Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem: Stamatina Vathi

28-11-2016

Ματιά στον ουρανό,
φωτιά στης γης τον συφερτό,
πονάνε ψυχές,
σπαράζουν με δυνατές κραυγές.
Φωνές αποθεωτικές.

Ιέρειες στους Δελφούς,
φωνάζουν δίνοντας χρησμούς,
ο ουρανός σκληρός,
αντίγραφο μιας καρδιάς,γνωστός,
από Δάφνη και Ελιά ζωγραφιστός.

Ξέχασε, ξέχασε λένε οι κραυγές,
ποδοβολητά σαν άλογα,
από της γης τις ιακχές.
Λάβα δυνατή, πονάει η γη.
Σύννεφα, καπνοί.

Μια φιγούρα θολή,
χαμένη σε άλλη ζωή.
Το λάθος έχει εκπληρωθεί.
Θα μετανιώσει αλλά θα είναι αργά να το διορθώσει,
η φιγούρα της θα δικαιωθεί.

Δάκρυ από αυτή,
έπεσε στο χώμα, σε ιερή γη.
Οι αετοί πετούν,
σημάδι ότι θα είναι πλέον αργά να βρεθούν,
με φτερά ορθάνοιχτα πετούν.

Έλα λάθος μιας στιγμής,
μια σταγόνα της ψυχής.
Χαρακιά στα πεπραγμένα,
το παρελθόν δεν γυρίζει πίσω, νέα δεδομένα.
Δύο γνώριμες από παλιά ψυχές, στου κόσμου τα χαμένα.

Η ψυχή του θα παιδευτεί πολύ.
Θα ψάξει κάθε ουρανό, κάθε γη.
Η καρδιά της έχει σπαραχτεί,
στην ψυχή της η αμφιβολία έχει εδραιωθεί.
Λάβα και αετοί, μαζί.

Poem: Stamatina Vathi

27-11-2016

Εσύ; ΕΣΥ;
Πώς μπορείς να μιλάς για αγάπη,
όταν μια καρδιά στην φωτιά έχεις κάψει.
Όταν δάκρυ έχεις αφήσει να τρέξει με λυγμό,
όταν μια ψυχή έχει βιώσει έναν πόνο τόσο δυνατό.
Μπορεί να μην είσαι σίγουρος, να μην έχεις ένα καταστάλαγμα ολοκληρωτικό, αλλά τον άνθρωπο που αγαπάς δεν τον χτυπάς με τρόπο τόσο εξουθενωτικό.
Τι να πιστέψω τώρα πια εγώ;
Βγάλε την μάσκα από το πρόσωπο να σε δω.

Μια καρδιά κομματιασμένη,
γυαλί ραγισμένο,
δεν θα μπορέσει πότε να σε ξαναπιστέψει.
Δεν θα είναι ποτέ το ίδιο το συναίσθημα της αγάπης, το μοναδικό,
η αμφιβολία από τα λόγια σου στης πονεμένης καρδιάς το μερτικό.
Δεν σε πιστεύω πια. Είναι τελειωτικό.
Μόνο μία απορία θα έχω, πως θα ήταν αν όλα γινόντουσαν διαφορετικά, με καθάριο λογισμό.
Το “σε αγαπώ” το είπα μόνο σε εσένα και το εννοώ.

Μάσκα στην ζωή μου δεν έχω φορέσει.
Πετάω ψηλά, την ζωή με περηφάνια την έχω διαλέξει.
Είμαι πρωταγωνίστρια σε κάθε ρόλο,
σέβομαι τον εαυτό μου και όλο τον κόσμο.
Κομπάρσα στο λίγο δεν μπορώ να γίνω,
προτιμώ το τίποτα από το λίγο.
Πρώτα από όλα υποβιβάζεις εμένα,
λάθος ιδέα για της ύπαρξής μου τα γραμμένα.
Κρίνε καλύτερα και μην πληγώνεις,
η καρδιά δεν είναι παιχνίδι για να το λερώνεις.

Poem: Stamatina Vathi

21-11-2016

Κάθε κύμα, μια αγκαλιά.
Δύο λόγια, μια φωτεινή ματιά.
Σκέψεις, απόψεις, χαμένες δόσεις,
η αγάπη είναι αληθινή χωρίς εντυπώσεις.

Ένα καθάριο γέλιο, ένα χάδι,
να διώχνει της ψυχής το μαύρο σκοτάδι.
Να δίνει χρώμα, να δίνει ελπίδα,
ένα ουράνιο τόξο, μετά από την καταιγίδα.

