Τόσο γκρίζο, τόσο μουντό

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

18-5-2017

Τόσο γκρίζο, τόσο μουντό,
έχω χαθεί στου μυαλού μου τον συνειρμό.
Σύννεφα σκληρά, ράμφη τα λόγια από ψευτιά
και εγώ ένας ναυαγός,
ένας λαθρεπιβάτης στης ζωής το άχρωμο φως.

Βγήκε κραυγή, έσκισε η γη,
μια ψυχή, μια βάρκα στο πουθενά σε άγνωστη ζωή.
Μόνο οι αναμνήσεις ξεθωριασμένες,
το σκαρί να σκουριάζει σε δύσκολες ημέρες.
Που είσαι μονολογώ, λίγο ελπίδα, λίγο του ήλιου φως.

Και εγώ να αιμορραγώ, εδώ σιωπηλά,
χωρίς ταξίδι, χωρίς γιατρειά.
Σκαρί καταπονημένο, με κακουχίες και προδοσίες χτυπημένο.
Πονάει η ψυχή, χωρίς χρώμα ουρανός, θάλασσα και γη.
Και εσύ?

Περιμένω μια βροχή, αρκεί να μην είναι με αλάτι.
Να μου κάψει χειρότερα της πηγής το δάκρυ.
Να γίνει ένα με τις σταγόνες των ματιών,
να γίνουν ένα με την θάλασσα, με τα σύννεφα και τον ουρανό.
Πονώ. Μια βάρκα στην στεριά χωρίς κουπιά και πανιά.

Φωτογραφία: Kostas Orologas

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by