Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem :Stamatina Vathi

17-6-2019

Κύκλος για στιχάκι

Ω πως μεγάλωσε το φεγγαράκι!!
Έγινε κύκλος για στιχάκι.
Να σε αρμενίζει σε γαλαξίες,
να σου μιλάει για ιστορίες.

Ο Ιούνης με τριαντάφυλλα και μυρωδιές,
κύματα αχνοστόλιστα και ακρογιαλιές.
Και αυτό να κλείνει το μάτι πονηρά,
να λέει για έρωτα και για του πάθους ηλιόκαυτα φιλιά.

Μέσα στου Δία την αγκαλιά
αρμενίζει με ορθάνοιχτα πανιά.
Βρίσκει καμπύλες θελκτικές,
ματιές λάβρες, αποπλανητικές.

Ακούς πως κουδουνίζουν τα μέταλλα από το κατάρτι,
όπως με τα σύννεφα και το φεγγάρι,
ο αγέρας κάνει τον άγριο αντάρτη.
Φιλί, φιλί και περαντζάδα ,
στόματα κολλητά μια ουράνια φεγγαράδα.

Poem : Stamatina Vathi

Ούρλιαξε…
17-6-2019

Τέτοια μοναξιά ήταν αφόρητα αποπνικτική.
Ήθελε αγέρα, αγέρα και φιλί.
Όλα τα θεωρούσε δυνατά,
να νικήσει, να καταπατήσει απόρθητα οχυρά.

Οι οιωνοί του έλεγαν
η νίκη ήταν μαζί του από την αρχή.
Ότι ζητούσε θα το αποκτούσε,
είχε απύθμενη δύναμη, ατσάλινη κόψη και λαβή.

Πάνω στην επιφάνεια από το γυάλινο νερό,
είδε την μορφή της,
ένα ολοστρόγγυλο πρόσωπο,
γλυκό και φωτεινό.
“Δεν είναι τίποτα αδύνατο ,
θα έρθω να σε βρω”.

Σήκωσε το βλέμμα με πείσμα και δύναμη πολλή,
αλλά αισθάνθηκε μια μαχαιριά να φτάνει βαθειά μέχρι την ψυχή.
Ματιά να σκίζει ολόκληρη τη γη.

Είδε… Είδε….
Πρόσωπο κύκλος λαμπερός,
αλλά η Σελήνη ήταν ψηλά,
φάρος δυνατός,
λαμπερός μακρινός νυχτερινός ουρανός.

Αλυχτούσε… Αλυχτούσε φοβερά.
Και η ψυχή πονούσε,
λάβα καυτή έρεε μέσα στην καρδιά.
Δάκρυ από τη γούνα του έπεσε κάτω καυτό,
εξαερώθηκε, έφτασε μέχρι τον στρογγυλό του θησαυρό.

“Νομίζεις ότι θα γίνω δικιά σου??
Νομίζεις ότι θα κατέβω κάτω να γευτώ τα άγρια φιλιά σου??
Την δύναμη δεν την φοβάμαι,
είμαι το αδύνατο…
Το ανικανοποίητο…
Θυμάσαι…?”

Μια αχτίδα έπεσε στην ματιά του
και μια άλλη πάνω στην καρδιά του.
” Κάθε βράδυ που λατρευτικά θα με θυμάσαι,
θα έρχεσαι και θα μου μιλάς,
φύλακας και εραστής μου θα είσαι…
Μοναχικός και άγριος, στην δική μου μορφή ευάλωτος…
Έτσι είναι η αγάπη….”

“Ούρλιαξε, ούρλιαξε δυνατά…
Να με θυμάσαι σε κάθε γη, σε κάθε ματιά. “

Poem :Stamatina Vathi

Θάλασσα, φως, εγώ και εσύ…
18-6-2019

Μαΐστρος και δροσερό κρασί,
Θάλασσα, φως, εγώ και εσύ.
Πουλιά, φτερά, μια αγκαλιά,
δροσερό φιλί στα χείλη τα καυτά.
Η Ακρόπολη και ο Παρθενώνας να σε χαιρετά.

