Συντάκτης: Stamatina Vathi

Poem : Stamatina Vathi

Κλήδονας
1-6-2019

Τρέξτε κοπέλες να πιείτε το αμίλητο νερό,
να δώσει η γη χρησμό, σιτάρι να θερίσουν οι θεριστάδες,
η φύση έχει χορό.
Το παγόνι να τεντώσει τα πολύχρωμα φτερά
και ο ήλιος να καθήσει με τις ώρες στον θρόνο του ψηλά.

Τα άροτρα γεμάτα από καρπούς, αλεύρι, ζυμωτό ψωμί ζεστό, ελιές και ολόγλυκους χυμούς.
Δεμάτια κατάχαμα πολλά, αφθονία, γέλια και χαρά.
Μνήμες, μνήμες παλιές, κορίτσια και αγόρια να πηδάνε στου κλήδονα τις φωτιές.

Η Ήρα να αγναντεύει από των Διδύμων τα αγαθά,
ο κάβουρας έχει εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια να πάει πίσω στον βασιλιά.
Γλέντι, ζωή, χείλια κόκκινα, στο στόμα ολόγλυκο κρασί.
Έρωτας, φιλιά, χρυσάφι του κάμπου, γελαστή καρδιά.

Κελάρυζε η ψυχή, το πρόσωπο αναψοκοκκινισμένο από τον ήλιο και το κρασί.
Χτύπαγε η ζωή και οι μέλισσες βούιζαν ψάχνοντας για γύρη και καυτό της ζέσης δάκρυ και φιλί.

Πύρινη η αγκαλιά,
πουλιά να ταξιδεύουν,
καράβια, θάλασσα,
δρεπάνια και δουλειά.
Τραγούδαγε η φύση, είχε γιορτή,
ψωμί ζεστό, ελιά και κρασί.

Poem : Stamatina Vathi

Γεράκι…
2-6-2019

Νομίζεις ότι τα σίδερα θα με αιχμαλωτίσουν?!
Γίνομαι ένα με τον ουρανό,
φτερά που κόβουν τον αγέρα στο λεπτό.
Μάτια που θερίζουν, δρεπάνια, το κάθε της γης εκατοστό.
Κάθομαι μόνο επειδή το θέλω εγώ,
επειδή σε αγαπώ.

Πετάω ψηλά, γίνομαι ένα με τον ήλιο,
τα φτερά μου χρυσά,
από το φως των ηλιαχτίδων.
Ψυχή ελεύθερη, καρδιά αληθινή,
μόνο εάν με σεβαστείς θα έρθω κοντά σου στην στιγμή.
Σεβασμός ξέρεις τι θα πει??!!!

Άρχοντας και ηγέτης του ουρανού,
ράμφος που σκίζει τον άνεμο,
νύχια σκληρά, ψυχή κεραυνού.
Πρόσεχε πως σε κοιτώ,
σε ζυγίζω σαν άνθρωπο,
την καρδιά σου εξερευνώ.

Να πληγωθώ??!!
Από την συμπεριφορά.
Είμαστε ίσοι, της φύσης όντα και αρπακτικά.
Αλλά εγώ κυνηγώ για να ζήσω,
την ισορροπία στον κόσμο να αφήσω,
να τιμήσω.
Εσύ???
Εσύ??!!!

Σέβομαι τη γη…
Μου δίνει φαγητό, μου δίνει ζωή.
Σέβομαι τον πατέρα ουρανό.
Με αφήνει ελεύθερα τα φτερά μου να ανοίγω,
να πετώ.
Με βλέπεις πως σε κοιτώ??!!
Εσύ??!! Εσύ??!!

Σέβομαι το νερό…
Σταγόνα που χύνεται, που πίνω και εγώ…
Σέβομαι το δέντρο που κάθομαι και αγναντεύω από ψηλά.
Μου δίνει χώρο να ξαποστάσω, να αφουγκραστώ, τους ήχους να ακούσω, να αράξω.
Εσύ??!!

