Το κέρας του Αιόλου… Ο όρκος της σιωπής

Η εικόνα ίσως περιέχει: βουνό, ουρανός, σύννεφο, δέντρο, φυτό, υπαίθριες δραστηριότητες, φύση και νερό

Το κέρας του Αιόλου…
Ο όρκος της σιωπής

Ο όρκος της σιωπής είναι πολύ βαρύς.
Έφτανε πιο πέρα, πιο πέρα και πιο βαθειά από τα χρόνια της αντοχής.
Το ψέμα είχε γίνει σκοτάδι και το κέρας του Αιόλου δεν άφηνε η ψυχή να βρει λιμάνι.
Φώναζε και αγνάντευε, έκλωθε και σεργιάνιζε,
μα γη δεν μπορούσε να βρει, κάπου να σταλάξει, γλυκά να κοιμηθεί.
Οι βελανιδιές είχαν δώσει τον ρυθμό,
κροτάλιζαν και έπλεκαν χορό,
αλλά αυτός δεν έπρεπε τη γη των ρουμπινιών να επισκεφτεί,
αίμα θα έπεφτε στην στιγμή.
Ήταν η προδοσία που πόναγε πολύ,
άνοιξε τα φτερά και έκανε μια ευχή.
Ήταν οι πέτρες που ρίζωσαν στο χώμα,
εκεί που ξερίζωσαν τα δέντρα τα ιερά,
κύμβαλα και ψαλμωδίες έγιναν ένα με των τριών νησιών τα ιερά νερά.
Έφυγε η ευχή, ταξίδεψε, πέρασε τις Ηρακλειδες στήλες, έτρεχε
έφτασε μέχρι τα βουνά,
έγινε σταγόνα και διαμάντι από όλα τα παλιά.
Τα στόματα λούφαξαν, δεν έλεγαν πολλά,
Ήταν όπως η θάλασσα που έφτασε μέχρι τα βουνά.
Σιώπησαν οι καρακάξες, σιώπησαν…
Ο αγέρας άλλαξε φορά.
Μια λίμνη έμεινε μετά από καιρό
και οι πέτρες που είχαν γίνει ένα με τον όρκο τον ισχυρό.
Πόσοι χάθηκαν, πόσες ψυχές??!!!
Και η σημαία άλλαζε φορά μια στο παρόν και μια στο χθες.
Αυτό το αλισβερίσι είχε ξεχαστεί,
μετά το κυνήγι των μαγισσών όλα είχαν χαθεί ,
ένα ερωτηματικό σφάδαζε στον καιρό,
τι ρόλο είχαν οι πέτρες σε αυτό το λόφο, τι σκοπό??
Άστραψε και βρόντηξε στον ουρανό,
η ψυχή πρέπει να κατασταλάξει στο σώμα αυτό.
Που είσαι?? Που είσαι?? Σε καλώ….

Poem : Stamatina Vathi
27-12-2018

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by