Ακρογιαλιές, πενιές, παιχνίδια στις αμμουδιές,
ηφαίστεια, αγάλματα, μνημεία όλο διδαχές.
Κυκλάδες μέσα στα λευκά,
γαλάζιο όσο να χάνεται η ματιά.

Η Κρήτη με χαμόγελα και μπαλωθιές,
η Ρόδος με ιππότες από το χτες.
Κως, Σάμος, Λέσβος βασίλισσες με ομορφιές,
Χίος νησί των καπετανέων,
πλουτισμένη με της μαστίχας τις ευωδιές.

Τα πράσινα τα Επτάνησα τα θεϊκά,
Φαίακες, τραγούδια και χαρά.
Μια Ιθάκη ο Οδυσσέας να αναζητεί,
θάλασσες ονειρικές,
του μύθου ιστορίες και της φαντασίας αληθινοί.

Είναι γλυκός και ηλιοστάλαχτος ο δρόμος της πατρίδας.
Μάρμαρο, πέτρα και αμπέλι,
ήλιος, φεγγάρι και ελιά,
Θάλασσα να σε χορταίνει,
όλο μνήμη θεώρατα βουνά.

Και νύμφες, νύμφες της γης ακόμα πιο πολλές.
Να ξεπροβάλλουν μέσα από τα κύματα,
σειρήνες αληθινές.
Έξι χιλιάδες και…
Άλλες με πέτρα, άλλες πράσινες,
στεριά για ταξιδευτές.

Ωωω άκου άκου…
Κάπου εκεί, μέσα στα δέντρα, κοντά στο νερό, μια πλανεύτρα.
Κόσμος, κόσμος πολύς…
Η Επιδαύρεια γη έχει γιορτή.
Θέατρο, πολιτισμός και δίπλα της ο γιατρός Ασκληπιός.
Δράμα, κωμωδία, δάκρυ και γέλιο μαζί,
χτυπάει δυνατά η καρδιά, ΖΕΙ.

Λάδι ζωής να γίνεις αθάνατος,
κρασί για να ερωτευτείς,
γαλάζιο πέρα ως πέρα,
μέσα του να χαθείς.
Σιγομουρμουρίζουν τα κύματα και σε καλούν,
αποπλανούν την ματιά σου, την ψυχή θεριεύουν,
την καρδιά με άυλες αλυσίδες δένουν,
το κορμί σου θεσπέσια τυραννούν.

Είναι ωραία αυτή η τυραννία,
μένει μόνιμα στην ψυχή.
Σε μαγεύει, σε υπνωτίζει,
σκλάβο της σε κάνει παντοτινά,
σε όλη σου την ζωή σε ορίζει.
Άκου, άκου πως σε νανουρίζει μέσα στην γαλάζια της αγκαλιά!
Και εσύ να ταξιδεύεις,
να πας αντάμα αντάμα με τα λευκά πουλιά.

Βλέπεις και την Θεά την Αφροδίτη,
να κάνει μπάνιο στης Κύπρου τα ονειρικά νερά.
Και μετά να πετάξεις,
να πας δίπλα από της Πυθίας τον τρίποδα τον ιερό,
να πάρεις και χρησμό από τον ομφαλό της γης,
να δεις τι θα κάνεις τελικά στον κόσμο αυτό…

Αλλά εσύ ξέρεις…
Ξέρεις ότι έχεις μαγευτεί…
Εχεις μεθύσει από της Ελλάδας το φως και το αθάνατο λάδι και κρασί.
Το κάνεις αφιέρωμα στον Ποσειδώνα στο Σούνιο,
ένα βράδυ με πανσέληνο για να την ξαναδείς.

Και εκεί ξάφνου πετάγονται τα Μετέωρα,
κάτι το υπερβατικό.
Λες…. “Ναι, ναι!!! Εδώ κατοικεί ο Θεός!!”
Εκκλησίες να ξεπετάγονται από το παρελθόν,
κεντημένες με ιστορία, με αγώνα, να έχουν κάτι το συμπαντικό.

