Είναι ένα χρυσάφι κλεμμένο από ένα δάκρυ

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

17-12-2017

Είναι ένα χρυσάφι κλεμμένο από ένα δάκρυ.
Βαρκούλα να αρμενίζει τα φιλιά σου να θυμίζει.
Και όπως με τις αχτίδες ο ήλιος τις κορφές να χαϊδεύει,
η θάλασσα να γλυκεύει, ιστορίες να προλέγει.
Γλυκό το δάκρυ της αγάπης, όπως ο έρωτας θεριεύει.

Κίτρινο, πορτοκαλί όλη η αγκαλιά για ένα σου φιλί.
Βουνά, κορφές του ηλιάτορα οι πρώτες και τελευταίες αναλαμπές.
Και είναι ένα στόμα στο χρώμα του μελιού,
να σου θυμίζει ξόρκια και φιλιά ενός παλιού καιρού.

Τόσο χροσοστόλιστη η γυμνή μου σάρκα,
στήθη καμπυλωτά από ποτάμια δυνατά,
όπως πέφτουν και συναντιούνται απαλά στης θάλασσας τα μάγια.
Δυο μάτια καφετιά όλη η γη και της ερήμου το πρώτο το αναζωογονητικό χάδι και φιλί.

Γλυκό μου γλυκόλαλο πουλί, εσύ που κελαηδάς στον χειμώνα,
αψηφώντας του ανέμου την ριπή.
Είναι η θάλασσα που σε καλεί,
όπως ο ήλιος την χαϊδεύει δίνοντας της ημέρας το στερνό
αντίο με ένα όρκο από όλο της γης το χρυσαφί.

Και τα χέρια σου εκεί βαρκούλα να ταξιδεύουν σε κάθε εκατοστό σε κάθε υδάτινο προορισμό.
Βουνά, κορφές, χαράδρες καυτές και δροσερές.
Πουλιά, φιλιά, ταξίδια του νου και της καρδιάς αλαργινά.
Ψυχή, ζωή, η σκέψη μου είναι μαζί σου, ΕΚΕΙ.

Φωτογραφία: κωστας κωνσταντινιδης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by