σε αδιέξοδα να φτάνει, από παράπονα να θεριεύει.
Φλόγες της ειλικρίνειας να γιγαντώνουν, από τον άνεμο της αλήθειας να στεριώνουν.

Δύο ψυχές στο σκοτάδι με μόνο φως της αγάπης το φεγγάρι.
Είναι για δυνατές καρδιές και αληθινά ερωτευμένες αυτές οι πληγές.
Θέλει θράσος, θέλει θάρρος, θέλει τόλμη και ελπίδα.
Θέλει αλήθειες, θέλει θυσίες, θέλει του έρωτά αληθινές μαγείες.

Είναι αγώνας από τους λίγους.
Για μαχητές των άκρων, των μεγάλων ελπίδων.
Πίστη ακράδαντη στα ουράνια.
Αγάπη αληθινή να φτάνει μέχρι τα άστρα.
Θέλει να δίνεις χωρίς να παζαρεύεις.
Η τσιγκουνιά στα συναισθήματα και το εμπόριο τους είναι τέλος μιας καρδιάς και ο ευτελισμός τους.

Φωτογραφία: John Gill

Poem: Stamatina Vathi

29-8-2016

Διάχυτο πάθος, κορμιά στην πυρά.
Μάτια καυτά σαν πυρκαγιά.
Γόνατα λυγισμένα, από τον έρωτα αποκαμωμένα.
Πόδια τυλιγμένα σαν φίδια ερωτευμένα.
Χέρια προεκτάσεις της φαντασίας,
μιας του ονείρου συνουσίας.

Πόθος σαν ποτάμι εκκωφαντικός,
ιδρώτας στα κορμιά αποχαυνωτικός.
Ανταλλαγή αισθήσεων, βάθος των περιπτύξεων.
Σώμα στο σώμα των απόλυτων πεποιθήσεων.
Δύο σώματα σε ένα, στον σκοπό απορροφημένα.

Φιγούρα ερωτική,
στο κόκκινο του πάθους ζωγραφιστή.
Στήθη στητά, ώμοι δυνατοί.
Σαν να φωνάζουν ότι πεθαίνουν από έρωτα αυτοί.
Ουσίες του κορμιού να πλανώνται με θράσος, με σκοπό.
Χείλη να μιλούν, να ζητούν απεγνωσμένα να ενωθούν μέσα σε αυτό το χορό.

Κάτι μεταξύ ζωής και θανάτου.
Να διώχνεις κάθε τι κακό, να θέλεις να γευτείς ζωή,
να μεθύσεις από κόκκινο της φωτιάς κρασί.
Να το γεύεσαι, να φτάνει μέχρι στο λαρύγγι,
να καίγεσαι από μεθύσι του κορμιού,
να σου έρχεται σκοτωδίνη.

Να φτάνει η φωτιά μέχρι τα σωθικά.
Να καίγεται και η καρδιά.
Να χάνονται τα λογικά.
Μέσα σε ζωώδη ανάμειξη τα δύο κορμιά.
Μεθύσι ολοκληρωτικό, μέχρι την ρίζα της ύπαρξής τους μεταδοτικό.

Ένα τάγκο της ζωής με ουσία της απόλυτης ανταλλαγής.
Να αφήνεσαι στον άλλον ολοκληρωτικά.
Να σε παίρνει κοντά του σφιχτά στην αγκαλιά.
Να ακούς την καρδιά του πως αναπηδά.
Να του δίνεις ζωή μέσα από την δικιά σου την ματιά.

Σάρκες που καίνε, βλέμματα τρικυμίες.
Χείλη αστραπές και σκληρές του πάθους αμαρτίες.
Χέρια που αγκαλιάζουν σαν να είναι η ύστατη φορά να σε δούνε,
λίγο πριν τον θάνατο γευτούνε.
Αναστεναγμοί εκκωφαντικοί με μανδύα την απόλυτη σιωπή.
Μόνο ο ρυθμός της μουσικής, της πύρινης λάβας της καυτής.