Προχωράς και χάνεσαι…
Μόνο που πρέπει να έχεις ανοιχτά τα μάτια της ψυχής,
να αισθάνεσαι…
Βλέπεις τοπία γαλαξιακά, λίμνες, ποτάμια, τρεχούμενα νερά.
Βλέπεις πολιτισμούς που πέρασαν παλιά,
που άφησαν το στίγμα τους σε μία γη θεϊκιά.

Έχει ιστορία ετούτη η γη…
Ξεδιπλώνεται στο κάθε εκατοστό της,
στην κάθε σου στιγμή.
Μαΐστρος και δροσερό κρασί,
Θάλασσα, φως, εγώ και εσύ!!
Μαζί…

Μια γοργόνα βαθιά μας καλεί…
Και ένα άλογο κουνάει την χαίτη με προσμονή…
Πάμε στην Βασίλισσα του Βοριά,
κάθεται εκεί και μας αγναντεύει, μας κοιτά.
Πάμε να της δώσουμε φιλιά.

Έχει ζήσει πολλά αυτός ο τόπος!
Κάθε πέτρα της, κάθε ακρωτήρι,
καθε φυσαλίδα της θάλασσας, κάθε τρεχαντήρι,
κάτι έχει σου πει,
κάτι να σου ψιθυρίσει,
κάτι να σου εξομολογηθεί.

Οι καμπάνες χτυπούν από τον Έβρο μέχρι την Μάνη
και ακόμα πάρα πέρα,
μέχρι τον Ψηλορείτη κάνουν σεργιάνι..
Και σε ξυπνούν…
Άραγε είναι αληθινό αυτό που βλέπεις ή το έβγαλες από τον δικό σου νου??

Είναι πλανεύτρα η Ελλάδα,
μια ιέρεια, μια Θεά.
Με τις κλωστές της σε έχει δέσει,
σε ταξίδια παντοτινά.
Άνοιξε, άνοιξε τα φτερά.
Πέτα πλάι πλάι με τα πουλιά.
Η ζωή είναι μικρή,
αγαπά με την καρδιά.

Πουλιά, φτερά, μια αγκαλιά.
Δροσερό φιλί στα χείλη τα καυτά!!
Θάλασσα, φως, πέτρα και κρασί,
μεθυσμένοι από της Ελλάδας το αθάνατο λάδι και κρασί.
Η ζωή είναι μικρή.
Θάλασσα, φως, εγώ και εσύ…

Φωτογραφία : Μάνος Γαμπιεράκης

Poem : Stamatina Vathi

Κέδροι και μυρτιές, ακακίες και ελιές.
18-6-2019

Η θύελλα είχε παρασύρει τόσες μυρωδιές.
Δάκρυα σταγόνες, πέτρες, ξύλα και πληγές.
Αυτό το αεράκι που είχε απομείνει το ανατολικό,
έκανε ένα μείγμα από μπαχαρικά, κανέλλα, γαρύφαλλο και το νέυ να παίζει έναν ήχο θεϊκό.
Εκλωθε ένα παράπονο πάνω στο χείλη, ένα καϋμό.
Τόσες εναλλαγές,
πόλεμος και ειρήνη,
το σήμερα και το χθες.
Αλλά το μέλλον που??
Μόνο ο αρχηγός και ο κύρης ήξερε,
αλλά και αυτός ήταν χαμένος αλλού.

Φύλλα από ακακία και μυρτιά είχαν πλέξει ένα καλάθι από της καρδιάς τα αγαθά.
Πολύτιμο, αιθέριο και γλυκό ήταν στο βλέμμα το απαραίτητο αγαπώ.
Οι ελιές είχαν θεριέψει, πλούσιες σε καρπό.
Συστάδες από βουνά και πράσινους κάμπους,
θάλασσες και αποδημητικά πουλιά,
στρατιώτες και πολεμιστές του θάρρους,
σε γόνιμη γη πλούσια σε αγαθά.
Μέσα στα λευκά ήθελαν να αναγεννηθούν,
να κοιτάξουν τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα,
την ανατολή του ήλιου να γευτούν.

