Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem : Stamatina Vathi

31-1-2018

Κόκκινο της φωτιάς, φουστάνι της χαράς.
Πορφυρό τριαντάφυλλο η αγάπη,
τόσο ευαίσθητη αλλά και δυνατή,
όταν είναι φωτεινά αληθινή.
Μοναδικότητα ζωής, απόσταγμα από τα βάθη της ψυχής.

Ρίζες βαθιές τα αγαπώ,
φιλί δροσερό που φτάνει μέχρι τον ουρανό.
Τόσο πολύτιμη, τόσο θαυμαστή,
κόκκινο τριαντάφυλλο να το θαυμάζεις σε θεϊκό γυαλί.

Κρυστάλλινο το “σε αγαπώ”,
ρουμπίνι από την σταγόνα του έρωτα το κάθε “σε σκέφτομαι”, “σε ποθώ”.
Αίμα διαμάντι κρύσταλλο φωτεινό.
Σε λατρεύω λουλούδι μου της καρδιάς γρήγορος ρυθμός.

Κόκκινο βελούδο τα πέταλα σου,
από αίμα κεντημένο της καρδιάς σου,
ορθάνοιχτα πλουμιστό, ευάλωτο και ζηλευτό.
Ο χτύπος φτάνει μέχρι το είναι της ψυχής,
γίνεται αγέρας, θύελλα, αντάρτης ζωής.

Ποίημα : Stamatina Vathi

31-1-2018

Έπεσε μια σταγόνα από το μπλε του ουρανού,
έγινε ένα με το μπλε όλης της θάλασσας,
αναμνήσεις ενός έρωτα παλιού
και εκεί τους συντρόφευε μια μπλε υπερπανσέληνος ματωμένη από τον έρωτα δύο καρδιών της Γης και του Ουρανού.
Πρόσωπο από φεγγάρι με χείλη από της Σελήνης την σκοτεινή την χάρη και αυτή κρύφτηκε για να ανταμωθεί το ζευγάρι πάνω σε δαντέλες από αστέρια,
μέσα σε αγκαλιές και ξελογιάστρες νωχελικές ματιές.
Πέπλα να κρύβουν τον έρωτά τους,
πάνω σε φεγγαροαχτίδες να ανταλλάσουν τα φιλιά τους.
Φεγγάρι μου, κορυφή της ζωής μου, μέσα σε θάλασσα από αστέρια, ουσία της ζωής μου.
Σε αγαπώ.

Φωτογραφία : Vaso Mpania-limperopoulou

Ποίημα : Stamatina Vathi

1-2-2018

Χρυσά τριαντάφυλλα στα μαλλιά σου,
σμαραγδένια τα φύλλα της φύσης γλυκιά μου μούσα, όλα δικά σου.
Και όπως παιανίζουν τα κύμβαλα της αιθέριας μουσικής,
έδωσες χάδι και φιλί, ζωή σε όλο το πράσινο της Γης.
Ένας ήλιος να σου θαυμάζει τα μαλλιά και να σου λέει στο αυτί ουράνια μυστικά.
Μια αχτίδα να σου πλέκει το κορμί να γίνεται ένα με το σμαραγδί,
να σου δίνει στο στόμα ολόγλυκο φιλί.
Καθώς θροΐζουν τα φύλλα, προλέγοντας τι θα γίνει, παίζοντας και χορεύοντας με τα βελανίδια,
έρχεται η ολόγιομη σελήνη και σου βάζει σμαραγδένιο στέμμα και δαχτυλίδι.
Τα ζώα θα στήσουν χορό και οι λύκοι θα ουρλιάζουν για μεγάλο ξεσηκωμό,
εσύ όμως έχεις την δύση και την ανατολή στην ματιά,
το βοριά και τον νότο στην αγκαλιά.
Φύσα Φύσα γλυκά.
Κάνε τον ρυθμό μουσική, κάνε τον Λόγο, δώστου οντότητα υπαρκτή.
Φύσα μούσα, δώσε το έναυσμα για χορό,
πρώτα είναι ο λόγος, δώσε τον σκοπό.