Γεύεσαι τον θάνατο πριν την ανάσταση.
Αυτό το αίσθημα το θεϊκό.
Που σε στέλνει στην άβυσσο πρώτα και σου παίρνει το μυαλό.
Λίγο πριν σε φτάσει στην κορυφή και σε κάνει να αισθανθείς σαν αετό.
Ψυχές του λάθους, καρδιές του πάθους.
Που όμως μεγαλουργούνε και με πόθο επαναστατούνε.

Πίνακας:Odysseas Anninos

Poem: Stamatina Vathi

29-8-2017

Σε ένα γλυκό του ήλιου σκοπό,
με ένα καράβι για οδηγό,
μια οπτασία χαμογελά
και για λιμάνια ψάχνει αλαργινά.

Σε ενα του ονείρου δειλινό,
ένα πουλί για ναυτικό,
να κάνει παρέα σε μια καρδιά,
που μια αγάπη αποζητά.

Ένα χρυσάφι να χύνεται βροχή,
να ζωγραφίζει όλη την γη,
να παίζει με την θάλασσα παιχνίδι γλυκό,
να σεργιανίζει στον ουρανό.

Η καρδιά να ψάχνει μια αγκαλιά,
μια του παραμυθιού χρυσή κυρά,
δυο μάτια της γης ζωγραφιστά,
μαύρα ολόμακρα μαλλιά.

Πηδάλιο στο χρώμα της λάβας της καυτής,
καπετάνιος ένας θεός εξουσιαστής,
ναύτες οι μνήμες του έρωτά τους,
πανιά του ανέμου το άρωμά τους.

Κύματα τα χάδια τα λατρεμένα,
δελφίνια τα λόγια τα αγαπημένα,
χρώματα της φύσης σε μεγάλες πτήσεις,
εραστές σε ταξίδια με μεγάλες απαιτήσεις.

Πυξίδα η ανάγκη τους,
φάρος η αγάπη τους.
Ψυχές σε αναζητήσεις,
μεγάλες τρικυμίες οι αισθήσεις.

Φωτογραφία: Euaggelia Katsarou

Poem: Stamatina Vathi

28-8-2016

Πλανήτες και αστέρια,
σταλμένα για εσένα στα δυο σου τα χέρια.
Εγώ ένας του κόσμου λαθρεπιβάτης,
να αναζητώ του γέλιου σου την εικόνα σαν ιχνηλάτης.

Ένας άντρας, μια ιστορία,
μέσα στης απόλυτης της ζωής την ραδιουργία.
Ένα σώμα, δυο μάτια, δύο χείλη,
ένα μήλο προσφορά στα δυο μου τα χέρια.

Καμπύλες ενός κορμιού να με τυραννάνε,
να με φτάνουν σε απείρου του κάλλους βυθό,
να με σκορπάνε.
Μαλλιά να ανεμίζουν και να με εξοστρακίζουν.
Να με φτάνουν σε απρόσμετρα του ύψους βουνά,
να με καταποντίζουν.

Μόνο ένα να με κρατάει σε αυτής της γης την ομορφιά,
ένα γέλιο του ονείρου, η δική σου αγκαλιά.
Άστρα στα μαλλιά σου δίνω για στολίδια,
πλανήτες στο λαιμό και στα χέρια σου για δαχτυλίδια.

Μια σκέψη σου, ένας λόγος σου για εμένα όλη η ζωή.
Ένας εξόριστος βασιλιάς για μια σου μόνο αναπνοή.
Ένας Θεός βγαλμένος από της φωτιάς την πηγή,
ένας άντρας ερωτευμένος από την γλυκιά σου μορφή.

Πόθος, πάθος, αγάπη, ντροπή, όλα συνυφασμένα με μια δική σου επιλογή.
Δρόμοι δύσκολοι, επιλογές πολλές, σκέψεις αδιέξοδες, αγάπες πραγματικές.
Ένα βλέμμα σου, μια λέξη σου, όλη η ζωή μου σε μια άλλη πορεία,
όλη η καρδιά μου στην δικιά σου ετοιμηγορία.