Το καραβάνι της ζωής είχε ξεκινήσει από πολύ παλιά,
είχε φτάσει μέχρι τους κέρδους του Λιβάνου με χαρά.
Τόσο μεγαλοπρεπή και επιβλητικά,
τα δέντρα του Θεού με ανοιχτά κλαδιά σαν αγγελικά φτερά.
Και αυτός ο ήχος όλο παράπονο, παράπονο και υπομονή, να φτάνει μέχρι τα σωθικά, μέχρι το μυαλό, να τιθασεύσει το κορμί.
Το είχε χάσει το μυαλό σε ένα σκοπό,
καράβια για ταξίδια με τα άστρα στον ουρανό για οδηγό.
Που είσαι ειρήνη, σε καλώ…

Μην κόβεται το σώμα από την αθανασία.
Ανοίξτε τα χέρια, λευκά περιστέρια,
τον ήλιο κοιτάξτε με λατρεία.
Πού είναι ο κήπος του Θεού??
Πού είναι τα ευθυτενή του παλικάρια??
Αρσενικά, ψηλά μέχρι τον ουρανό,
να χαϊδεύουν φωτεινά φεγγάρια.
Μείνανε λίγα εκεί βουβά,
με τείχη περιστολισμένα,
άγρυπνοι φρουροί να περιμένουν,
της κρίσης τα πεπραγμένα.
Βάσεις και λίθοι του ουρανού,
στιλοβάτες και οικονόμοι,
οσμές ενός άλλου καιρού,
χορδές και γαλαξιακοί δρόμοι.

Αυτά τα δέντρα έχουν έναν σκοπό,
ένα χρησμό να δώσουν,
φύλλα και αστέρια πάνω στου Σείριου τον αστερισμό.
Μερικές φορές γέρνουν ο ένας στον αλλον
γίγαντες και θεοράτοι την κάθε ημέρα να δοξάζουν.
Ποτέ δεν μονομαχούν και εάν μαλώσουν στο τέλος μονιάζουν.
Μετα την θύελλα και η ηρεμία,
οι ήχοι από το νέυ μια θεϊκή πεμπτουσία.
Ένα γίνονται λόγια και γραφές,
όπως χορεύουν οι νότες πάνω στα κλαδιά των κέδρων,
διδαχές.
Αγάπη…
Αγαπώ…
ΖΩΗ το υπέρτατο αγαθό.

Τελειότητα, προσμονή,
να ανοίξω τα φτερά, να γίνω ένα με του αγέρα το κορμί.
Ποθώ…
Ένα περιστέρι έφερε ένα κλαδί ελιάς, λαβωμένο από σφαίρα άπονης καρδιάς.
Ένδυμα λευκό,
ατενίζω τον ουρανό…
Ζητώ…
Ποθώ…
Ελπίδες σαν τους κέδρους του Λιβάνου
ντυμένες με του νέυ τον λυγμό.
Λυγμό ίσως και προσευχή,
τι θα κάνουμε λοιπόν σε αυτή τη γη???
Χρυσό, λιβάνι και σμύρνα,
προσφορά και προτροπή.

Πίνακας : Vaios Pappas

Poem : Stamatina Vathi

Ένα παιδί μετράει τα άστρα…
20-6-2019

Ήταν αισθαντική αυτή η νυχτιά!
Ο κήπος μύριζε νυχτολούλουδο,
μια θεσπέσια μυρωδιά.
Σου γαργαλούσε την μύτη απαλά,
σε έκανε να ταξιδεύεις με το φεγγάρι αγκαλιά.

Το παράθυρο ορθάνοιχτο να χαζεύεις τον ουρανό
και το βάζο γεμάτο με χρώματα, αγριολουλούδα μωβ, κίτρινα, πορτοκαλί, μπορντώ,
έκανε το μυαλό σου να ζουζουνίζει μια εκεί μια εδώ.

Και θυμόμουν…
Θυμόμουν, πήγαινα πίσω στα παλιά.
Μια παιδούλα με καστανόμαυρα μάτια, μαύρα μαλλιά.
Τον παππού μου, τη γιαγιά, τη μάνα να μου χαϊδεύει το κεφάλι γλυκά…
Και τα άστρα, τα άστρα τα φωτεινά.

