Ένα παιδί μετράει τα άστρα…

Η εικόνα ίσως περιέχει: φυτό και λουλούδι

Poem : Stamatina Vathi

Ένα παιδί μετράει τα άστρα…
20-6-2019

Ήταν αισθαντική αυτή η νυχτιά!
Ο κήπος μύριζε νυχτολούλουδο,
μια θεσπέσια μυρωδιά.
Σου γαργαλούσε την μύτη απαλά,
σε έκανε να ταξιδεύεις με το φεγγάρι αγκαλιά.

Το παράθυρο ορθάνοιχτο να χαζεύεις τον ουρανό
και το βάζο γεμάτο με χρώματα, αγριολουλούδα μωβ, κίτρινα, πορτοκαλί, μπορντώ,
έκανε το μυαλό σου να ζουζουνίζει μια εκεί μια εδώ.

Και θυμόμουν…
Θυμόμουν, πήγαινα πίσω στα παλιά.
Μια παιδούλα με καστανόμαυρα μάτια, μαύρα μαλλιά.
Τον παππού μου, τη γιαγιά, τη μάνα να μου χαϊδεύει το κεφάλι γλυκά…
Και τα άστρα, τα άστρα τα φωτεινά.

Τι ωραία που κοιμόμασταν έξω τα βράδια,
να κάνουμε ταξίδια του νου με τα αστέρια να μας κάνουν χάδια!
Να ακούμε ήχους της υπαίθρου από μακριά
και να σηκωνόμαστε πριν μας βρει ο ήλιος,
να πάμε μέσα στο σπίτι να κοιμηθούμε λίγο πιο πολύ, πιο βαθιά.

Αρχές καλοκαιριού.
Τα σχολεία ήταν κλειστά,
η χαρά του παιδιού.
Είχαμε όλο τον χρόνο να παίξουμε,
να ονειρευτούμε, να γελάσουμε, να διαβάσουμε…
Να αισθανθούμε.
Να τραντάξουμε το είναι μας,
την ψυχή μας να γευτούμε.

Και εκεί δίπλα είχα “Το ένα παιδί μετράει τ’άστρα” για παρέα,
να με ταξιδεύει στο παρελθόν,
να μου μαθαίνει πράγματα,
να ανταρτεύει την καρδιά,
να αφήνει σημάδια αληθινά στο παρόν.
Είχα δακρύσει, είχα δακρύσει παιδί των άστρων!!
Εγινες αποτύπωμα της μνήμης μου μοιραία.

Αχ βρε Μέλιο πόσο είχα συγκινηθεί,
με κάθε σκέψη σου, κάθε γιατί…
Σταγόνα και ψυχή, δάκρυ, αστέρια και προσευχή.
Και οι μυρωδιές, τα κοάσματα,
ο ήχος από τις αλυσίδες που πότιζαν τα κτήματα…
Μύριζε χώμα,βρεγμένο χώμα και λουλούδια,
γη, αγέρας,
της βραδιάς γλυκά τραγούδια.

Αυτά τα άνθη στο βάζο από το πρωί,
μου έφεραν μνήμες, μυρωδιές,
αισθήσεις και εικόνες παλιές,
αγαπημένες και νοσταλγικές,
την εποχή μου ήμουνα μικρή.
Που είσαι παππού??
Που είσαι γιαγιά???
Μαμά σας αγαπώ και σας σκέφτομαι,
σας δίνω ολόγλυκα φιλιά.

Αχ αστέρια μου,
σύντροφοί μου παιδικοί,
αυτό το χάδι από τα χέρια της μάνας μου έχω επιθυμήσει πολύ.
Αχ βρε Μενέλαε με το βιβλίο σου για παρέα,
το νυχτολούλουδο να με τυλίγει με μυρωδιές,
τα αγριολουλούδα με χρωματιστές πινελιές,
πάρτε με πίσω έστω για λίγο να αισθανθώ τους δικούς μου ανθρώπους που ποτέ μα ποτέ δεν ξεχνώ.

Αχ βλέπω ένα πεφταστέρι…!
Σας φιλώ…

Πίνακας : Κωστας Τσιωνης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by