Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem :Stamatina Vathi

21-4-2018

Όλοι οι αριθμοί σε μια γραμμή.
Κάνουνε όλοι βήμα ταχύ.
Προσθέσεις, αφαιρέσεις, διαιρέσεις πολλές,
στο τετράδιο των σχέσεων εκθετικές.
Είναι και η μαφία των δεκαδικών,
με νονό το περιβόητο μηδενικό.
Όταν την καρδιά σου την αισθάνεσαι αδειανή
και μόνο μια δύναμη μπορεί να σε σώσει ζωντανή.
Ρυθμιστές του μυαλού, Κόζα Νόστρα στις διαταγές του Μεγάλου Αδερφού.
Εξισώσεις, παρενθέσεις, αγκύλες, ολοκληρώματα με άγριες διαθέσεις.
Και εσύ κάθεσαι εκεί γυρτός βλέποντας το σκοτάδι και όχι το φως.
Και οι αριθμοί να δυσανασχετούν στο απόλυτο μηδέν.
Δεν θέλουν να συμβολίζουν το χρήμα,
θέλουν να γίνουν πυθαγόρειο θεώρημα,
ένα μεγάλο ανθρώπινο οικοδόμημα.
Να γίνουν μια ανακάλυψη,
διαστημόπλοια που ταξιδεύουν μέσα στο χρόνο,
μια υπέρτατη αποκάλυψη….

Poem :Stamatina Vathi

14-4-2018

Who are you? Who am I ?
What are you looking for? How do you feel?
The fear of the tear is real not a dream.
The pain of the soul is greater of all.
What do you think??
See a child, is crying.
A mother, a woman, a heart is bleeding,
understand the deeper meaning,
just keep moving.
How do you feel?
Are you a human being ??
Breath, see, give a kiss.
Give a hug with all your strength.
Just live.
Love and feel.
To what do you believe in?
Drops and songs falling around
dancing with the words.
Live the moment to the fullest
and give a smile.
What? What are you doing?
Moment by moment the drop of life is falling.
See deeper, see beyond, the uninhibited vision of the mind.
Who are you? Who am I?
What are you looking for? How do you FEEL??

12-4-2018

Άραγε τι είναι η αγάπη? Τι το μίσος? Τι η ζωή?
Όλοι κάτω από τον ίδιο ήλιο είμαστε σε τούτη εδώ την γη.
Άραγε το αίμα που τρέχει είναι διαφορετικό?
Άραγε το νερό, το χώμα, είναι για πάντα δικό μας και άλλου ποτέ κανενός??
Πόσες ψυχές πάτησαν πάνω σε αυτή την γη?
Γέλασαν, έκλαψαν, δάκρυσαν μέχρι το πρωί.
Άραγε ήταν διαφορετικοί??
Ποιο είναι το αποτέλεσμα, ποια η λογική?
Μεχρι ποια όρια φτάνει, τι σέβεται, για ποιο Θεό ζει??