Μόνο εγώ εάν θέλω στο χέρι σου θα καθήσω.
Νομίζεις ότι είσαι ο αφέντης??!!
Εγώ σε κανέναν δεν θα λογοδοτήσω.
Ούτε οι χρυσές αλυσίδες με κρατάνε,
πρέπει να σε θαυμάσω, να σε σεβαστώ,
την καρδιά σου να αγαπήσω.
Η συμπεριφορά σου και η ματιά μου κριτής της σχέσης μας θα είναι.

Αγέρας και βροχή…
Νερό και αστραπή…
Φωτιά φλόγα στην ματιά,
δρεπάνια που κόβουν από ψηλά.
Σε βλέπω, την ψυχή σου ορίζω,
φτάνω μέχρι τα βάθη της,
τα μύρια ένστικτα και μυστικά της μαθαίνω και χρήζω.
Εάν την αγαπήσω, με ορίζεις σε ορίζω.

Φωτογραφία : Panagiotis Nikolakakos

Ποίημα : Stamatina Vathi

Άλλε εαυτέ μου…

3-6-2019

Ψυχές, ζωές, χρόνος, αντοχές.
Λέξεις, λόγια, αισθήματα, υπεκφυγές.
Ροή, ροή γρήγορη, και μετά τι??
Δάκρυ και γέλιο,
μίσος, χάδι, αγάπη και φιλί,
επίθετα και ένστικτα σε συνεχή εναλλαγή.
Μια χώρια, μια μαζί.
Να ζητάς ένα κλειδί του παραδείσου,
μια ελπίδα, ένα φως, μια νεα αρχή,
ένα καράβι στο μέλλον να σε καλεί.

Κουδουνίζουν τα βιώματα,
ενοχές και παραπτώματα.
Τουφεκιές στον αγέρα,
κρότοι να φοβηθεί το υπερπέραν…
Αλλά εκεί τα κλειδιά κρέμονται,
κύμβαλα στου ανέμου τα τερτίπια.
Στις πράξεις, στις σκέψεις,
σε ότι έχεις κάνει και ότι θα αντέξεις…
Αγαπημένε μου και μισητέ,
εσύ άλλε μου εαυτέ…

Θέλω αυτό το κλειδί,
αυτό που θα ανοίξει την πόρτα στο άγνωστο,
στην νέα ζωή.
Που δεν θα υπάρχει πόνος, ούτε μίσος…
Φθόνος, κακία, φτώχεια, αδικία.
Που δεν θα υπάρχει πόλεμος, έχθρα,
άνθρωποι των χειρότερων ενστίκτων τους, έρμαια.
Να πετάς και να αναζητάς,
όλο το καλό που μπορείς να αντέξεις στην καρδιά.

Αυτά τα κλειδιά που σε πάνε σε άλλους γαλαξίες,
αυτούς που δεν βλέπεις και είναι οπτασίες.
Αλλά πιστεύεις ότι είναι εκεί,
να σε δεχτούν γυμνό από κάθε λάθος,
κάθε κακιά στιγμή, κάθε πάθος.
Πόσο τρυφερή ήταν η ψυχή όταν είχες γεννηθεί??
Πόσο καθαρή, άσπιλη, ονειρική.
Να γυρίσεις μέσα στην μήτρα σε αντίρροπη φάση και στιγμή
και να γελάς, να γελάς για την ομορφιά που με την πάροδο του χρόνου έχει χαθεί…

Μωρό στα σπάργανα για μια νέα αρχή.
Λάθη που έγιναν μάθημα ή επαναλήψεις χωρίς σκέψη και του μυαλού τριβή,
λάθος διευθετήσεις.
Βουτάς κάθε μέρα σε αυτό που λέμε ζωή
αλλά το κολύμπι έχει γίνει δύσκολο
με τους καρχαρίες και όλα τα συναφή.
Άραγε έτσι ήθελες την ζωή?!!
Έτσι την είχες ονειρευτεί??!
Είσαι άραγε εκείνο το παιδί που είχες πρωτογεννηθεί??