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης

Poem: Stamatina Vathi

27-8-2016

Γλυκά πανιά στο πουθενά,
για δυο μάτια να πιάνω στεριά.
Να πίνω κόκκινο ολόγλυκο κρασί,
για ένα πύρινο του πόθου φιλί.

Σκαλί σκαλί για να σε δω,
σε ένα λουλουδάτο στενό,
για να σου κλέψω μια αγκαλιά,
να ακούσω τους χτύπους της δικής σου καρδιάς.

Να πάρω το χρώμα του ουρανού,
ένα σκοπό τραγούδι θαλασσινό,
να το δέσω με των μαλλιών μου κλωστή,
να στο βάλω στο στέρνο με ένα φιλί.

Δύο μάτια φωτιές στις ερημιές της ψυχής,
δύο χέρια θησαυροί στου κορμιού την ζωή.
Ένα γέλιο κέντημα στης καρδιάς τα απωθημένα,
να ξεχειλίζει από νέκταρ στα λόγια τα αγαπημένα.

Ακτίνες χρυσές να σε φέρνουν κοντά μου,
σε κάθε σκέψη μου σε κάθε ματιά μου.
Με τον ήλιο για πρωτεργάτη
και το φεγγάρι για μαξιλάρι.

Ένα φεγγάρι να μας αρμενίζει,
να μας ταξιδεύει, να μας υπνωτίζει.
Δύο ζευγάρια χείλη σε ένα,
κάτω από του ουρανού τα απωθημένα.

Ο ήλιος να έρχεται να μας φωτίζει,
τον έρωτά μας να δυναμιτίζει.
Να δίνει ενέργεια, να δίνει πάθος,
να δίνει αγάπη σε απρόσμετρο βάθος.

Και εμείς ξανά θαλασσοπόροι,
για ένα καινούριο αραξοβόλι.
Για να χαρούμε τον έρωτά μας,
στου Θεού το περιβόλι.

Φωτογραφία :ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΚΑΛΗΣ

Poem: Stamatina Vathi

26-8-2016

Δυο χέρια ανοιχτά, φτερά στον αέρα.
Πετάνε γοργά με του αγέρα την φοβέρα.
Ψυχή που παλεύει με τον ήλιο να θερίσει,
να φτάσει κοντά του και μετά να γυρίσει.

Φτάνει η ματιά του μέχρι της γης τα βάθη,
γίνεται ένα με της ψυχής τα πάθη.
Τρυπάνι καταιγιστικό της καρδιάς η θωριά του,
γυρίζει σε χρόνους στο παρελθόν με θράσος η λαλιά του.

Μπαίνει σε λαβύρινθους του νου,
τα ανακατεύει, τα αναψηλαφίζει.
Τα φτάνει σε μαύρους, καυτούς και σκληρούς προορισμούς,
τα μπερδεύει, με αγέρα τα θεριεύει, τα εκσφεδονίζει.

Και όταν φυσάει άνεμος καθαρός, φρέσκος και λυτρωτικός,
αγνό λευκό προσδίδει χρώμα στην ψυχή, την ημερεύει, την ειρηνοποιεί.
Είναι ο άγγελος της καρδιάς, της απολύτου ομορφιάς.

Σφουγγάρι καθάριο για τα έγκατα της ανθρώπινης ζωής ,
απαλύνει και γιατρεύει όλες τις πληγές,
τις αφανέρωτες, τις εσωτερικές, αυτές της ψυχής.
Απορροφά κάθε δυσωδία, κάθε αρρώστια του μυαλού, κάθε κακία.
Ένας Άγγελος εξουσιαστής, που υπάρχει μέσα μας και είναι ο ρυθμιστής.

Πίνακας: Vassilis Michailidis

Poem: Stamatina Vathi

26-8-2016

Τόσο χρυσαφί το χρώμα που ξεχύνεται.
Ποτάμι που παρασύρει όλα τα πλάσματα του κόσμου.
Παίρνει αποχρώσεις, στροβιλίζεται, φωτίζει κάθε γωνιά εμπρός του.
Παίζει παιχνίδι με το σκοτάδι, το διώχνει γρήγορα για να βασιλέψει πάλι.