Stamatina Vathi

Poem :Stamatina Vathi
11-4-2018

Πως ο άνεμος μου χαϊδεύει τα αυτιά!
Μου εξιστορεί γεγονότα από πολύ παλιά.
Είναι ένα τραγούδι γλυκόπικρο πάνω σε σύννεφα απλωμένο,
ένα χάδι γλυκό, ένα φιλί ερωτευμένο.
Παρασύρει τις μνήμες που ήταν ξεχασμένες,
σε ένα βάζο ανεμώνες κλεισμένες.
Είναι ωραίο όταν θυμίζει Άνοιξη οτιδήποτε παλιό.
Όταν σου γαργαλάει την μύτη,
όταν σου δίνει φιλί στο μάγουλο γλυκό.
Πόσο ωραία στροβιλίζονται!
Ρυθμικά.
Λέξεις, λόγια, προτάσεις, αισθήματα αληθινά.
Και ο αγέρας να δίνει τον ρυθμό,
να τα φτάνει χορεύοντας μέχρι τον ουρανό.
Αυτό το βάζο ήταν από το δώρο της ψυχής,
το απαύγασμα από το παρελθόν.
Και αυτά να χορεύουν τρελά,
να ανακινούν περισσότερες μνήμες,
να πάνε όλο και πιο βαθιά.
Και οι σταγόνες ήταν δροσιά,
όπως πότισαν το χώμα,
όπως έκαναν πληγή αλλά και ίαση στην καρδιά.
Χορέψτε ανεμώνες μου,
χορέψτε πεταλούδες στο τέμπο του αγέρα,
δώστε φως, διώξτε το σκοτάδι,
φέρτε το έναυσμα για νέα ημέρα.
Και αυτές όλο και στροβιλίζονται,
όλο και πιο πολύ χορεύουν
και φτάνουν μέχρι τον ουρανό
και ανταρτεύουν.
Κάποια στιγμή θα ηρεμήσουν,
θα καθήσουν κοντά στο φεγγάρι,
θα σιγοτραγουδήσουν.
Θα πούνε τι μάθανε με τα αστέρια,
θα δώσουν αγκαλιά με τα πεφταστέρια.
Χορέψτε ανεμώνες μου,
δραπετεύστε γλυκά.
Γίνεται ένα με τον αγέρα,
πηγαίνετε μακριά…

Poem :Stamatina Vathi

6-4-2018

Και ήταν όπως γλυκομύριζε η Πασχαλιά…
Και ένα δάκρυ έγλυφε ένα μάγουλο γλυκά…
Μια υπόσχεση, μια ελπίδα για μια αληθινή αγκαλιά.
Η καμπάνα χτύπαγε πένθιμα μα η υπόσχεση για μια Ανάσταση χόρευε στο μυαλό ρυθμικά.
Ένα παιδί, ένα χαμόγελο, μια αιθέρια μυρωδιά.
Και το λιβάνι μοσχομύριζε μέσα στην γειτονιά.
Σήκωσε το κεφάλι αγόρι μου γλυκό,
ίσιωσε τους ώμους,
κοίτα ψηλά στον ουρανό.
Σε λίγο οι καμπάνες θα δώσουν χαρούμενο ρυθμό.

Poem: Stamatina Vathi

5-4-2018

Άραγε τι είναι η ζωή??
Ένα φύλλο που πέφτει?? Μια πρώτη κραυγή?
Οι τέσσερις εποχές του χρόνου, οι φλέβες που τρέχει το αίμα πολύ??
Είναι το γέλιο? Το δάκρυ??
Είναι το αληθινό φιλί??

Είναι το χρώμα. Είναι η αναπνοή.
Είναι τα βουνά, οι κάμποι, η θάλασσα που ανταρτεύει το πρωί.
Είναι η συμπόνια. Η αγάπη η αληθινή.
Φύλλο που περικλείει όλη την ζωή.
Νερό που τρέχει διάφανο, ματιά καθαρή.

Πίνακας : Ανδρεας Πετουσης

Poem : Stamatina Vathi

22-3-2018

Πάντα με φόβιζε το γκρι.
Λες και η καρδιά είχε τσιμεντοποιηθεί.
Μου θύμιζε το μαύρο πιο πολύ.
Φαιό το χρώμα,θάλασσα μουντή.
Θύσανοι και σωρείτες μαζί.

Όμως πρέπει να τα γεύεσαι όλα δυστυχώς.
Έτσι είναι η ζωή, δεν γίνεται αλλιώς.
Τότε θα δεις ότι ο ουρανός είναι πιο φαεινός, πιο καθαρός.
Είναι βαρκούλες και καράβια, σύννεφα και χτυποκάρδια.