Αγνή αγάπη, πάνλευκη καρδιά.
Αθώο βλέμμα, αληθινή φεγγοβολιά.
Σώματα, καρδιές, περιστέρια, δροσοσταλιές.
Θάλασσα πλατιά, καράβι με ανοιχτά πανιά.

Poem: Stamatina Vathi

21-11-2016

Spiritual wings dancing with the wind.
The view of your eyes to set my soul free.
Your laugh like a sunlight,
your words like the clouds on the sky.
My love, my life, my sound whispering in the night.

An eagle of power, an eagle of strength.
The top of the highest mountain,
near the river of death.
Fighter of the wrong, of the lies, of the black devil soul.
The King of the truth, of the real world mood.

My wings brings me near you, to admire you,
to show you how much I care.
Like the Goddess of love to adore you with all my strength.
My eyes, my breath, my sea, my purpose of my existence as a human being, the spirit of Peace on earth.

Lightings and thunders to enemies of truth.
A dark sky of revenge to unspoken without face knights of unfaithful dark side of the moon.
Those who brings fear to young children lives,cut the smiles of babies angels faces and hearts.

My thoughts of love like sunlights on the mountains of Peace,
of without borders trust, of the light of your eyesight blinks.
I fly with all my power of my mind to you.
I give you my heart, my King of my Roots.
My beloved eyes, my breath, my life, my death.
My real strength. YOU.

Poem: Stamatina Vathi

20-11-2016

Φυσάει ο αγέρας, πουλιά στην ριπή,
κόκκινος ο ουρανός, θυμίζει δικό σου φιλί.
Σύννεφα να χορεύουν,όπως η δική σου ματιά,
όταν μου θυμώνεις, όταν αποζητάς την δική μου αγκαλιά.
Νάζια που απογειώνουν, σε έναστρο ουρανό σε αποθεώνουν.

Γάργαρο γέλιο, κύμα στην πλώρη γλυκό,
χάδι ηλιοφώτεινο, περιδέριο από ηλιαχτίδες στο λαιμό.
Τραγούδι στην λέξη, κανάκεμα στην καρδιά,
δύο μαύρα μάτια που με καίνε,κάρβουνα στην θωριά.
Μια γοργόνα, μια σειρήνα, μια μάγισσα, μια πλανεύτρα φεγγαροαχτίδα.

Σάρκα στην πυρά, τεντωμένη χορδή τόξου.
Βέλος του έρωτα, θεά του ολοκληρωτικού πόθου.
Καμπύλες λικνιστές, χωρίς σύνορα, χωρίς όρια,
βλεφαρίδες γυριστές, αποπλανητικές,κλωστές που δένουν καρδιές.
Χείλη στρογγυλά φιλήδονα,
τυραννικά χωρίς προσχήματα, ασύδοτα χαϊδολογήματα.

Φωτογραφία: Μάνος Γαμπιεράκης

Poem: Stamatina Vathi

16-11-2016

Είναι στιγμές που ζητάς την σιωπή,
που θέλεις να καθίσεις μόνος σου,χωρίς ανθρώπινη μορφή υπαρκτή.
Που θέλεις να ακούσεις τα πουλιά, να παρατηρήσεις τα φύλλα πώς χορεύουν από του αγέρα τα χτυπήματα, τα ρυθμικά.

Είναι στιγμές που θέλεις να χαθείς σε όλο το χρώμα της γης, να μυρίσεις όλα τα αρώματα της ζωής.
Που θέλεις το βλέμμα να γίνει ένα με τον ουρανό,
να χαθεί στο κάθε σύννεφο, στον κάθε ήλιο, στο κάθε έναστρο θεό.

Είναι η ώρα που αποζητάς την μοναξιά, που θέλεις μόνο με τον εαυτό σου να τα πεις, μυστικά.
Και καμιά φορά ούτε και με αυτόν, απλά να κοιτάς στο απόλυτο κενό.
Εκεί που είναι κρυμμένα πολλά, που δεν πιστεύεις ότι υπάρχουν τόσα πράγματα μυσταγωγικά.

Εκεί που υπάρχουν οι σκιές, οι γεμάτες κραυγές απόλυτες σιωπές.
Είναι ο χρόνος που στην ουσία δεν έχει ταυτιστεί, που δεν έχει όρια και ταμπέλες, που δεν έχει εκλογικευτεί.