Άραγε γιατί βγάζουμε τον κακό εαυτό μας??
Να δούμε μέχρι πότε θα χάσουμε το εγώ μας??!!
Αγάπη ή μίσος, γέλιο ή δάκρυ, εσένα βλέπω πριν πέσω στο κρεβάτι…
Πριν πάω το πρωί για εργασία,
σε βλέπω στον καθρέφτη με μανία…
Άραγε τι?? Είσαι ευχαριστημένος άλλε εαυτέ μου??
Σε κοιτώ, με κοιτάς πες μου ποιό κλειδί πραγματικά ζητάς??
Πεταλούδες του αγέρα, φλόγες που απλώνονται πέρα ως πέρα…???
Σε κοιτώ, με κοιτάς, γέλιο, δάκρυ,
είσαι αληθινός ή μάσκα φοράς???

Πίνακας : Odysseas Anninos

Poem : Stamatina Vathi

Γαλήνη…
7-6-2019

Άκουγα τα μανιασμένα κύματα που χτύπαγαν την ψυχή μου,
ο φάρος χαμένος στα επώδυνα σημάδια της ζωής μου…
Και αναρωτιόμουν αν έφταιγε αυτός ο καλοκάγαθος πατέρας, ο Νηρέας
ή οι απαιτήσεις οι δικές μου,
το είδωλο μιας κόρης μοιραίας.
Θραύση, θραύση και αίμα,
πρέπει να αποτινάξω την λύπη,
να λάμψει το βλέμμα.

Η τύρβη είναι δυνατή
και ω τι κωμικοτραγικό
είναι αντίθετο από αυτό που αντιπροσωπεύει η δική μου μορφή.
Θέλω να σπάσω τα θέλω και μη,
να γίνω θάλασσα γαλήνια με φάρο στην ψυχή.
Αυτοκαταστροφικός αγέρας, εικόνες πολλές,
χωρίς ουσία, με πολλές διδαχές.
Το πνεύμα ανθίσταται θέλει γαλήνιους ουρανούς,
ζωές καλοδιάβατες χωρίς κακούς οιωνούς.

Λαβωμένη ψυχή, δάκρυ και φιλί.
Τυφώνας σαρωτικός, πόνος, καημός.
Φουρτούνες, βυθισμοί, ελπίδα για ούριο άνεμο, πουλιά που κράζουν για χαρά,
αρχή.
Τι θέλω, τι ζητώ???
Πρέπει να βγω από αυτή την παγίδα που με παγίδεψε το θέλω, το εγώ.
Κοιτάω ψηλά, γαλήνιο βλέμμα, γαλήνια καρδιά.
Αγάπη, γέλιο, νερό,
βουνά αποθεωτικά.
Βάλσαμο το “σε αγαπώ”.

Αγαπώ Εμένα, αγαπώ εσένα, αγαπώ το κάθε πράγμα, το κάθε δευτερόλεπτο, την κάθε ανάσα,το κάθε γιόμα.
Ένα θαύμα είναι η ζωή,
σταγόνα σταγόνα στου ωκεανού την νηνεμία και αναταραχή.
Γίνεται αγέρας, γίνεται υδρατμός,
φεύγει ο χρόνος, είναι ποταπός.
Τύρβη και γαλήνη,
φιλί ζωής αληθινό.
Υπάρχω, ζω, δημιουργούμαι από τις ταραχές μου, μαθαίνω το δικό μου Εγώ.
Μετά??
Μια νέα πεταλούδα πετά…
Φτερά για ταξίδια μακρινά.

