Πόσο μου λείπεις δεν έχει όρια

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

19-8-2016

Πόσο μου λείπεις δεν έχει όρια.
Φτάνει μέχρι του απείρου τα περιθώρια.
Κάθε ημέρα και ένα αστέρι.
Το αγγίζω, το πιάνω, το βάζω στο χέρι.
Είναι τα δικά μου πεφταστέρια,
στα κάνω ευχή και στα φυλάω,
να τα δώσω μόνο σε εσένα που αγαπάω.

Το κάθε αστέρι και ένα δάκρυ,
από τα βάθη της ψυχής μου να αναβλύζει,
σε ένα ποταμό του πάθους να ορίζει.
Τα μαζεύω ένα ένα,
φυλαχτό για την αγάπη μας το καθένα.
Να τα δέσουμε με αέρινες κλωστές του πόθου,
να γίνουμε μια αγκαλιά της φωτιάς του νότου.

Αέρας ταξιδευτής να μας σεργιανίζει,
σε ουρανούς κόκκινους μυστηριακούς να μας ταλανίζει.
Μπλε ουράνιο να μας αγκαλιάζει,
το θαλασσί των ωκεανών να μας φωνάζει.
Κίτρινο του ήλιου να μας χαϊδέυει,
να μας δίνει δύναμη, να μας θεριεύει.
Σε κόσμους άγνωστους να μας πάει.

Τα δύο μας κορμιά σε απάντεμα της λύτρωσης,
οι δύο μας ψυχές στον δρόμο της υπέρτατης ανύψωσης.
Καρδιές στων αστεριών την φωτεινότητα,
πνοές στον Θεών την αιωνιότητα.
Δύο χέρια διαφορετικά μα τόσο λατρεμένα,
από την κάστα των ονείρων καμωμένα.
Στην στράτα των εραστών και των μεγάλων της αγάπης υποκινητών.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by