Το παγκάκι

Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

Poem : Stamatina Vathi

Το παγκάκι

23-7-2019

Κάθε παφλασμός και αναστεναγμός.
Κύματα, σκέψεις και καημός.
Ήταν μοναχικό αυτό το παγκάκι,
του έλειπε η συντροφιά,
η αγκαλιά μέσα στο βραδάκι.
Δυο λόγια γλυκά,
μάτια ζευγάρια να αγναντεύουν μακριά.
Ίσως να ονειρεύονται ναυμαχίες,
όνειρα, ελπίδες, γλυκές συγκυρίες.

Δέντρα ζευγάρια,
κλαδιά και χτυποκάρδια.
Γεύονταν την αλμύρα,
τον θαλασσινό αγέρα,
τα θαλασσοπούλια,
την καταιγίδα.
Ξύλο και σίδερο εκεί στητό,
να περιμένει να ακούσει το σ’αγαπώ.
Να ακούσει φωνές να τουρτουρίζουν,
από αγάπη καρδιές να πεταρίζουν.
Την ήθελε την αγκαλιά, την αποζητούσε,
μέσα στην μοναξιά με τα φύλλα και την θάλασσα σιγοτραγουδούσε.

Ο αγέρας μια δυνατά, μια γλυκά το διαπερνούσε
και του θύμιζε την παρέα που κάθε μέρα αναζητούσε.
Μοναξιά. Σαν σταγόνα απο αλμύρα στην ματωμένη καρδιά.
Έκανε κάθε μέρα πόλεμο με τον εαυτό του,
καλούσε κάθε πλάσμα να καθήσει, να ξαποστάσει στον κορμό του.
Ανατρίχιαζε από χαρά όταν άκουγε ομιλίες,
έβλεπε χάδια και φιλιά, λατρείες.

Μια μητέρα με ένα μικρό,
ένα ζευγάρι χέρι με χέρι
και φιλί στο στόμα καυτό.
Ήθελε παρέα,
ήθελε ένα άγγιγμα γλυκό.
Ίσως και φωνές,
μια μπάλα να πετάει στο γυαλό.
Ήθελε κόσμο και χαρές,
φωνές από παιδιά
να του σπάνε τις σιωπές.

Η θάλασσα ήταν σύντροφος μέσα στην μοναξιά,
το ίδιο και τα δέντρα,
να του συντροφεύουν το μοναχικό κορμί πειθήνια με χαρά.
Αλλά περίμενε πως και πως ανθρώπινα λόγια και σιωπές,
τους καταλάβαινε και ας ήταν υλικό χωρίς χτύπο καρδιάς και ψυχές.
Ένιωθε ότι ήταν ζωντανό
και μερικές φορές ένιωθε ότι είχε τόσες ζωές που πονούσαν και λάτρευαν το κάθε λεπτό.

Ρουφούσε, ρουφούσε αγέρα και βροχή,
ήλιο να καίει και κρύο με βροντή.
Αλλά έτσι ήταν η ζωή.
Αποζητούσε ένα ανθρώπινο χάδι,
λίγη άυλη στοργή.
Πόσο του άρεσε να φιλοξενεί ζευγαράκια,
έλαμπε η καρδιά του,
με τα φιλιά είχε μεράκια.
Ο ήλιος του χάιδεψε το ξύλο
και το μέταλλο έλαμψε σαν χρυσός με ζήλο.

Ας ξεχαστεί λοιπόν να ατενίζει το κύμα.
Να δέχεται χάδια από τα πεσμένα φύλλα.
Και ο αγέρας να τον γαργαλάει,
παρέες και λόγια να αναζητάει.

Πίνακας : Μιχάλης Μιχαλάκης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by