Είναι αυτό που θέλει άλλο τρόπο σκέψης, άλλα μαθηματικά, μόνο με τα συναισθήματα και με ευαίσθητες κεραίες μπορείς να τα αισθανθείς ότι υπάρχουν και αυτά.
Είναι οι φιγούρες της σιωπής, εκεί που ο αέρας ο καθαρός διώχνει τις πολλές λέξεις, της αλήθειας γίνεται ουραγός.

Όχι ο αγέρας ο υπαρκτός, αλλά ο αγέρας ως ψυχή, ο άυλος, ο πνευματικός,της σιωπής ο δάσκαλος, ο αυθεντικός.
Είναι στιγμές που θέλεις να καθίσεις και να χαθείς, να γίνεις ένα χαδι της φύσης, ένας επαναστάτης της φυγής.

Φυσάει αεράκι, ένα φύλλο χορεύει από τον ρυθμό, ένα πουλί πετάει ψηλά στον ουρανό.
Μια σκέψη ελπίδας φεγγει σαν ηλιαχτίδα, χαιδεύει τα μαλλιά, της βροχής δροσοσταλίδα.
Είναι το δάκρυ του ουρανού και η αγάπη του Θεού.
Πεφτει απαλα στο μάγουλο σαν δικό μου δάκρυ,
μέσα από την σιωπή γίνεσαι ένα με του ουρανού το κιτάπι.
Αγάπη.

Φωτογραφία: Kostas Andreopoulos

Poem: Stamatina Vathi

15-11-2016

Νιώθω ένα αστέρι στην καρδιά, τα φιλιά.
Νιώθω δύο μάτια μαύρα καυτά, πυρκαγιά,
να καίνε το κορμί μου.
Νιώθω ένα γέλιο αετό, να πετώ.
Νιώθω δύο χέρια σαν ουρανό, φωτεινό,
να με αγκαλιάζουν δυναμίτες της νυχτιάς, αστροπενιάς,
χάδι γλυκό στα λυτά μαλλιά μου.
Νιώθω δύο ώμους να κρατηθώ, να κρυφτώ,
ένα στόμα δυνατό, αποφασιστικό, να παραδοθώ,
θάλασσα γη και ουρανό, το πάθος στο φιλί σου.
Κοίτα το βλέμμα μου πως σε αγαπά, σε πονά,
πως με πόθο σε αποζητά, τρομερά,
πως χάνεται μαζί σου.
Ζωή μου.

Είσαι αγέρας της λευτεριάς, ομορφιάς,
πυρπολυτής της μοναξιάς,απονιάς,
κομήτης της ζωής μου.
Αστέρι μου μοναδικό, φυλαχτό,
φεγγάρι μου αληθινό, υπαρκτό,
στίχοι της ψυχής μου.
Μορφή της καρδιάς μου μακρινή, δυνατή,
αγάπη μου αληθινή,μοναδική,
ανάσα μου, φιλί μου.
Είμαι ο δρόμος της ζεστασιάς,της σιγουριάς,
είμαι το φεγγάρι της νυχτιάς, αστροφεγγιάς
το πάθος της ύπαρξής σου.
Το χαμόγελο σφραγίδα στο κορμί σου.
Ζωή σου.

Poem: Stamatina Vathi

15-11-2016

Να μουν πουλί, να μουν αγέρας,
να έρθω κοντά σου με το φως της ημέρας.
Να σε γλυκοφιλήσω, να σου τραγουδήσω,
λουλούδια του ανέμου για να σου χαρίσω.

Ο ήλιος της ψυχής μου, η ανάσα της ζωής μου.
Το φως στο σκοτάδι, η αγκαλιά μες το βράδυ.
Ο ώμος να γύρω, το στήθος να αγγίξω.
Να ακούσω την καρδιά σου,φτερουγίσματα γλυκά μου.

Τα μάτια μου για τον κόσμο,
το γέλιο σου όλο δώσμου.
Απόσταγμα της ψυχής μου,
ανάσα μου μοναδική μου!!! ΨΥΧΗ ΜΟΥ.ΖΩΗ ΜΟΥ.

Poem: Stamatina Vathi

14-11-2016

Ένα φεγγάρι ονειροπόλο,
να παίζει κρυφτό με τα σύννεφα, φεγγοβόλο.
Να αλλάζει σχέδια και χρωματισμούς,
μια σαν ασήμι να λαμπυρίζει ,
μια να χαρίζει χρυσούς φωτισμούς.
Αχτίδα, ελπίδα, γέλιο γλυκό, φεγγαροαχτίδα.