Θέλει να υπερισχύσει, να γίνει ο εξουσιαστής.
Να μάθει κάθε τι κρυμμένο.
Να φτάσει μέχρι τα μύχια όσα της ψυχής,
στο πιο άγριο θεριό, αυτής του ανθρώπου.
Να το παιδέψει, να του δώσει θάρρος,
να το συγκλονίσει, το μαύρο της καρδιάς του να φωτίσει.

Να δώσει δύναμη, να δώσει ελπίδα,
να ξεκινήσει μια νέα ζωή, μια νέα φροντίδα.
Παίζει με την θάλασσα, της χαμογελά,
ρίχνει πινελιές ζωγραφιστές, πάνω στα κύματα κάνει σκανδαλιές.
Τσαλαβουτά, κάνει χορό, με τα θαλασσοπούλια παίζει στο νερό.

Αγκαλιάζει τα θεώρατα βουνά.
Ξυπνάει όλου του κόσμου τα ζωντανά.
Χορεύει με τα λουλούδια όλης της φύσης,
τους χαρίζει δύναμη, τους δίνει μέρος από το βιός του, είναι ο εραστής ο δικός τους.

Λέει τραγούδια για νέες ελπίδες,
μαζί με όλες τις πονεμένες καρδιές από λεπίδες.
Δίνει ανάσα στον αέρα.
Τον κάνει πιο γλυκό, πιο του ανθρώπου φιλικό.
Του παίζει τραγούδια με την μαγεμένη του φλογέρα.

Βαρκούλες στα πελάγη να ανεμίζουν,
πουλιά στον αέρα να τον διασχίζουν.
Τόσο χρυσάφι και ρέει από άκρη σε άκρη,
πιο πολύτιμο από όλης της γης το κομμάτι.
Ένας Θεός με το άρμα του να ξεχύνεται σε όλο το βιός του, να δει μέχρι που φτάνει της φωτιάς το συνορό του.

Αυτό το ποτάμι γίνεται και πιο ισχυρό.
Θεριεύει ώρα με την ώρα.
Γίνεται καταβροχθιστικό.
Απλώνεται με δύναμη μεγάλη,
φωτίζει κάθε ταπεινή ψυχή, κάθε του πόνου ακίδα αιματηρή.
Την κανακεύει και ολόγλυκα την χαϊδέυει.
Γίγαντας ολόκληρος σε αυτή την μικρή γη.

Φωτογραφία :Μάνος Γαμπιεράκης

Poem: Stamatina Vathi

25-8-2016

Σύννεφα του ουρανού και του μεγάλου χωρισμού.
Δυο μάτια που κλαίνε και για αγάπη λένε.
Μια καρδιά καταματωμένη, σε χιλιάδες κομμάτια κομμένη,
ψάχνοντας να βρει την αλήθεια και όχι να ζει στα παραμύθια.

Χείλη της αναλήθειας να την τυραννάνε,
να την μαστιγώνουν,να την πονάνε.
Αλάτι στις πληγές της ψυχής, τα κούφια λόγια μια ψεύτικης ηδονής.
Μια αγάπη της κραυγής,της απόλυτης καταστροφής.

Να πέφτει βροχή πάνω στις πληγές, να ματώνουν περισσότερο αυτές.
Να της θυμίζουν έναν κεραυνό, έναν της γης βροχοποιό.
Το αίμα να φτάνει μέχρι την γη, να ποτίζει όλο το χώμα της ψυχής.

Και αυτή να αντιδρά, να τρώει σίδερα, να καταπίνει βουνά.
Από τον πόνο το πολύ να μασάει ατσάλι, να φτύνει χολή και να κλαίει πολύ, σαν μωρό παιδί.
Δάκρυα να γίνονται ποτάμι της φυγής, να την τραβάνε τα νερά μαζί τους σε άλλα μέρη σε άλλη γη.