Πάντα με φόβιζε το γκρι.
Δεν ήταν το αθώο το λευκό.
Δεν ήταν ένας ξάστερος ουρανός.
Ήταν το μυστήριο, το αινιγματικό,
λίγο πριν χτυπήσει η καταιγίδα την καρδιά σου, το μυαλό.

Είναι όμως μερικές φορές που το θαυμάζεις.
Που κάθεσαι στο λιμάνι δίπλα και ας διστάζεις.
Γιατί… Γιατί είναι η ώρα που σκέφτεσαι βαθιά.
Που βουτάς μέσα στην ψυχή σου και ακόμα πιο δυνατά.
Είναι η σιωπή πριν την βροντή,
είναι η βαρκούλα που θα χτυπήσει στα βράχια και ίσως χαθεί.
Ποτέ όμως δεν ξέρεις τι τελικά θα βγει.
Ίσως εσύ πιο ώριμος, πιο ανθρώπινος.
Να έχεις μετουσιωθεί.

Αυτό το γκρι έχει μια αίσθηση από ασημί.
Έιναι λες και ο Θεός μας έχει λυπηθεί.
Μας δίνει χτυπήματα, μας τραβάει το αυτί.
Και λέει “Ξύπνα! Περνάει γρήγορα η ζωή”.

Φωτογραφία : Kostas Orologas

21-3-2018

Poem: Stamatina Vathi

Τιτιβίσματα, γλυκολαλήματα, του κάμπου σκιρτήματα!
Τραγούδια, λουλούδια, εξαίσιες μυρωδιές, όλης της Γης τα καλούδια.
Παπαρούνες να το έχουν ρίξει στο χορό
τα πουλιά να ζευγαρώνουν σε κάθε κλαδί,
με τις μέλισσες να δουλεύουν από το πρωί σε έντονο ρυθμό.
Τα μυρμήγκια να χαίρονται για το πολύ φαΐ
και οι ηλιαχτίδες να ανταγωνίζονται πια θα πρωτοβγεί.
Η ποίηση την εικοστή πρώτη του Μάρτη έχει γιορτή.
Εγω κάθομαι τώρα εδώ και σας γράφω αυτό τον σκοπό.
Σας δίνω πολλά φιλιά και μια μεγάλη αγκαλιά.
Το επίθετό μου είναι Βάθη και βαθιά σας έχω στην καρδιά.
Χρόνια Πολλά ποίηση, Άνοιξη χρόνια πολλά,
η νεανική στην ψυχή Σταματίνα σας αγαπά.
Φιλιά πολλά ❣️ ❣️ ❣️ ❣️ ❣️ ❣️ ❣️ ❣️ ❣️

Stamatina Vathi

Poem :Stamatina Vathi

20-3-2018

Η θάλασσα απόψε έχει βάλει τα πιο ωραία χρώματα του δειλινού.
Έχει στολιστεί σε ένα χορό ερωτικό με του αγέρα τον ερχομό.
Χαϊδεύει τα σύννεφα, εξοστρακίζει το γκρι,
βάζει ότι πιο γλυκό στον χρωματικό καμβά βρει.
Παλέτα της φύσης με του Ήλιου την συντροφιά, όλο το ρουμπινί, το σμαραγδί, το χρυσαφί μια αγκαλιά.

Φιλί, φιλί, αγέρας και θαλασσινό νερό και ο Άρχοντας να δίνει όλο το χρώμα του στον ορίζοντα, όλο τον θησαυρό.
Τα πουλιά να κάνουν την τελευταία πτήση τους πριν πάνε να κοιμηθούν, να φλερτάρουν, να παίζουν, ολούθε να πετούν.
Να χαϊδεύουν τον άνεμο, την θάλασσα να ακουμπούν.
Σε λίγο ένα φεγγάρι, χρυσοστάλαχτο, ένα φεγγάρι μαγικό και αστέρια χρυσοκέντητα να γίνουν της νύχτας ο οδηγός.