Πνέουσα φωνή.
10-6-2019

Poem : Stamatina Vathi

Φεγγαράκι μου μελιστάλαχτο,
με καμπύλες και μελωδίες,
ερωτικά πρελούδια και υμνωδίες,
έλα δώσε μου μια ασημοαχτίδα,
ένα χάδι, μια γλυκιά βελούδινη αγκαλιά,
της αγάπης απαγγελία.
Κύτταρα και αισθήματα κάτω από το μαγικό σου φως.
Ταλαντώσεις και βουβές τυμπανοκρουσίες,
χείλη και σάρκες σε αμαρτίες.

Ένα γέλιο διαμάντι σταγόνα στο νερό,
να κάνει κύκλους ομόκεντρους το κάθε σου αγαπώ.
Βροχή από αστέρια και γέλια ψυχής,
στα χέρια μου θάματα και νότες ζωής.
Αστραποδεμένο και ονειρικό,
γάργαρο και απατηλά σιωπηλό.
Υφάδι και βελόνα,
ύφασμα και κλωστή,
δυο κορμιά σε πύρινη γη.

Όνειρα γλυκά μικρέ μου τροβαδούρε,
όνειρα γλυκά αρχόντισσα γη
και εσύ απέραντε ουρανέ,
χτύπος καρδιάς, πνοή αγέρα,
θρόισμα ονειρόβολο της μυστηριακής νυχτιάς,
πνέουσα φωνή.
Γλυκολαλεί η καρδιά,
παραπαίει η ψυχή,
για ένα φιλί κάτω από της δικής σου σκιάς την μορφή.

Δυο ψυχές σε αδαμάντινο στροβιλισμό,
δύο σώματα σε συντονισμό,
σάρκες σε ολοκληρωτικό σεισμό.
Πύρινη φλόγα,
πνέουσα φωνή,
σκίρτημα ζωής.
Φεγγαράκι μου μαργαριταρένιο,
όνειρα γλυκά, σε περιμένω.

Poem : Stamatina Vathi

Αυτό το ροζ χρώμα…
7-6-2019

Αυτό το ροζ χρώμα μου έγλυψε την ψυχή,
ψίθυροι στην σιωπή.
Λιβάδια, κάστρα και οχυρά,
ονειρόσκονη που δροσίζει τα χείλη τα καυτά.

Η γκάιντα έδινε στους Κέλτες τον ρυθμό
και οι δρυΐδες το είχαν ρίξει στο χορό.
Μυστηριακό τοπίο, χέρια αγκαλιαστά,
πέτρες που ριζώνουν βαθιά στην καρδιά.

Γλυκό μου, ασημένιο φεγγαράκι,
όπως φωτίζεις της λίμνης τα νερά,
ροζ ο χτύπος της ζωής μου,
εσένα αναζητά.

Χάδι, χάδι και φιλί,
μάτια ζυμωμένα στην μορφή του άλλου,
ψυχή στην ψυχή.
Η καρδιά χοροπηδά από κορυφή σε κορυφή.

Ατενίζω από ψηλά,
σε αναζητώ,
να κρυφτώ στην σάρκα του λαιμού σου,
σε χαράδρες να κατέβω,
ψηλά να αναρριχηθώ.

Άκου, άκου το τραγούδι,
κάλεσμα και παράπονο μελένιο ,
δάκρυ, δάκρυ,
σταγόνα ροζ στα χείλη να σε περιμένω.

Έλα μην αργείς…
Αγκάλιασε με…
Πάρε μου την ανάσα μου…
Εκθειασέ με….

Μια μούσα της καρδιάς,
δίπλα στο νερό της λίμνης,
μια Νηρηίδα της ψυχής,
από της θάλασσιας αύρας την τύρβη.

