Τα σπουργίτια τιτίβιζαν από το κρύο.

Η εικόνα ίσως περιέχει: λουλούδι, φυτό, ουρανός, δέντρο, φύση και υπαίθριες δραστηριότητες

Poem : Stamatina Vathi

Τα σπουργίτια τιτίβιζαν από το κρύο.
Είχαν έρθει πουλιά από το βουνό.
Και μια νεράιδα γη με τον χιονιά για παρέα,
με νύμφες στα ροζ και τα λευκά το είχαν ρίξει στο χορό.
Έλεγαν κρυφούς όρκους και μελωδίες για της Περσεφόνης τον ερχομό.

Ήταν μια υπόσχεση σιωπηρή από μια συμφωνία μέσα στους χρόνους ισχυρή.
Ήρθαν οι αφυπνιστές της ζωής και σαν πεταλούδες στους κάμπους και τα βουνά
είχαν χυθεί.
Αμυγδαλιές ανθισμένες, νεράιδες του ονείρου, σκορπισμένες.

Όπως ο αγέρας τις αγκάλιαζε μια δυνατά μια απαλά
σαν χιονισμένες κορφές,
προεόρτια της Άνοιξης,
χόρευαν στην σιγαλιά.
Όλα μέσα στην σιωπή γιατι ο κάτω κόσμος την κυρά του δεν ήθελε να χαθεί.
Αλλά ο όρκος ήταν όρκος ισχυρός
γυμνά πόδια στο χώμα, αστράγαλοι και Ιαπετός.

Φώναζε η ψυχή της αμυγδαλιάς, στροβιλιζόταν,
χάιδευε το γαλάζιο του ουρανού,
έπαιζε με το βοριά και τα πουλιά του βουνού. Το φεγγάρι ασήμιζε από χαρά
και τα λουλούδια που ήταν κρυμμένα περίμεναν την έναυσμα για νέα φιλιά.

Ήταν γλυκά τα φιλιά της Αρχής,
βούιζε από μέλισσες ο τόπος και ήταν όλο χαλιά της φύσης καταγής.
Αλλά και αυτές οι μυρωδιές!!!!
Μυρωδιές της Ανάστασης,
του Άδη αμπάρες και χαλάσματα.
Βέλαζαν τα πρόβατα και τραγούδαγαν οι ρεματιές,
φτερούγιζαν σπόροι και χόρευαν οι ανεμώνες στις πεδιάδες, χορεύτριες πραγματικές.

Με την πανσέληνο ειδικά
η αμυγδαλιά έλεγε τα μελλούμενα και τα μυστικά.
Φιλενάδες από παλιά,
μαινάδες της ζωής και της χαράς.
Φύσηξε ο αγέρας, ψιθύρισε λόγια γλυκά.
Έρχεται, έρχεται η κυρά.
Τίναξε τα άνθη της τα ονειρικά,
τα έδωσε προσφορά στο χώμα,
όρκο ότι θα έρθει ξανά.

19-2-2019

Φωτογραφία : Georgia Petropoulou

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by