Πάνω στης λίμνης το νερό, ένα δάκρυ του ονείρου απατηλό

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

26-10-2016

Πάνω στης λίμνης το νερό, ένα δάκρυ του ονείρου απατηλό.
Μια γυναικεία φιγούρα στην καταχνιά, ένας άνεμος αντάρτης στην αγκαλιά.
Πουλιά να σπάνε την σιωπή, να περιμένει τον άνεμο να αφουγκραστεί.
Θέλει να μάθει για μια καρδιά που την δική της κυβερνά.
Να γίνει άγερας, να γίνει βροχή, να γίνει σύννεφο με μια πυγμή.

Έχυσε σταλαγματιές γεμάτες αρμύρα στης λίμνης το νερό.
Έπιασε συζήτηση με το φεγγάρι, χόρεψε με της νύχτας το σκοτάδι.
Έγινε της ημέρας μια ηλιαχτίδα, ταξίδεψε σε όλη την γη σαν καταιγίδα.
Αλλά……..
Αλλά τι; Η καρδιά τρεμοπαίζει, έχει κοπεί.
Κόκκινη σταγόνα αίμα στο νερό έχει ριχτεί.
Αλλά……..

Αυτή η καρδιά είναι μακριά, αλυσοδεμένη με ξωτικά.
Τόσο δάκρυ αλμυρό έγινε η λίμνη θάλασσα με το κακό.
Να πάρει καράβια, να γίνει πουλί, να πάει κοντά του για να τον δει.
Να δει στα μάτια του βαθιά, να του πει με σιωπές τον πόσο τον αγαπά,
γιατί μιλάει η ματιά και η ψυχή και έφαγε όλο τον κόσμο για να τον βρει.

Να βάλει το κεφάλι της στο στήθος του επάνω,
να πάρει χτύπο από την ζωή του,
να γίνει μια φεγγαροαχτίδα στο γυμνό κορμί του.
Να ενωθούν οι ματιές τους σε ένα,
να μιλήσουν χωρίς λόγια για όλα τους τα αγαπημένα.
Οι λέξεις είναι τόσο φτωχές όταν μιλούν οι ψυχές μέσα από τις ματιές.
Να βάλει το χέρι της μέσα στο δικό του χέρι,
να νιώσει την σάρκα του, να γίνει του ουρανού ένα πεφταστέρι.

Να ανταλλάξουν τις ανάσες του στο απαλό σκοτάδι,
να δει τα μάτια του να λάμπουν από του πόθου το σημάδι.
Να χαϊδέψει το χαμόγελό του, να γίνει κορώνα στο στέρνο το δικό του.
Ψυχές, καρδιές, ματιές, ήλιος, φεγγάρι σε δυο της αγάπης διδαχές.
Δεν μπορεί η απόσταση να τους χωρίσει,
πρέπει οι θεοί να βρούνε άμεσα μια λύση.

Μια μέλισσα του ήλιου θυγατέρα θα γενεί,
θα πάει κοντά του, στο μονοπάτι του θα βρεθεί.
Είναι φωτιά, είναι άγερας, είναι νερό, είναι χώμα ζωής αληθινό.
Αναζητά το χαμόγελό του, κάθε σκέψη του, κάθε δάκρυ ψυχής δικό του.
Δεν υπάρχουν διάφορες, όταν μιλούν οι ψυχές και οι καρδιές.
Πρόσεχε αγέρα μου, πρόσεχε ζωή μου, είσαι η ανάσα μου, της μοίρας η λογική μου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by