Δυό μάτια διεισδυτικά να σπινθηρίζουν,
μαύρα διαμάντια, να δυναμιτίζουν.
Να εισχωρούν σε μια καρδιά,
τριαντάφυλλα του πόθου,
με αγκάθια πολλά.
Μια ψυχή τραντάζεται με αναφιλητά.

Ματιά, φεγγάρι σε ένα σκοπό.
Ερωτικό, αποπλανητικό.
Δάκρυα από αίμα, ρουμπίνια αστραφτερά,
κόβεται από τα αγκάθια μια αθώα καρδιά.
Ρουμπίνι, Ρουμπίνι, πάνω στο φεγγάρι,
μια αυγή να ζηλεύει το χρώμα που έχει πάρει.

Δύο χέρια με αγάπη, τα διαμάντια τα μαύρα , να αγκαλιάζει.
Να τα κοίτα βαθιά στο βλέμμα,
να τους μιλά με σιωπές,με λόγια φευγάτα.
Να τους χαιδεύει γλυκά τις ρυτίδες,
να τους δίνει φιλιά, μικρές ρόδινες πυγολαμπίδες.

Να παίρνει τα χέρια μέσα στα δικά της,
να λέει μυστικά,
κρυμμένα μέσα στην καρδιά της.
Να εξιστορεί το δικό της ταξίδι,
μέσα στου χρόνου το ατέρμονο τρεχαντήρι.
Ρουμπίνι, διαμάντι με το φεγγάρι για ιχνηλάτη.

Ματιά στην ματιά,
καρδιά στην καρδιά.
Διαμάντι, ρουμπίνι στην ζωής την μοιρασιά.
Η λίμνη δίπλα να τους νανουρίζει,
με τους ήχους της να τους σκορπίζει.
Αγάπη μαύρη και κόκκινη, του πάθους αστροφεγγιά.

Φιλιά τραγούδια τους πόθου κλειδιά.
Δύο κύκνοι από την φύση να έχουν αγάπη θεϊκιά.
Ήλιος, φεγγάρι, ρουμπίνι, διαμάντι.
Δύο καρδιές γεμάτες από αγάπη η μία για την άλλη.
Μια υπερπανσέληνος μέσα τους για πάντα,
σε κάθε στιγμή, σε κάθε σκέψη, κάθε πνοή.
Μαζί. Ρουμπίνια, διαμάντια ΓΕΜΑΤΑ.

Poem: Stamatina Vathi

13-11-2016

Πόνος, βροντή, η ψυχή πάλλεται, αστραπή.
Φέγγος, νυχτιά, δύο μάτια χαμένα στης απόγνωσης την μοναξιά.
Βροντή, ψυχή, δύο χείλη που καίνε για ένα φιλί.
Αγέρας, βροχή, μια καρδιά που στην σκέψη σου αιμορραγεί.
Εικόνες, φωνές, μέσα στο μυαλό, βασανιστικές.
Απορίες, ψευτιές, της αγάπης μαχαιριές αληθινές.

Ένα σώμα στο κέντρο του απείρου, της αμφιβολίας, του καταστραμένου ονείρου.
Να κάθεται να συλλογιέται, τι είναι αλήθεια ή ψευτιά,
να δέρνεται από αχόρταγα θεριά.
Αυτά που θέλουν ψυχή, που θέλουν αίμα της καρδιάς να χυθεί.
Καταναγκάστικη προσγείωση στην λογική, στην χωρίς συναίσθημα ζωή.

Χρόνος αχόρταγα να περνά και να σκέφτεται εάν ήταν ένα πείραμα για σχέδια θεατρικά.
Και η καρδιά να οδύρεται,να βογγά, να σκίζεται σαν γη,μετά από σεισμό, από πλημμύρα κοσμογονική.
Ένα φεγγάρι να στέκεται δίπλα συντροφιά,
ο ήλιος να ρίχνει τις ηλιαχτίδες του να βοηθά.
Τι άραγε ήταν αλήθεια, τι ψευτιά.
Πως θα πιστέψει αλλά λόγια τώρα πια;;

Ένα δάκρυ από τον ουρανό, έπεσε πάνω στην καρδιά λυτρωτικό.
Δώσε χρόνο, δώσε σκέψη καθαρή.
Διώξε τα θεριά που καταστρέφουν την ψυχή.
Χαμογέλασε, πάρε βαθιά αναπνοή, ο καιρός θα δείξει,
είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή.
Σήκωσε τα χέρια, έχεις έναν ήλιο συντροφιά και ένα τεράστιο φεγγάρι να σου χαϊδεύει τα μαλλιά.