Απόσταγμα, απόσταγμα και ουσία,
δάχτυλα πλεκτά,
εσύ και εγώ στο σύμπαν μια συνωμοσία.
Σε θέλω, σε αναζητώ…
Που είσαι?? Σε αγαπώ…

Poem : Stamatina Vathi

Αποτύπωμα
9-6-2019

Μέσα σε έναν φακό όλη η ζωή.
Κύκλοι που επαναλαμβάνονται,
σπειροειδή μορφή.
Ένα αποτύπωμα στο φως,
αγάπη της συνέχειας, ουρανός.
Σε είδα να γεννιέσαι, να πηγαίνεις στο σχολείο,
ήμουν κοντά σου στο πρώτο σου λάθος,
στο καρδιοχτύπι σου μέσα στο κρύο.
Σε αγκάλιασα, ένιωσα την καρδιά σου,
έσμιξα την αναπνοή σου με την δικιά μου.
Παιδί μου…, ζωή μου, ψυχή μου…
Τα θέλω μου,
η ανατροπή μου.

Πώς να μην θαυμάζω τον ήλιο?!!
Πώς να μην τραγουδώ με την Σελήνη?!!
Πως να μην δακρύζω από χαρά,
όταν το χέρι σου στο δικό μου τείνει??!!
Ένα σύμπαν, μια μικρογραφία,
η δική σου και η δική μου καρδιά,
από μια στην σκιά ευθεία.
Κοντά, κοντά, μια ουσία.
Σε λατρεύω, σε αγαπάω,
ξέρω ότι υπάρχει αύριο,
παρελθόν, παρόν και μέλλον,
αυτό λαχταράω…
Είναι γλυκό το γέλιο και το δάκρυ,
όταν το μοιράζεσαι με το αποτύπωμά σου,
κεντρομόλος δύναμη στης ζωης τον χάρτη.

Έργο : Abdullah Özkara

Η Ιστορία

Poem : Stamatina Vathi

11-6-2019

Τα κύματα είχαν τυραννήσει το κορμί.
Είχαν σκάψει βαθειά την πέτρα,
είχαν λαξεύσει νησί νησί και γη.
Σπονδές από καρπούς και θυσίες,
κίονες μαρμάρινοι, ηλιόβολοι και δυνατοί,
του ανέμου και της κάψας τυμπανοκρουσίες,
σφυρηλατημένες με ιδέες και ψυχή.

Τα περιστέρια αναζητούσαν τον αποδέκτη του κλαδιού της ελιάς, η μάνα ιστορία για να βρει.
Κουκούριζαν και πετούσαν μια εδώ και μια εκεί.
Έψαχναν τον παραλήπτη μέσα στις βουνοκορφές, πάνω στα κύματα, μέσα στις χωμάτινες και πέτρινες σχισμές,
ακόμα και στα ναυάγια από τα λάθη,
στις παλιές εποχές.

Η Ιστορία καθόταν εκεί κάτω κρυμμένη μέσα στην αγκαλιά της,
κατάχαμα, ένα με το χώμα, με τα τέκνα τα δικά της
και μονολογούσε και αναρωτιόταν,
άραγε οι άνθρωποι έχουν μυαλό ή μέσα στον Άδη αυτό ωρυόταν χωρίς μνήμη, χωρίς λογισμό.

Αγάλματα και ηλιαχτίδες,
ξύλα, ερείπια να μιλούν για το παρελθόν,
για το μέλλον να λένε προφητείες,
ρόδια αφιερωμένα στην Θεά Δήμητρα για πλούσιες εσοδείες, αλλά…
Αλλά…
Αλλά χωρίς ειρήνη τι να κάνουν οι σπονδές,
μόνο ο Άρης με τον Άδη μετρούσαν ψυχές…

Και τι είχε μείνει??!!
Καμμένη γη
και τα συντρίμμια που ξεβράζει η θάλασσα στο κάθε της μπουρίνι,
στην κάθε κακία στιγμή.
Έκλαιγε η Ιστορία, δάκρυ αρμυρό,
είχε γίνει ένα με την θάλασσα,
κύμα κύμα και καημό.

Μέσα στα αναφιλητά της,
το χώμα αισθανόταν την δόνηση από την καρδιά της.
Πόσα έχει δει, πόσα βλέπει, πόσα άραγε θα δει??
Και αυτή να προστρέχει σε ότι έχει συμβεί.
Την είχαν κατηγορήσει, την είχαν επευφημήσει, την είχαν ακόμα και κατηγορήσει αλλά το μυαλό το ανθρώπινο δεν μπορούσε να νουθετήσει.
Προσπαθούσε με το παρελθόν να θυμίσει.

