Ο ήχος από τις κουδούνες

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, βουνό, γρασίδι, ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

Poem : Stamatina Vathi

7-4-2019

Ο ήχος από τις κουδούνες χάνονταν στο αέρα.
Γίνονταν ένα με τις μυρωδιές της ιερής γης.
Ένας λαφίτης σέρνονταν πάνω στα χόρτα,
φλισκούνι, ίριδα, φρύγανα και όλα της πλάσης τα πλούτη ασύδοτα είχαν ξεχυθεί.
Οι ελιές ασήμιζαν από το χάδι του ήλιου
και τα βουνά σαν νύμφες στο φως είχαν παραταχθεί.
Πέτρα, πέτρα και χώμα,
ιερές πηγές,
μάρμαρα ηλιοστόλιστα όλο ιστορία
και θάλασσες από τέχνη κεντητές.
Γεράκια και αετοί, περιστέρια να πετούν ελεύθερα με ένα κλαδί στο ράμφος και οι κουκουβάγιες να έχουν γιορτή.
Ένας τσαλαπετεινός το ταίρι του να καλεί και τα μυρμήγκια να ψάχνουν ασταμάτητα για τροφή.
Τα μάρμαρα είχαν φωνή.

Στο ιερό στάδιο ακούγονταν οι ιακχές,
λες και είχαν ξυπνήσει μνήμες από τους αιώνες, δυνατές.
Διαχέονταν από κορυφή σε κορυφή,
σε κάθε ξερολιθιά, σε κάθε ιερή σκηνή.
Έφταναν μέχρι τα σύννεφα και ακόμα πιο μακριά μαζί με τα βελάσματα και την ηχώ από τις θεατρικές τελετές, κόσμος πολύς.
Φωνές, φωνές και αλαλαγμοί, ιερά ειδώλια, λαοί από όλη την γη.
Οι θεατές στον Ασκληπιό έκαναν σπονδή
και η θεά Ήρα από την ψηλότερη κορυφή
έβλεπε την φρυκτωρία που από την Τροία είχε φωτιά να δει.
Το Αραχναίο είχε στολιστεί,
αγριολούλουδα που λικνίζονταν στον αγέρα, αρώματα, νύμφες και μούσες σε χορό με τα κύμβαλα και την φλογέρα σε ένα εκκωφαντικά χαρούμενο παιανισμό.

Τιμή, τιμή και ελιά, λάδι, κρασί, ψωμί από τα χρυσοστόλιστα σιτηρά.
Σπόροι, λουλούδια, καρποί, ξόρκιζαν τον Άδη,
τα παιδιά έπαιζαν ανέμελα μέσα στου κάμπου το λιβάδι.
Φλόγες χαράς και ταΐσματα για του ιατρού Ασκληπιού τα προικιά.
Βούλιαζε ο τόπος από μέλισσες και πουλιά,
κάθε ράχη, κάθε πετρόχτιστη γέφυρα, κάθε κρήνη είχε καρδιά.
Τραγούδι από την αρχαία Λήσσα κελλαρυστό,
έφτανε μέχρι του Απόλλωνα το ιερό.
Πάνω στην πυραμίδα του Λυγουριού λες και είχαν ξανάρθει οι πέτρες,
κάθονταν οι φρουροί του αρχαίου ιερού.
Η θέα Άρτεμις είχε βγάλει τα τόξα και η φαρέτρα κείτονταν κάτω,
πάνω στις πορφυροστάλαχτες παπαρούνες και τα άγρια χόρτα.

Ω Ασκληπιέ εσύ, πορφυρόλαμπρε ιατρέ, φύλακα της ζωής!!
Πιάνω το χώμα το ιερό, ακούω τον αγέρα τον μακρινό, νιώθω την φωτιά από την ψυχή, αισθάνομαι το νερό που ρέει κάτω από την γη.
Νιώθω την βροχή πως πέφτει από ψηλά,
από του αιθέρα τα μακρινά ιερά,
πως χαϊδεύει την σάρκα και την ψυχή,
πως δίνει ελπίδα, ίαση, θάρρος για μια νέα αρχή.
Μυρίζει άγρια μέντα και μυρτιά και τα αγριολούλουδα έχουν ετοιμάσει όλα τα γιατρικά.
Η μάνα γη έχει γιορτή
και ο ηλιοστόλιστος ουρανός έχει γίνει φωτεινός ακόμα πιο πολύ.
Η ζωή, η ζωή έχει ηλιοστάλαχτα στολιστεί
και οι τέχνες χαίρονται αυτό το σκίρτημα για νέα αρχή.

Φωτογραφία : Ανδρέας Αίσωπος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by