Τι ωραία που κοιμόμασταν έξω τα βράδια,
να κάνουμε ταξίδια του νου με τα αστέρια να μας κάνουν χάδια!
Να ακούμε ήχους της υπαίθρου από μακριά
και να σηκωνόμαστε πριν μας βρει ο ήλιος,
να πάμε μέσα στο σπίτι να κοιμηθούμε λίγο πιο πολύ, πιο βαθιά.

Αρχές καλοκαιριού.
Τα σχολεία ήταν κλειστά,
η χαρά του παιδιού.
Είχαμε όλο τον χρόνο να παίξουμε,
να ονειρευτούμε, να γελάσουμε, να διαβάσουμε…
Να αισθανθούμε.
Να τραντάξουμε το είναι μας,
την ψυχή μας να γευτούμε.

Και εκεί δίπλα είχα “Το ένα παιδί μετράει τ’άστρα” για παρέα,
να με ταξιδεύει στο παρελθόν,
να μου μαθαίνει πράγματα,
να ανταρτεύει την καρδιά,
να αφήνει σημάδια αληθινά στο παρόν.
Είχα δακρύσει, είχα δακρύσει παιδί των άστρων!!
Εγινες αποτύπωμα της μνήμης μου μοιραία.

Αχ βρε Μέλιο πόσο είχα συγκινηθεί,
με κάθε σκέψη σου, κάθε γιατί…
Σταγόνα και ψυχή, δάκρυ, αστέρια και προσευχή.
Και οι μυρωδιές, τα κοάσματα,
ο ήχος από τις αλυσίδες που πότιζαν τα κτήματα…
Μύριζε χώμα,βρεγμένο χώμα και λουλούδια,
γη, αγέρας,
της βραδιάς γλυκά τραγούδια.

Αυτά τα άνθη στο βάζο από το πρωί,
μου έφεραν μνήμες, μυρωδιές,
αισθήσεις και εικόνες παλιές,
αγαπημένες και νοσταλγικές,
την εποχή μου ήμουνα μικρή.
Που είσαι παππού??
Που είσαι γιαγιά???
Μαμά σας αγαπώ και σας σκέφτομαι,
σας δίνω ολόγλυκα φιλιά.

Αχ αστέρια μου,
σύντροφοί μου παιδικοί,
αυτό το χάδι από τα χέρια της μάνας μου έχω επιθυμήσει πολύ.
Αχ βρε Μενέλαε με το βιβλίο σου για παρέα,
το νυχτολούλουδο να με τυλίγει με μυρωδιές,
τα αγριολουλούδα με χρωματιστές πινελιές,
πάρτε με πίσω έστω για λίγο να αισθανθώ τους δικούς μου ανθρώπους που ποτέ μα ποτέ δεν ξεχνώ.

Αχ βλέπω ένα πεφταστέρι…!
Σας φιλώ…

Πίνακας : Κωστας Τσιωνης

Poem : Stamatina Vathi

Μην με πληγώνεις…
20-6-2019

Σύννεφα να χάνονται στο γαλάζιο,
να γίνονται απαλό ροζ με τις ηλιαχτίδες αγκαλιά,
βαρκούλα ο έρωτας να αρμενίζει,
να ταξιδεύει σε γαλάζια νερά.

Γλάροι σύντροφοι οι σκέψεις,
να ανοίγουν πούπουλα λευκά,
χέρια πλεγμένα πανιά ανοιγμένα,
ώμοι να βρίσκονται σιμά σιμά.
Μάτια φλόγα, φωτιά.

Μπλε γη, στήθη, κραυγή,
πόδια κεντητά, σάρκα, καυτά,
αγέρας να μυρίζει πόθο,
ανατριχίλα στα κορμιά.
Ξεδιψαστικά φιλιά.

