Οι βόλοι.

Η εικόνα ίσως περιέχει: εσωτερικός χώρος

Poem : Stamatina Vathi

Οι βόλοι.
16-6-2019

Πρόσωπα μικρά, φλόγα γεμάτα,
αναψοκοκκινισμένα από τον ήλιο,
φωνές και ανυπομονησία στα μάτια.
Να παίζουν, να γελάνε, να θυμώνουν,
με πείσμα να ρίχνουν, να ξεφαντώνουν.
Γιασεμιά και βοκαμβίλιες,
τζιράνια, τριαντάφυλλα και μυρωδιές χίλιες.

Κοντά παντελόνια, χώμα στα πόδια,
βόλοι πολύχρωμοι να οργώνουν στο γιόμα.
Δάχτυλα με στόχο, τσιτσιρίσματα,
παράπονα πολλά,
χέρια ψηλά από χαρά.
“Η μπίλια μου πήγε πιο μακριά!!!
Κοιτάτε, κοιτάτε, σας κέρδισα τελικά!!”

Τι πράσινο σαν τα φύλλα,
τι κόκκινο,
ουρανός στης δύσης το σχήμα.
Τι μπλε σαν τη θάλασσα γαλάζιο,
όταν φουντώνει αλλά και όταν είναι ηρεμία γεμάτο.
Χρώμα, χρώμα και παιχνίδι,
χαμόγελα στης γειτονιάς το καρδιοχτύπι.

Πουλιά σε λίγο έτοιμα να ανοίξουν τα φτερά.
Να πετάξουν σε ουρανούς,
να οργώνουν όλη την γη αλλά σε χαλεπούς καιρούς.
Άραγε θα μείνει η φιλία??
Θα μείνει η αγάπη που παίζανε όλοι στο χώμα κατάχαμα,
θα μείνει η λατρεία??

Τσιμέντο, τσιμέντο και σίδερο,μπετόν.
Ατσάλι, αυτοκίνητα, ο ένας πάνω στον άλλο,
η γειτονιά απών.
“Τι κάνεις Γιάννη?? Και εσύ Πέτρο. Ο Γιώργος, ο Βαγγέλης?? Είναι στο εξωτερικό πλέον.
Που είναι η Μαρία, η Κατερίνα, η Ρινιώ??
Η Σταματίνα αυτό το ντροπαλό κορίτσι, η Αργυρώ???”
Άνοιξαν τα φτερά σε νέες πολιτείες, ουρανοξύστες, πολύβουοι δρόμοι,
για νέες ευκαιρίες.

Που είναι η γειτονιά, το χρώμα, η γεύση από τα παλιά??
Έφυγε, έφυγε και αυτή.
Μπετόν, σίδερο και γκρι όλη η γη.
Αχ θέλω το πράσινο,
θέλω το μπλε,
χωρίς τα μικροσωματίδια,
το άσθμα, το τσιγάρο, τον δυνατό καφέ.

Που είναι οι βόλοι??
Που έχουν κρυφτεί??
Ίσως είναι θαμμένοι κάτω από τόνους χώμα,
βαθιά έχουν θαφτεί.
Αλλά είναι οι μνήμες,
είναι οι μνήμες που είναι ζωντανές!!
Που κάθονται κρυμμένες αλλά με τα χρόνια ανταρτεύουν στις φθορές.

“Η μπίλια μου πήγε πιο μακριά!!!
Τι κάνετε βρε παιδιά??!!!”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by