Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem : Stamatina Vathi

27-5-2018

Όπως έσπασε όλο το όστρακο και χύθηκε όλο το πορφυρό,
στάλες χρυσές από αίμα πάνω στο χώμα, αρσενικός παλμός.
Δεν είχαν γονιμοποιηθεί, στέναζαν κρυφά στο τέλος της Άνοιξης, ήθελαν να γευτούν του Αυγούστου το καυτερό χάδι και φιλί.
Και αυτά έκλαιγαν ως ύστατη θυσία,
με την ροδιά να κοιτά καμαρωτά,
δέντρο, κλαδιά, με του αγέρα τα φιλιά.
Μαζί με τα τζιτζίκια και τα πουλιά να γίνουν κόκκινοι ήλιοι, συμπαντικά σπόρια αιμοστάλαχτα ζωγραφιστά,
σπονδή στου ιεροφάντη την αγκαλιά…

Ο αγέρας όμως ήταν δυνατός,
ήρθε αβάσταχτα σκληρός και τα έριξε πάνω στο χώμα, ήταν επιλεκτικός.
Η γονιμότητα της ψυχής είχε κριθεί,
δικαστής του χρόνου, δίκαιος ρυθμιστής.
Είχαν καλύψει την γη σε μια αέναη συνέχεια,
κόσμοι που δεν ωρίμασαν,
λουλούδια πορφυροκόκκινα, στο χώμα θησαυροί, χρυσοκέντητες κορώνες που είχαν απαξιωθεί.
Δάκρυσε η ροδιά, τα αποχαιρέτησε για τελευταία φορά.
Απορρόφησε την κάθε στάλα του Θεού,
αίμα σπονδή, θυσία του αιώνιου καρπού.

Ένα Περιστέρι πέταξε πάνω σε κλαδί και τα μυρμήγκια είχαν πιάσει δουλειά από το πρωί.
Οι σταγόνες από αίμα γυάλιζαν ρουμπίνια γυαλιστερά και δύο σταγόνες από βροχή της χάιδεψαν γλυκά.
Η ροδιά περίμενε του καλοκαιριού την απλοχεριά,
να την αγκαλιάσουν οι χρυσοκίτρινες ηλιαχτίδες, να παίξουν μαζί της πονηρά.
Κόσμοι μικροί θα βγούνε από το κορμί της,
ο Σεπτέμβρης θα της δώσει το στολίδι της δύναμής της.
Θα γίνει έμβλημα στο αριστερό χέρι μιας Θεάς, μιας Καρυάτιδας θησαυρός , σκήπτρο, μιας νέας γενιάς συμβολισμός.

Poem :Stamatina Vathi

27-5-2018

Μα πως μπορεί ο Ήλιος χωρίς την Σελήνη να αισθανθεί??
Να κλάψει, να γελάσει, να έχει αισθήματα, να ερωτευτεί??
Πως μπορεί να μην πιεί νερό από την αρχέγονη πηγή,
να γράψει με τις ηλιαχτίδες του πάνω στην πέτρινη πλάκα ότι την ποθεί?

Πάνω στο μονοπάτι από το γάλα του στήθους της θέλει να κοιμηθεί,
να δει τα φτερά του φοίνικα πως πορφυρίζουν με την αυγή.
Να ρίξει κάψα στον Νότο,
για να χαϊδέψει τα μακριά της μαλλιά
και σε είκοσι τέσσερις χιλιάδες χρόνια να της δώσει μια αγκαλιά.

Αστέρια να της τραγουδήσουν,
να γίνουν φωτεινοί Κόσμοι στων πυραμίδων την κορυφή.
Στολίδια στα δέντρα να αναγγείλουν των θεών την προσμονή.
Μα πως μπορεί ο Ηλιος χωρίς την Σελήνη να αισθανθεί?
Κομμάτι από την ίδια την καρδιά του που έχει κοπεί.
Πως???

Γη και ουρανός σε ένα χορό,
πύρινη φλόγα ξεπηδά από την γη του πυρός.
Η κόρη να έχει το αθάνατο πουλί κοντά
και ο Σείριος να της γνέφει για ταξίδια μακρινά, πολύ μακρινά.
Μάτια φεγγάρια, κόκκινο βαθύ και μπλε,
ο Ήλιος την αγαπά,
πάνω σε πύρινους δρόμους από γάλα,
την καλεί από το χτες.