Ποίημα : Stamatina Vathi

1-2-2018

Αχ αυτή η δαντέλα όπως της χαϊδεύει το αιθέριο κορμί,
ψυχή, ζωή, καρδιά, φιλί γίνονται ένα,
οργάντζα διάφανη λευκή.
Ιβουάρ σχέδια να γίνονται σχέδια μαγικά
και όλα τα μάτια να περιμένουν ένα νεύμα,
μια δική της μαγική ματιά.
Μια νεράιδα διαβαίνει σε σκαλοπάτια θεϊκά.

Σκαλί σκαλί δύο πόδια από πορσελάνη θαυμαστή,
αλλά αυτή μια μάσκα να έχει στο πρόσωπο,
να μην καταλάβουν τι σκέφτεται και τι επιθυμεί.
Ρίγη ρίγη πόθου να υπάρχουν σαν χρυσόσκονη στο βελούδο βαλμένα,
κάθε κίνησή της από σύννεφα του ονείρου καμωμένα.

Γλυκιά βασίλισσα, ουράνια κόρη,
κάτι από παραμυθένιο Κρυστάλλινο δάκρυ,
βλέμματα γεμάτα πόθο να ξεσηκώνει.
Βγάλε την μάσκα, δώσε το έναυσμα της ζωής,
δώσε ελπίδα, χαρά ζωής.
Η αίθουσα θα τρανταχτεί, φιλί θα γευτείς.
Χόρεψε, χόρεψε, Κρύσταλλο θα ηχήσει, κρασί θα χυθεί.
Σάρκα με σάρκα θα λικνιστεί.

6-2-2018

Άραγε για πιο κόκκινο του πάθους να σου δώσω κάθε χτύπο της καρδιάς μου??
Άραγε για πιο λαμπερό χαμόγελο να σου δώσω το κάθε πολύτιμο μου της ψυχής κομμάτι??
Βασίλισσα σου με Πορφυρό φουστάνι να κάνω στέμμα κάθε φιλί σου και κάθε χάδι.
Είναι όταν βουτάς σε μια θάλασσα χωρίς στεριά,
χωρίς να ζητάς κανένα σημάδι ανθρώπινο στην ξαστεριά.
Μόνο το φιλί σου κόκκινο σαν την φωτιά,
να τρίζει ξύλο που καίει σε μια αγκαλιά.

Stamatina Vathi

12-2-2018

Ζωή των αντιθέσεων,
των μεγάλων υπερθέσεων,
σε ένα σενάριο,
χωρίς γνώση για το αύριο.
Ζωή των ερωτήσεων,
των μεγάλων παρεξηγήσεων,
καπέλο των εξερευνήσεων,
των μεγάλων εμβαθύνσεων.
Άραγε τι είναι η ζωή??
Ποιος μπορεί να μας το πει???
Χάντρα από κομπολόι που χτυπάει η κάθε μας στιγμή.
Κλείνω το μάτι πονηρά,
φοράω το καπέλο μου στραβά
και συνεχίζω για το ΤΏΡΑ χωρίς πολλά ερωτηματικά.
Η ζωή τραβάει μπροστά.

Φιλιά πολλά!! ❤️ ❤️

Stamatina Vathi

Ποίημα : Stamatina Vathi

14-2-2018

Η καρδιά χτυπά ρυθμικά,
τρέχει στις φλέβες, λέει μυστικά.
Κρύσταλλο που λιώνει στην κάθε λέξη σκληρή,
σε κάθε άτοπη πράξη, σε κάθε άσχημη στιγμή.
Πόσο γλυκό, τρεχούμενο κελαρρυστό δροσερό νερό, ακούγεται το σ’αγαπώ.
Επουλώνει πληγές, δωρίζει ολάνθιστες, ζεστές αγκαλιές.
Ένα σ’ αγαπώ που βγαίνει από την καρδιά
και γίνεται απόσταγμα δροσοσταλιάς, διαμάντι αληθινό μιας ψυχής που χαμογελάς.
Έρωτας ψυχής,
γέλιο φωτεινό καρδιάς που χτυπά σε ρυθμούς έξαψης ερωτικής.
Σε αγαπώ, με αγαπάς.
Σε ποθώ, με αναζητάς.
Λάμψεις, λάμψεις από τα μάτια του έρωτα μεμιας.