Η θάλασσα στην αγκαλιά των σεληνοαχτίδων,
θα μετράει τα άστρα,
θα μαθαίνει τα μυστικά των κλειστών βλεφαρίδων.
Όνειρα που την σχίζουν με ανοιχτά πανιά, που μιλάνε για πάθη, για αγάπη, για τα τραγούδια που ψιθυρίζει η καρδιά.
Και το αλαβάστρινο μονοπάτι του φεγγαριού να γίνεται κορδέλα στα μαλλιά της νύχτας,
του πάθους μυστικά φιλιά.

Τόσο μυστήρια, τοσο κρυφά, μαύρα μαλλιά κυματιστά.
Νύχτα και φεγγάρια μια αγκαλιά και μια κορδέλα να κυματίζει στα ανοιχτά.
Άστρα να λαμπυρίζουν, αφροί της θάλασσας να γουργουρίζουν, λόγια να σιγοψιθυρίζουν.
Είναι ένα γλυκό τραγούδι, ένα τραγούδι με την βοήθεια του αγέρα, που σκορπίζει νότες, μυρωδιές, ήχους, παφλασμούς και αμυδρά μια άρπα να παίζει και μια φλογέρα.

Poem :Stamatina Vathi

11-5-2018

Καίει, καίει η φλόγα καυτή.
Τρέχει από άκρη σε άκρη σε κάθε εκατοστό στο κορμί.
Φτάνει γλώσσες πύρινες στον βραδυνό ουρανό,
χαϊδεύει το φεγγάρι, του δίνει φιλί γλυκό.

Πως λικνίζονται αισθησιακά,
εταίρες δυνατές το κάνουν περισσότερο να φογγοβολά!!
Η Αφροδίτη να κλείνει τα μάτια πονηρά,
η φύση στο λυκαυγές είναι σε οργασμό,
από χαρά παραπατά.

Καμπύλες διάχυτες στης Σελήνης το μυστηριακό φως και οι λύκοι να ουρλιάζουν,
να λένε “Σε αγαπώ, έλα κοντά”.
Οι φλόγες να σπινθηροβολούν,
γυμνές σάρκες να χορεύουν, τον έρωτα να καλούν.

Και όπως αναψοκοκκινίζει η σάρκα,
τρέχει αφηνιασμένα ιδρώτας δυνατός, γίνεται ένα με την φλόγα,
ασετυλίνη σκέτος,
γίνεται εκρηκτικός.

Το σκοτάδι κάνει την εικόνα πιο κυριαρχική,
φωτιά να ρέει, πύρινο φιλί.
Σαν γυαλί που στάζει από την πολλή φωτιά,
να λάμπει, να φωτίζει, να ζεσταίνει την καρδιά.

Σταγόνα, σταγόνα από διαμάντι υγρό, κεχριμπάρι που πέφτει μέσα στο σκοτάδι,
το κάνει πιο φωτεινό.
Και οι φλόγες τυλίγονται, φίδια ερωτικά,
μέσα στο πέπλο της νύχτας, ερεθιστικά.

Λάμπει, λάμπει η σάρκα απο το φως του φεγγαριού,
γίνεται ξελογιάστρα, ώμοι, πόδια χέρια στις κινήσεις του ιερού χορού.
Φίλα, φίλα πύρινα στο σκοτάδι της νύχτας,
φιλιά μεθυστικά, αποπλανητικά.
Το φεγγάρι θα σε πάρει αγκαλιά…

Πυρπολητής τα χέρια,
δάδα που σκίζει τον ουρανό πεισματικά.
Θέλει δύναμη και τόλμη η καρδιά.
Θέλει ηφαίστεια να εκρηγνύονται,
την γη να ταρακουνά.
Λάβα να ρέει άφθονη,
κομμάτια από την ψυχή να αποκαλύπτει αληθινά.

Πίνακας :Κωνσταντίνα Καφύρα Βαρελά