Poem :Stamatina Vathi

27-5-2018

Όπως κροτάλιζε αυτό το χρυσό βελανίδι πάνω στον καρπό,
φωνές σαν πουλιά πετούσαν σε όλο τον κάμπο και το βουνό.
Άγρια περιστέρια φτερούγιζαν, καρδιές που χτυπούσαν γοργά
και οι πηγές κελάρρυζαν μονολογώντας τραγούδια γλυκά.
Κύμβαλα και κρουστά και η γυμνή σάρκα στο χώμα γινόταν ένα με της Γης τα μυστικά.

Σταγόνες από δάκρυ και αίμα κατάχαμα, αγκαλιαστά και η βελανιδιά θρόιζε ψιθυρίζοντας σιωπηλά.
Πάντα την αγαπούσε ο κεραυνός
και ο αετός καθόταν σιμά της αγέρωχος και δυνατός.
Τίναξε τα μαλλιά της, έβαλε όλο το σώμα της πάνω στον κορμό
χίλια πουλιά πέταξαν σε κάθε προορισμό.
Και το νερό κελάηδαγε, την δρόσιζε κρυφά,
μετέφερε τα βότσαλα γράφοντας πως την αγαπά.

Σειρήνες του Ήλιου να την καλούν,
μούσες και νύμφες να σιγοτραγουδούν.
Ώμοι γυμνοί, πρόσωπο, χέρια πάνω στου δέντρου το κορμί.
Σε αγαπάει πολύ…
Και τα φύλλα κουνιόντουσαν από την χαρά,
έπαιζαν με τις κόρες του Ήλιου,
χόρευαν μυθικά.
Ένας δρυοκολάπτης κοκκίνιζε περισσότερο, ήθελε να παραστήσει την βροντή,
χτύπαγε και λαχάνιαζε πάνω στου ξύλου την πυγμή.

“Σταμάτα” του είπε…
Σήκωσε τα χέρια ψηλά, έπιασε τις αχτίδες, μέσα από τα φύλλα, έφτιαξε δίχτυ από φωτιά.
Έβαλε νερό στα χείλη από την πηγή, πίσω από τα αυτιά, τους καρπούς και στον αγέρα έδωσε φιλί.
Δάχτυλα να κροταλίζουν, πουλιά να πετούν,
να ετοιμάζονται για το λυκαυγές, φωνές να καλούν.
Ένα πέπλο θα πέσει φωτεινό,
το φεγγάρι είναι στο δρόμο, πάω να το προϋπαντήσω, να του πω το μυστικό…

28-5-2018

Άραγε για τι βασίλεια να κυνηγάς,
ως άλλος Δον Κιχώτης,
αφού μές την δική της την καρδιά,
ρυθμό ακανόνιστο δεν έχεις δύναμη να δώσεις…

Stamatina Vathi

Poem : Stamatina Vathi

28-5-2018

Με τις πρώτες ηλιοστεφάνωτες κλωστές ακούω την φωνή σας,
ήχοι να κάνουν την ψυχή να τραγουδά,
τις βλεφαρίδες από χαρά να πεταρίζουν.
Ύμνοι γλυκοζυμωτοί με φτερά και ράμφη στολισμένα,
μαύροι, κίτρινοι, μπλε, ζωγραφιστοί, με τα φτερά του αγέρα να γίνονται ένα.

Έξυπνα, αεικίνητα δημιουργικά να φτιάχνουν ακόμα και τεχνητά την φωλιά τους,
να κουτσομπολεύουν δυναμικά, να λένε ιστορίες για τα μικρά τους.
Ακροβάτες των κλαδιών να τριγυρνούν,
να κάνουν κούνια, τσουλήθρα, να πετούν,
να χαίρονται κάθε στιγμή και λεπτό στου Ηλιοκράτορα την θωριά τους.

Μικρά πλάσματα,
αγγελιοφόροι της αυγής να τραγουδούν,
μια μελαγχολικά για μια μακρινή αγάπη να λαλούν
και μια χαρμόσυνα για την ανάσταση του έρωτά τους.
Πεταρίσματα, κεντήματα πάνω στο πράσινο το φωτεινό και μια στο ουράνιο το θαλασσινό να λένε τα μυστικά τους.