“Μην με πληγώνεις” έλεγε η μία φωνή
και οι γλάροι πέταγαν, πέταγαν πιο πολύ…
“Κοίτα με, κοίταμε πως σε κοιτώ,
μέσα στο ζαχαροσυννεφένιο ουρανό.
Εσύ και εγώ”.

Η θάλασσα δεν αντάρτευε,
είχε ηρεμήσει,
έβλεπε την αγάπη και ήθελε να την φροντίσει.
Έδινε μόνο πλατσουρίσματα απαλά,
να κάνει παρέα στα λόγια τα γλυκά.

Οι ψίθυροι είχαν γίνει ονειροσυννεφιές,
είχαν μπλεχτεί με τα φτερά,
άγγελοι, πουλιά και ερωτευμένες καρδιές.
Μόνο η γη καθόταν καρτερικά
και ήλπιζε να ήταν ούριος ο άνεμος,
για ταξίδια αληθινά.

Ποσο σκληρή μπορούσε να γίνει η γη!!
Είχε βράχια κοφτερά,
η αγάπη μπορούσε να κοπεί.
Και εάν ο καπετάνιος δεν ήταν ικανός?!
Δεν ήθελε συντρίμμια να δει ο βυθός.

Αυτό το απαλό ροζ και το μωβ,
αυτό το μπλε να γίνεται όρκος και καημός.
Φύσα απαλά αεράκι μου,
φύσα χάδια και φιλιά
και το πλήρωμα και ο καπετάνιος να είναι δεινοί ναύτες,
να αποφεύγουν τα βράχια,
την κάθε συντριβή στα κοφτερά θεριά.

Βαρκούλα ο έρωτας,
Θάλασσα και γη η κάθε στιγμή,
ο άνθρωπος ταξιδευτής,
εξερευνητής στο ταξίδι που λέγεται ζωή.
Μνήμες, πληγές, μαθήματα του χτες.
Φύσα αγεράκι για νέες διδαχές.

Πίνακας : Odysseas Anninos

Άγρια κρίνα…
25-6-2019
Stamatina Vathi

Άγρια κρίνα, αντίθεσης νεύμα,
να λυσσομανούν στην ματιά για ένα φιλί.
Να ανατριχιάζει το κορμί,
να ωρύεται η ψυχή,
να καίνε τα χείλη,
χάδι και προσμονή.

Βλέμμα και χτύποι,
πουθενά μυαλό,
φεγγάρι και αστέρια για οδηγό.
Καίνε, καίνε οι δρόμοι,
ιδρώτας και κάψα,
φωτιά και κάρβουνο,
λαίλαπα καυτή,
σάρκα στην σάρκα,
δροσιά να ρέει αποτελειωτική.
Άγρια κρίνα, ρίγη ζωής.
Κραυγή που ξεχύνεται από τα έγκατα της ψυχής.

Τρέχει λάβα, λάβα και νέκταρ,
ύδωρ αναγεννησιακό,
δροσιά στα χείλη,
βλέμμα μαγευτικό.
Άγρια κρίνα, πέταλα και μίσχοι γυριστοί ,
ένα ταξίδι νυχτερινό στον έναστρο ουρανό,
με εσένα και εμένα για οδηγό.

Κρίνα, κρίνα και φωτιά,
νερό να ρέει άγρια στην κάθε μας μάτια.
Χείλη, χείλη και πέταλα,
μίσχοι κορμιά,
άγρια κρίνα, πυρά, νερό, μια αγκαλιά.
Λαίλαπα η καρδιά.

