Τόσο λεπτεπίλεπτα γλυκό, τόσο διάφανο και ονειρικό

Poem:Stamatina Vathi

9-7-2016

Τόσο λεπτεπίλεπτα γλυκό, τόσο διάφανο και ονειρικό,
τόσο εξαίρετα συμβατό με την φύση που αγαπώ.
Κάπως έτσι και οι σκέψεις, μέσα στου μυαλού τις αντιθέσεις,
με ευαίσθητες προεκτάσεις και ανυπέρβλητες διακυμάνσεις.

Σαν ομόκεντροι κύκλοι η ζωή και ότι μας περιβάλλει,
πέτρα που πέφτει στο νερό με περιοδικότητα και συνειρμό, αμεσότητα το που θα μας βγάλει.
Θέλω να δω πράσινο της ελπίδας, βουνά ολόγιομα με δέντρα, με ζωντάνια ανδρειωμένα.
Δάση πλούσια, κάμπους γεμάτα καρπούς και ανθρώπους χαρωπούς.

Θέλω οι ψυχές να ηρεμούν και οι καρδιές να χαίρονται όπου και αν δουν.
Θάλασσες γλυκές, ταξίδια ειρηνικά, του μυαλού ηρεμιστικά.
Ο άνθρωπος κομμάτι και αυτός, μέσα στο σύνολο όλο, απόρροια και συνέχεια, με μεγαλοπρέπεια και χωρίς αμετροέπεια.

Απαραίτητη η υπευθυνότητα και η συνειδητότητα.
Διαχειριστής και απόλυτα συνεχιστής,
των κύκλων μας αδιαπραγμάτευτος εγγυητής.
Θέλω καθαρό αέρα για τα παιδιά μου και ελπίδα για την γενιά μου.

Θέλω πεδιάδες με μαργαρίτες, κίτρινο του ήλιου και νερά τρεχούμενα με πυγολαμπίδες.
Να χάνεται ο νους μου πέρα έως πέρα με του Πανός την φλογέρα.
Μέλισσες να ζουζουνίζουν, από λουλούδι σε λουλούδι να γυρίζουν.

Φωτογραφία: Konstantinos Evgenidis

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by