Πάνω στη στάμνα να φλερτάρουν ζαχαροπλεκτά με την αιθέρια φωνή τους,
να στήνουν το σπίτι τους με υπομονή,
ατρόμητα και αγέρωχα στον κάθε θηρευτή να ορθώνουν το μικρό ανάστημά τους.
Κελαϊδοκέντητα κλαδιά, της Άνοιξης και του Καλοκαιριού θεόπλαστα μουρμουρητά, φτερουγίσματα ερωτικά, παίξτε με του αγέρα τα αγαθά, στείλτε το κελαϊδισμά σας μέχρι τον Γαλαξία και πιο μακριά….

Φωτογραφία : Makis Bitos

Poem : Stamatina Vathi

29-5-2018

Άκουσα μέσα στο φως το δυνατό το πέταγμά του,
του κεραυνού και της βροντής γιος,
φτάνει μέχρι τον Ηλιο τινάζοντας τα αθάνατα φτερά του.
“Κοίτα με, κοίτα με πως βλοσυρά σε κοιτώ,
αγέρωχο σύμβολο στο πιο ψηλό βουνό,
με τον Δία και τον Άρη να κυνηγώ,
να πετάω μέσα στον χρόνο, να οδηγώ.
Να προστατεύω τους πρώτους των πρώτων σε κάθε αγώνα με το καλό και το κακό,
να μην μου ξεφεύγει τίποτα…
Δες πως σε θωρώ…
Χρυσοκέντητη η στολή μου από του ήλιου τα νήματα τα πρωινά,
να πετάω σιμά του, να βγάζω ιακχές ζωής και θανάτου παντοτινά.
Να γίνομαι ένα με την πέτρα του βράχου την σκληρή,
να είμαι ατρόμητος στην αστραπή και την βροντή.
Να πηγαίνω όλο και πιο ψηλά, με τα αστέρια και τα φεγγάρια να είμαι αγκαλιά…
Το ύφος μου λέει πολλά…. ”
Έμεινα εκστατική,
η φλόγα των ματιών του ήταν φωτιά από λάβα κάψα καυτή…
Δεν είχα τίποτα να πω, μόνο με δέος να τον κοιτώ…
Πέτα του είπα, πέτα πιο ψηλά…
Αγκάλιασέ με με τις Φτερούγες σου,
κοίτα με από μακριά.
Θυμήσου, θυμήσου, μια ψυχή.
Άκου, άκου αυτή την καρδιά πόσο είχε πληγωθεί.
Κοίτα με το βλέμμα σου μέσα στην δική μου ματιά,
φτάσε μέχρι το είναι της ψυχής μου και ακόμα πιο μακριά…
Στα δίνω προσφορά…
Κρίνε σωστά…

Φωτογραφία : Tommy Eliasson

Poem :Stamatina Vathi

29-5-2018

Πόσοι φάροι άραγε να υπάρχουν στην ζωή μας??
Αυτές οι πέτρες εκεί δα μια να δυσανασχετούν από τα χτυπήματα της θάλασσας και του αγέρα και μια να χαίρονται, μικρά παιδιά, στων ηλιοκλωστίδων την παρέα.
Και ο φάρος να κάθεται αγέρωχος και σοβαρός μήπως χρειαστεί να ρίξει το δικό του φως, να θαυμάζει όλο το χρυσαφί από του ήλιου την εμφάνιση κάθε πρωί.
Τον περιμένει εκεί, υπομονετικός, οι βράχοι και οι πέτρες, το λιμάνι και η θάλασσα φρουρός.
Θέλει να φύγει το σκοτάδι κάποια στιγμή,
είπε τα μυστικά με το φεγγάρι και τα αστέρια, ήθελε να ντυθεί στα χρυσαφί.
Δυο ψυχές αγνάντευαν τα βουνά από μακριά,
άντρας, γυναίκα, φάρος στεριά.
Ίσως και βράχια που το καράβι πρέπει να δει γιατί η καρδιά πονάει σκληρά, χύνει διαμαντένιο δάκρυ άμα πληγωθεί, αληθινά.
Η ξύλινη προβλήτα περίμενε μια βάρκα να δεθεί, ήταν εκεί και με το χρυσό είχε πιάσει κουβέντα πολύ.
Και οι καρδιές χόρευαν μια στα ψηλά βουνά, μια κατέβαιναν στην θάλασσα μαζί με τα πουλιά και μια στο φάρο καθόντουσαν σιμά σιμά, μια αγκαλιά.
Ο ηλιολαμπίδες γίνανε ένα μονοπάτι όλο φως ,
γλυκό χρώμα από θεϊκό δάκρυ είναι ένα με την θάλασσα και τον απέραντο ουρανό.
Οι καρδιές χορεύουν και οι ψυχές μιλούν, οι αισθήσεις ανταρτεύουν και οι σάρκες θα ενωθούν.
Φιλιά χρυσαφένια θα ξεχυθούν.