Το αφιερώνω στην κόρη μου Άννα Μαρία

Παραμύθι :Ολόδροσες δροσοσταλίδες
Συγγραφέας : Stamatina Vathi

Κεφάλαιο Πρώτο

Ένα φύλλο πορτοκαλόχρυσο έπεσε χορεύοντας ρυθμικά πάνω στο χώμα.
Σύννεφα πότε άγρια, πότε φιλικά έκρυβαν τον ήλιο και κάνανε γλέντι αληθινό πάνω στου ουρανού τα μυστικά.
Το δέντρο σφύριζε γλυκόπικρο σκοπό αγκαλιάζοντας του αγέρα τα λόγια, κάνοντας κουτσομπολιό.
Μια πόλη, μια πόλη βυθισμένη λίγο στης απαλής βροχής το πέπλο το μεθυστικό έβλεπε μια ιστορία να εκτυλίσσεται, να γίνεται βιβλίο κανονικό.
Και…. Και….
Ένα κοριτσάκι τόσο ροζ, δάκρυ σταγόνα σταγόνα έριχνε απαλά στο μάγουλό της, έλεγε με του αγέρα τις ριπές και τις σταγόνες από της βροχής τις μουσικές, τα παράπονά της.
Γιατί κλαις ??? Γιατί κλαις μικρό μου κοριτσάκι.
Δώσε μου όλο το γέλιο του κόσμου να ευχαριστηθώ και εγώ λιγάκι.
Δώσε μου ηλιαχτίδες και ελπίδες, ολόδροσες δροσοσταλίδες.

17-4-2018

Παραμύθι :Ολόδροσες δροσοσταλίδες
Συγγραφέας : Stamatina Vathi

Κεφάλαιο Πρώτο Β

Σταγόνες βροχής στην πόλη, σταγόνες από τα ολοκάθαρα μάτια της μικρής Μαρίας.
Η βροχή άρχισε να ρωτά δυνατά: ” Γιατί, γιατί, γιατί κλαις μικρή ??? Πες μας, πες μας, πες μας το παράπονό σου, δείξε μας κάθε μικρή πληγή, κάθε μυστικό σου.”
Τα φύλλα με τον αγέρα άρχισαν να φωνάζουν δυνατά: ” Τα σύννεφα φταίνε πείτε τους να φύγουνε γοργά, κλαίει μια μικρή καρδιά ”
Η βροχή στεναχωρήθηκε πολύ , άρχισε να ρωτάει γιατί η συννεφιά φταίει για το δάκρυ της μικρής ψυχής.
Χωρίς τα σύννεφα δεν θα μπορέσει αυτή να αρχίσει χορό, δεν θα μπορέσει να δώσει το τόσο πολύτιμο νερό.
θέλει να μάθει, θέλει να μάθει πολύ γιατί αυτό το κορίτσι κλαίει , ρίχνει σταγόνες από τα βάθη της ψυχής της πάνω στην γη.

18-4-2018

Παραμύθι :Ολόδροσες δροσοσταλίδες
Συγγραφέας :Stamatina Vathi

Κεφάλαιο Πρώτο Γ

Η μικρή αναρωτιόταν σιωπηλά : “Μα ποιος μου μιλάει? Ποιος με ρωτά?? Τι ολόγλυκια φωνούλα!! Τόσο θεϊκιά!!!
Βγες λίγο να σε δω. Να σου πω ένα μυστικό.”

Ένα πουλάκι τόσο μικρό, τόσο εύθραυστο, τόσο ονειρικό την ρωτούσε γλυκά πάνω σε ένα κλαδί, κάτω από το υπόστεγο μέσα στης Μαρίας την αυλή.
Αχ να μπορούσε να τις δώσει μια μικρή αγκαλιά, δύο φιλιά στο μάγουλό της, να της πει για τα ταξίδια τα μακρινά.
Πόσο του αρέσει να γυρίζει τον κόσμο, να βλέπει άλλες πόλεις, να γνωρίζει νέους ανθρώπους.
Όλοι όμως έχουν θορυβηθεί από αυτό το κλάμα. Όλα τα στοιχεία της φύσης, κάθε φύλλο, κάθε πράγμα.
Κλαδιά, πουλιά, σύννεφα, όλη της φύσης τα πλουμιστά υλικά.
Αναρωτιούνται ψιθυριστά αλλά σε λίγο θα αρχίσουν να απορούν πιο δυνατά.
Ένα τόσο νέο παιδί που έχει μπροστά της τόσα πράγματα να δει από την ζωή, γιατί, γιατί να στεναχωριέται,
έχει τόσους ήλιους και φεγγάρια να ξαναδεί, να ΖΗΣΕΙ, να γευτεί.

19-4-2018