Περπατάω στο δρόμο με σκυμμένο το κεφάλι

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

23-7-2016

Περπατάω στο δρόμο με σκυμμένο το κεφάλι,
τους ώμους γυρτούς και το μυαλό μες τη ζάλη.
Τα χέρια σφιχτά σε γροθιές του πόνου.
Με τσακίζει η βροχή και με παρασέρνει
και τα λόγια που μου είπες μου προκαλούνε ζάλη,
φωνάζω χωρίς φωνή και δεν ξέρω που θα με βγάλει.

Έρπω στη σκέψη ότι είσαι με άλλον.
Καταιγίδα η θύμησή σου στην συννεφιά της ψυχής μου.
Θα ήθελα να μην έχω μνήμη, να πάθω μια ξαφνική παλιμπεδωσίνη.
ΝΑ σε είχα κοντά μου στο βρεγμένο μου σώμα,
να σε αισθανθώ σαν να έρπω γλυκά σε φύλλο βροχής ακόμα,
να του παίρνω τη ουσία, να το τρυγώ σαν κυριαρχία.

Η βροχή συνεχίζει να με μαστιγώνει,
να μου θυμίζει πώς δεν συμπεριφέρθηκα σωστά, να με πληγώνει.
Με τσακίζει, με ραγίζει, σαν καυτό νερό με θερίζει.
Λες και είμαι στην κόλαση ριγμένος και μου ρίχνουν άγιο νερό στις πληγές που είμαι πληγωμένος.
Φωνάζω, κραυγάζω, δάκρυα επανάστασης του μυαλού μου κάνω.
Σε Θέλω, δεν υπολογίζω. Με κάθε κόστος της ψυχής μου θέλω να σε ορίζω.
Να σε φιλώ, να σε αγκαλιάζω, τα χέρια μου επάνω σου κτητικά να βάζω.

Να σε κοιτώ στα μάτια και να είσαι ο παράδεισός μου.
Δροσερό νερό από βουνό και ο λυτρωμός μου.
Ψυχή με ψυχή να πάρω όλα τα καλά σου.
Να γίνεις σαν μια καθαρή ματιά μετά της βροχής την φοβέρα η ανάσα η δικιά μου.
Γιατί μάτια μου δεν μπορώ να ζήσω μακριά χωρίς τον δικό σου αέρα.
Να σε πάρω ολοκληρωτικά μέσα στην καρδιά μου,
να μου την γειάνεις με φιλιά και Αγάπη σε πρώτο πλάνο.
Να είσαι μόνο για εμένα σε δικές μου αμαρτίες , η πρωταγωνίστρια στης ζωής μου τις ιστορίες.

Φωτογραφία :Αργύρης Νεζερίτης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by