Ήταν ένα γλυκό βράδυ… 23-2-2018… Συνέχεια…. 23-2-2020

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο που λέει "By Garsot"

Ποίημα : Stamatina Vathi

Ήταν ένα γλυκό βράδυ…
23-2-2018…
Συνέχεια….
23-2-2020

Ήταν ένα γλυκό βράδυ ,
μύριζε νοτισμένη γη από την βροχή.
Η σάρκα ήταν γυμνή και η σκέψη αμυδρή.
Ένα χέρι σαν πουλί, ένα στόμα σαν πύρινη αυγή.
Και αυτή σκεφτόταν το δικό του το φιλί.

Μια κουκουβάγια χαιρόταν το σκοτάδι
και έπαιζε με μια φεγγαροαχτίδα από την νέα Σελήνη που φώτιζε μέσα στην απεραντοσύνη.
Ένα χειμωνιάτικο βράδυ που μύριζε όμως ανοιξιάτικη ευδαιμονοσύνη.
Δυο μάτια καυτά να φαίνονται από τα παραθυρόφυλλα τα ανοιχτά.

Καντήλι αναμένο το μυαλό και η σκέψη να τρέχει αλλοπαρμένα σε ότι θύμιζε παλιό.
Τα σύννεφα βαρέθηκαν την τόση την βουβαμάρα και ξύπνησαν την βροχή
που άρχισε να χτυπάει τα παραθυρόφυλλα με δύναμη πολλή, με μένος, χωρίς ντροπή.

Τα βλέφαρα έκλεισαν από το βάρος του ύπνου,
οι σκέψεις πέταξαν μακριά, έγιναν σε παλιό τετράδιο στίχος.
Μόνο η ανάσα κλωθογύριζε στο δωμάτιο,
μέσα σε όνειρα μακρινά το μυαλό, σε ένα νέο αύριο, σε ένα νέο γέλιο, σε ένα νέο καημό.

Λευκό φτερό και μελάνι έτοιμο να γράψει μια νέα ημέρα,
να βγει η ζωή σε νέο σεργιάνι.
Τριαντάφυλλα και ρόδα, γλυκά φιλιά,
δάκρυα πόνου και χαράς,
να γραφτούν σε νέο κεφάλαιο μεμιάς.
Σε λίγο θα έρθει ο ηλιάτορας να χαϊδέψει τα παντζούρια, να δώσει υπόσχεση χαράς.

Και αυτή σαν νέα Αφροδίτη να παλεύει με του Ποσειδώνα τα κύματα της καρδιάς.
Το φέγγος αμυδρό και ο έρωτας είχε τεντώσει το βέλος μέσα στης ερχόμενης αυγής το σκοπό.
Ακροβατούσε το φιλί,
μέλι που έλιωνε στην σκέψη την καυτή.
Και η ανάσα κοβόταν ερεθιστικά,
κύματα και τρίαινες,
σειρήνες και άτια με φτερά…
Και η ματιά…. Η ματιά…
Ήλιος που ερχόταν να κάψει κάθε σκέψη και φόβο,
χτύπος που χτυπά βαθιά…
Τακ τακ τακ…
“Ήλιε μου και σταυροδρόμι,
πνοή μου, ανάσα μου, της ζωής μου ρώμη,
έλα γλυκά και φώτισέ με,
με τις αχτίδες σου ξελογιασέ με…
Να εδώ σε αυτά τα χείλη τα σαρκικά,
τα καμπύλα και πληθωρικά…
Σβήσε με και άναψέ με,
με το χάδι σου ξελόγιασέ με…”

Κύματα, κύματα ο Ποσειδώνας και νεροποντές,
γυμνή σάρκα, ιαχές…
Ο ηλιάτορας ξεπρόβαλε με φωνές…
Βούκεροι, άρπες και παιανισμοί,
ροδαύγινες φτερούγες και ερωτικοί βρυχηθμοί.
Λιοντάρια, λιοντάρια να χυθούν στην αγκαλιά,
όχι σαν εχθροί,
δούλοι της εκεί σιμά…

Πίνακας : Sotirios Gardiakos

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by