15-2-2018

Ποίημα : Stamatina Vathi

Κρυσταλλοφέγγει ένα δάκρυ,
πάνω στην λίμνη να πέφτει σαν διαμάντι.
Μια οπτασία, μια ερινύα, να στοιχειώνει τις σκέψεις,
να γίνεται ένα με το νερό, μαγική συμφωνία.
Πόσες φορές την σκέφτηκε??
Πόσες???
Πόσες φορές πληγώθηκε???
Πόσες???
Και ένα τραγούδι από την δική της φωνή,
να τον καλύπτει σαν πέπλο, να του θυμίζει συνέχεια αυτή.
Άραγε πόσες???
Τόσο χαμένη στην ομορφιά της,
νερό που χάνεται η αγκαλιά της…
Πόσες φορές την νοστάλγισε!!!
Πόσες???
Λατρεμένη να φεγγοβολά,
να γίνεται θηλιά στον λαιμό και την καρδιά.
Μαλλιά, κορμί, φουστάνι μακρύ
και αυτός να βολοδέρνει σε άλλη χαμένη ζωή…
Την αποζητώ….
Αυτή να βλέπει μόνο το εγώ της,
μπερδεμένη στον αδίστακτο υπολογισμό της.
Πόσες!!!

20-2-2018

Ποίημα : Stamatina Vathi

Το δέντρο γυμνό.
Ζητούσε απεγνωσμένα δυο φιλιά,
μια αγκαλιά.
Ένα χαμόγελο φωτεινό, ένα δάκρυ αληθινό.
Μια ψυχή να το αισθανθεί, να του δώσει δύναμη,
μια ελπίδα για την άνοιξη που θα ‘ρθει.
Γέλασε ένα παιδί.

Και η μυγδαλιά του είπε για τον Θεό που υπάρχει εκεί ψηλά.
Του είπε για όρκους και υποσχέσεις από καιρό,
για μια ανάγκη να χαϊδεύει πονεμένες καρδιές,
να δίνει άγγιγμα μαγικό.

Κοίτα, κοίτα του είπε πως έχω στολιστεί!
Τι όρκους δίνω, τι δύναμη, τι αντοχή.
Πίστη, πίστη δυσθεώρητα τρανταχτή.
Στεφανωμένη με άνθη μέσα στον χιονιά,
προαναγγέλω την Άνοιξη που θα έρθει ξανά.
Πράσινο θα ντυθείς και ένα γέλιο παιδικά χαρωπό θα αισθανθείς.

Ο ήλιος γίνεται όλο και πιο φωτεινός.
Μια ηλιαχτίδα χορεύει, μιλάει ο Θεός.
Αρχίζει να μυρίζει το χώμα για μια αναγέννηση που ξεκινά.
Και η μυγδαλιά χορεύει με τον αγέρα του βοριά.
Κουνιέται, λυγιέται ντυμένη ονειρικά.

Κοίτα, κοίτα του είπε πόσο ξεμυαλισμένα χορεύω,
αλλά η ζωή με αγαπάει γιατί την Άνοιξη προαναγγέλω.
Στα πράσινα σε λίγο θα ντυθείς,
θα γεμίσεις μια χίλια δυο αρώματα,
με τις μέλισσες θα ονειρευτείς.

Φωτογραφία : Vaso Mpania-limperopoulou

Ποίημα : Stamatina Vathi

21-2-2018

Ένα γλυκό χάδι αισθάνθηκα το πρωί.
Να μου ζεσταίνει την καρδιά,
να μου δίνει φιλί ζωής πραγματικό,
άυλο θαύμα, χέρι στοργικό!
Κίτρινο, χρυσό, θεϊκό,
πορτοκαλί ολόζεστο ακριβό.
Μέσα από μια συστάδα θεός αληθινός.
Ξεπρόβαλλε με τις ηλιαχτίδες του,
να μου αγγίξει τα μαλλιά,
να μου δίνει φως,
να μου ψιθυρίζει όρκους και να δωρίζει προστασία παντοτινά,
Θεός.
Μια αχτίδα μέσα από τα μαύρα μου τα μαλλιά,
να μου τα λαμπυρίζει σαν διαμάντια εξωπραγματικά.
Δώσε μου μια αγκαλιά…

Πίνακας: Σέργιος κοκκορης
Φωτογραφία της Stamatina Vathi.