Φωτογραφία :Sofia Orologa

Poem : Stamatina Vathi

20-6-2018

Να ερχόταν μια βροχή από πεφταστέρια
και οι ευχές να γίνονταν αληθινές.
Να έπιανα το φεγγάρι με τα χέρια,
σε ένα δίχτυ από ολόγλυκες ψυχές.
Το δάκρυ να ήταν από χαμόγελα ζωγραφισμένο
και οι καρδιές με αγάπη τραγουδιστές.
Μην κλάψεις ΠΟΤΕ…
Καρδιά μου μην κλάψεις ποτέ.

Poem :Stamatina Vathi

6-6-2018

Όπως γλυκοασήμιζε ο ήλιος πάνω στα μάρμαρα του Ποσειδώνα,
ενάς πελαργός έδωσε ένα χάδι στης θάλασσας το μπλε το χρώμα.
Έδωσε φιλί, ένα άγγιγμα πάνω στων αφρών την κοσμοσυρροή
και οι αχτίδες είχαν μεγάλη στο χορό αντοχή.

Τα κύματα το είχαν ρίξει σε ένα ήσυχο αγκυροβολητό
και ένα τραγούδι από σειρήνες καλούσαν για ένα παλικάρι γνωστό.
Ακουγόταν που και που ένας καλπασμός,
ένα κλάμα, ένα παράπονο στο φως.

Μια γοργόνα είχε χάσει εδώ και αιώνες τα δυο του τα μάτια
και μια τρίαινα είχε τρυπήσει στο σκαρί της πατρίδας του τα άγρια χάδια.
Ένα πέταλο που χτυπούσε με πείσμα το χώμα,
δίπλα στους κίονες να αγναντεύει του βοριά το ντέρτι μέχρι το γιόμα.

Αχ Βουκεφάλα μου φίλε καλέ,
το δάκρυ της γοργόνας στέρεψε,
έγινε χώμα πάνω στο ναό εδώ ψηλά, αφιέρωμα στον Θεό της θάλασσας,
να αγναντεύει από μακριά.
Έγινε τρικυμία, έγινε ηρεμία,
έγινε μνήμη και παράπονο,
έγινε δάκρυ, χώμα ιερό,
ιερή μου Ελλάδα πόσα σου χρωστώ.

Poem :Stamatina Vathi

10-6-2018

Πέτρα, πέτρα και μάρμαρα
και πιο πέρα το μπλε.
Χώμα, χώμα και ήλιος,
κύματα που σιγοψιθυρίζουν
και μια Αργώ σε ένα ταξίδι αέναο
οι ριπές του αγέρα τα ξύλα της να κλωθογυρίζουν.

Νήμα του Ήλιου και αδράχτι,
φωνές να καλούν σε ένα χωρίς τέλος μονοπάτι.
Λαιστρυγόνες και ερινύες,
φωτιές που καίνε ακατάπαυστα,
Αρπυίες.
Και ο ήχος της φλογέρας βουβός,
να φτάνει μέχρι του Κιθαιρώνα τις πλαγιές,
να αποζητά του Ελικώνα το φως.

Ένα γέλιο και ένα δάκρυ αντάμα με το θαλασσί
και η φιγούρα της τρίαινας να τρυπάει βαθιά το γυρτό σκαρί.
Τα πουλιά είναι σαν να αναμένουν την καταιγίδα, χωρίς σύννεφα, μόνο μπλε
και η ψυχή να πάλλεται να φωνάζει γιατί….

Ίσως ο αγέρας να κάνει καλό,
να δώσει μια σπρωξιά,
να αναταράξει το βυθό.
Ίσως η βροχή ποτίσει βαθιά την γη,
της δώσει δύναμη, της δώσει ζωή.
Και η φλογέρα να ακουστεί,
να τινάξει αλυσίδες,
να βροντοφωνάξει για νέα αρχή.

Τα μάρμαρα θα λάμψουν και οι νύμφες θα στήσουν χορό.
Το κρασί θα ρέει άφθονο,
θα ξελογιάζει το μυαλό.
Πέτρα, μπλε και χώμα,
Χώμα Ελληνικό.
Γέλιο να πεταρίζει στο στόμα,
καρδιά να χτυπά σε επαναστατικό ρυθμό.