Μίλαγε με πράξεις μέσα στην σιωπή της,
με μάρμαρα, κίονες,
με συντρίμμια,
με ζωές χαμένες σε αμπάρια, με αληθινά πειστήρια.
Αλλά ο άνθρωπος ήταν κουφός και τυφλός,
άκουγε μόνο τον εαυτό του,
ήταν της μαύρης προόδου ουραγός.

Οπότε, τι να σώσει, τι να σωθεί??
Ο άνθρωπος να βάλει μυαλό, να ξαναδημιουργηθεί??
Τα κύματα έτρωγαν την γη.
Τρικυμίες και φουρτούνες μπατάρανε το σκαρί.
Ήθελε έξυπνους καπετάνιους,
με μνήμη πολλή.
Ήθελε…
Ήθελε…

Ο ήλιος βγήκε το πρωί…
Ξεπρόβαλε από την Αυγή…
Νέα αρχή….

Πίνακας : Γιάννης Ζώκος

Βαθιά ματιά.
11-6-2019

Poem : Stamatina Vathi

Τι βαθιά ματιά, σιρόκο κοφτή!
Μέσα από την έρημο είχε γεννηθεί.
Πονεμένη ψυχή με πολλά μυστικά,
άνθρωπος γεράκι με ανοιχτά φτερά.

Είχε γνωρίσει ολόκληρο λεφούσι από καρδιές,
τις είχε προδώσει, είχε προδωθεί από αυτές.
Κουρσάρος και καπετάνιος,
άρχοντας και σκλάβος.

Αλλά η μοναξιά ήταν κλειστό βιβλίο,
ήθελε να το μοιραστεί,
να γίνει ιστορία για δύο,
να κλάψει, η καρδιά να σειστεί.

Και όπως η καρδιά φυσαλίδα στον αγέρα,
έπαιζε με την φύση,
έκανε έρωτα με τον θαλασσινό αγέρα,
τον έφερε σε ένα λιβάδι όλο λουλούδια
και εκεί είδε νύμφες να του λένε τραγούδια.

Ήταν μια ξέπλεκη μαυρομάλλα,
με ένα γέλιο χειμαρώδες,
με στήθη γεννημένα στο γάλα.
Την ερωτεύτηκε,
την αγάπησε ο θυελλώδης,
έγινε στον κάμπο ο κύρης,
ο άντρας στο δικό της σεντόνι.

Ο ήλιος έλουζε όλη την φύση,
πέταλα και ηλιαχτίδες πάνω στο σώμα.
Στόματα από μπρούσκο κρασί
ο κουρσάρος στην αγκαλιά της είχε την αθανασία γευτεί.

Ένα αηδόνι σιγοκελαηδούσε.
Τα πέταλα είχαν στραφεί προς τον ήλιο,
τα άνδρωνε και τα ποθούσε.
Έστελνε τις αχτίδες του να τα ξυπνήσει
και ο κουρσάρος είχε ρίζες κάνει,
με τον δικό του ήλιο σιγομιλούσε.

Πύρωνε ο αγέρας,
γινόταν καυτός,
σπόρια και θησαυροί,
κάνανε έρωτα στο φως.
Η άγκυρα είχε πέσει από καιρό
και η θάλασσα του έγνεφε μόνο για καμία βόλτα,
για κανένα γλυκό σκοπό.

Ήθελε να της πει που και που τα παράπονά του,
γεράκι αυτό με κλειστά ποια τα φτερά του.
Πετούσε, πετούσε μερικές φορές μέχρι το ψηλό βουνό,
αλλά μόνο για να δει τον ήλιο και να ατενίσει την θάλασσα, να κάνει τον βιγλάτορα, τον φρουρό.