Μόνο μία αγκαλιά να μπορεί να τα ησυχάσει,
να τα ηρεμήσει, να τα τιθασεύσει, να τα αγκαλιάσει.
Αλλά αυτή είναι μακριά και μια καρδιά θα παιδεύσει.
Δεν ξέρει ποια κατεύθυνση το ποτάμι θα βρει,
αυτό της θάλασσας της αγάπης ή τα βράχια μια καταστροφής.

Τα δάκρυα γίνονται σωρό και με τα σύννεφα έχουν χορό.
Μόνο ένας κεραυνός έχει το κλειδί, αλλά αυτός λόγια αληθινά δεν έχει πει.
Στέκει αμίλητος βροχοποιός αλλά η καρδιά θα του φύγει αν με ψευτιά την γεμίζει αυτός.

Θα του φύγει και σαν την καρδιά αυτήν δεν θα ξαναβρεί.
Είναι μια καρδιά φτιαγμένη από ουσία αληθινή.
Θα την αποζητά αλλά δεν θα τον πιστεύει.
Θα είναι σε μια φυλακή αόρατη από τα ψεύτικά του λόγια καμωμένη.
Καρδιές θα βρει ένα σωρό άλλα θα θέλει πάντα αυτή ο ψεύτης, ο βροχοποιός.

Είναι από αυτές τις ιστορίες που αφήνουν οι γλυκόπικρες εμπειρίες.
Θα αναρωτιέται πώς θα ήταν και με την βροχή θα την αποζητά και πιο πολύ.
Σαν να του ήταν η αναπνοή του, η αληθινή ανάσα, η ψυχή η δική του.

Όταν τον ουρανό θα κοιτάει θα του θυμίζει πιο πολύ αυτή που αγαπάει.
Τον ήλιο, το φεγγάρι θα τα είχε για μαξιλάρι.
Τα αστέρια και τους κομήτες, θα ήταν παρέα σε στίχους από της καρδιάς της τους δύτες.
Θα έβρισκε στα βάθη της θησαυρούς από λίγους.
Μια απορία μόνο έχει μείνει, πως θα ήταν η ζωή του μαζί με εκείνη.

Φωτογραφία: Μάνος Γαμπιεράκης

Poem: Stamatina Vathi

24-8-2016

Τόσο κόκκινο να με κυριεύει.
Να με φτάνει μέχρι την άβυσσο,
να με θεριεύει.
Φλόγες πύρινες,
της καρδιάς ηγέτες.
Ουρανοί του πουθενά,
στην αγκαλιά σου ικέτες.

Μια γροθιά του ουρανού,
να με χτυπά στο στήθος.
Εκεί όπου είναι η πληγή,
με της ζωής τους χτύπους.
Ένας ρυθμός δυναμικός,
σφυρηλάτης της καρδιάς ιδανικός,
ρυθμιστής και επαναστάτης υποκινητής.

Λάβα να τρέχει αφηνιασμένα.
Να καταβροχθίζει μυαλό και λογική,
να ποδοπατά του νου την πυγμή.
Ένας κόκκινος εξεγέρτης,
ένας κοχλάζον ιχνηθέτης.
Βάζει την ουσία σε νέους δρόμους,
σε δυνατά αισθήματα και νέους νόμους.

Μέταλλο καυτό, σημάδι.
Αποτύπωμα δυνατό,
μέχρι το κόκκαλο και την ψυχή διαπεραστικό.
Είναι από αυτά που ποτέ δεν φεύγουν,
πάνε μαζί με την τελευταία πνοή,
σε άλλο σύμπαν, σε άλλη ανατολή.
Είναι το σημάδι της αγάπης της αληθινής.

Πύρινοι δρόμοι και εμείς συνοδοιπόροι.
Μια αγκαλιά, χέρι χέρι,
στο περιβόλι του Θεού συντρόφοι.
Σάρκα στην σάρκα, ψυχή στην ψυχή,
δυο εραστές σε κόκκινη γη.
Σηκώνουμε τα μάτια,
ζητάμε το θεϊκό,
να γίνουμε ένα στης χαράς τον σκοπό.

Φωτογραφία: Φώτης Ξεΐνης,φωτογραφίες της Ελλάδας.