Φιγούρες ανθρώπων σε πόνο πνιγμένες

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem:Stamatina Vathi

10-7-2016

Φιγούρες ανθρώπων σε πόνο πνιγμένες,
σώματα που στάζουν στο κόκκινο βαμμένες.
Σε ένα χορό του φόβου, χαμένα στην εξάρτηση,
ο καθένας με το πάθος του, αναζητώντας την ανάταση.

Μια στην εξύψωση, ψάχνοντας το θεϊκό,
σε λάθος παράδρομους στης ψυχής τον σουρεαλισμό.
Μια στο τίποτα, το κενό, το καθόλου,
νομίζοντας απατηλά ότι ορίζει το όλον.

Κορμιά μπερδεμένα, συνήθως χωρίς σκοπό,
με μόνη ουσία τον πλεονασμό.
Χέρια στο άπειρο με προσέγγιση στο μηδέν,
σώματα στο υπέρκορο με γεύση από καθόλου όσο ουδέν.

Χαμένη η ματιά μου στου καμβά τις καμπύλες,
με χρώμα της ζωής με ένταση, με καταιγίδες.
Να μυρίζει η ανάγκη της ψυχής για παρέα,
χαμένη στο σύνολο, να απορροφάται στον αέρα.

Σαν κύματα θάλασσας από τις σάρκες ανθρώπων,
τα κύματα οι σκέψεις τους, οι ελπίδες των όντων.
Στυφογυρίζουν και στροβιλίζονται,
χορεύουν και ορίζονται μες το καμβά της ζωής σε κύκλους και εμπειρίες,
μα στο τέλος στο στόμα τους έχουν μια γεύση από ασυδοσίες.

Τινάζω το κόκκινο, αναμειγνύω τις σκέψεις,
που είναι τα χρώματα στης ζωης τις αντιθέσεις.
Τα ενώνω, τα μπερδεύω και μέχρι τον ουρανό τα στέλνω.
Και οι καμπύλες γίνονται ευθείες στον ουρανό σαν ικεσίες.

Και ο όχλος αυτός αποκτά μορφή.
Γίνεται μια μάζα με ουσία και δομή.
Με ιστορία και ενδιαφέρον,
με σκοπό και προορισμό.
Μια ανάμειξη και ένωση ήθελαν προς τον ουρανό.

Πίνακας:Vassilis Michailidis

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by