Είχε κάνει τρία θηλυκά
και ήθελε να τους βρει κουρσάρους αλλά με μαζεμένα τα φτερά, φάρους.
Να ξορκίζουν το χάος,
να ορίζουν γη και ιερά,
σάρκες, χώμα, αγέρα και όλα τα αγαθά.

Ήθελε να κάθονται όλοι μαζί,
γεράκι αυτός, γεράκια και αυτοί.
Να μιλάνε με τον ήλιο,
να φυλάνε στην πιο ψηλή κορυφή.
Βαθιά ματιά, σιρόκο κοφτή.

Poem : Stamatina Vathi

Οι βόλοι.
16-6-2019

Πρόσωπα μικρά, φλόγα γεμάτα,
αναψοκοκκινισμένα από τον ήλιο,
φωνές και ανυπομονησία στα μάτια.
Να παίζουν, να γελάνε, να θυμώνουν,
με πείσμα να ρίχνουν, να ξεφαντώνουν.
Γιασεμιά και βοκαμβίλιες,
τζιράνια, τριαντάφυλλα και μυρωδιές χίλιες.

Κοντά παντελόνια, χώμα στα πόδια,
βόλοι πολύχρωμοι να οργώνουν στο γιόμα.
Δάχτυλα με στόχο, τσιτσιρίσματα,
παράπονα πολλά,
χέρια ψηλά από χαρά.
“Η μπίλια μου πήγε πιο μακριά!!!
Κοιτάτε, κοιτάτε, σας κέρδισα τελικά!!”

Τι πράσινο σαν τα φύλλα,
τι κόκκινο,
ουρανός στης δύσης το σχήμα.
Τι μπλε σαν τη θάλασσα γαλάζιο,
όταν φουντώνει αλλά και όταν είναι ηρεμία γεμάτο.
Χρώμα, χρώμα και παιχνίδι,
χαμόγελα στης γειτονιάς το καρδιοχτύπι.

Πουλιά σε λίγο έτοιμα να ανοίξουν τα φτερά.
Να πετάξουν σε ουρανούς,
να οργώνουν όλη την γη αλλά σε χαλεπούς καιρούς.
Άραγε θα μείνει η φιλία??
Θα μείνει η αγάπη που παίζανε όλοι στο χώμα κατάχαμα,
θα μείνει η λατρεία??

Τσιμέντο, τσιμέντο και σίδερο,μπετόν.
Ατσάλι, αυτοκίνητα, ο ένας πάνω στον άλλο,
η γειτονιά απών.
“Τι κάνεις Γιάννη?? Και εσύ Πέτρο. Ο Γιώργος, ο Βαγγέλης?? Είναι στο εξωτερικό πλέον.
Που είναι η Μαρία, η Κατερίνα, η Ρινιώ??
Η Σταματίνα αυτό το ντροπαλό κορίτσι, η Αργυρώ???”
Άνοιξαν τα φτερά σε νέες πολιτείες, ουρανοξύστες, πολύβουοι δρόμοι,
για νέες ευκαιρίες.

Που είναι η γειτονιά, το χρώμα, η γεύση από τα παλιά??
Έφυγε, έφυγε και αυτή.
Μπετόν, σίδερο και γκρι όλη η γη.
Αχ θέλω το πράσινο,
θέλω το μπλε,
χωρίς τα μικροσωματίδια,
το άσθμα, το τσιγάρο, τον δυνατό καφέ.

Που είναι οι βόλοι??
Που έχουν κρυφτεί??
Ίσως είναι θαμμένοι κάτω από τόνους χώμα,
βαθιά έχουν θαφτεί.
Αλλά είναι οι μνήμες,
είναι οι μνήμες που είναι ζωντανές!!
Που κάθονται κρυμμένες αλλά με τα χρόνια ανταρτεύουν στις φθορές.

“Η μπίλια μου πήγε πιο μακριά!!!
Τι κάνετε βρε παιδιά??!!!”