Μην με πληγώνεις…

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες

Poem : Stamatina Vathi

Μην με πληγώνεις…
20-6-2019

Σύννεφα να χάνονται στο γαλάζιο,
να γίνονται απαλό ροζ με τις ηλιαχτίδες αγκαλιά,
βαρκούλα ο έρωτας να αρμενίζει,
να ταξιδεύει σε γαλάζια νερά.

Γλάροι σύντροφοι οι σκέψεις,
να ανοίγουν πούπουλα λευκά,
χέρια πλεγμένα πανιά ανοιγμένα,
ώμοι να βρίσκονται σιμά σιμά.
Μάτια φλόγα, φωτιά.

Μπλε γη, στήθη, κραυγή,
πόδια κεντητά, σάρκα, καυτά,
αγέρας να μυρίζει πόθο,
ανατριχίλα στα κορμιά.
Ξεδιψαστικά φιλιά.

“Μην με πληγώνεις” έλεγε η μία φωνή
και οι γλάροι πέταγαν, πέταγαν πιο πολύ…
“Κοίτα με, κοίταμε πως σε κοιτώ,
μέσα στο ζαχαροσυννεφένιο ουρανό.
Εσύ και εγώ”.

Η θάλασσα δεν αντάρτευε,
είχε ηρεμήσει,
έβλεπε την αγάπη και ήθελε να την φροντίσει.
Έδινε μόνο πλατσουρίσματα απαλά,
να κάνει παρέα στα λόγια τα γλυκά.

Οι ψίθυροι είχαν γίνει ονειροσυννεφιές,
είχαν μπλεχτεί με τα φτερά,
άγγελοι, πουλιά και ερωτευμένες καρδιές.
Μόνο η γη καθόταν καρτερικά
και ήλπιζε να ήταν ούριος ο άνεμος,
για ταξίδια αληθινά.

Ποσο σκληρή μπορούσε να γίνει η γη!!
Είχε βράχια κοφτερά,
η αγάπη μπορούσε να κοπεί.
Και εάν ο καπετάνιος δεν ήταν ικανός?!
Δεν ήθελε συντρίμμια να δει ο βυθός.

Αυτό το απαλό ροζ και το μωβ,
αυτό το μπλε να γίνεται όρκος και καημός.
Φύσα απαλά αεράκι μου,
φύσα χάδια και φιλιά
και το πλήρωμα και ο καπετάνιος να είναι δεινοί ναύτες,
να αποφεύγουν τα βράχια,
την κάθε συντριβή στα κοφτερά θεριά.

Βαρκούλα ο έρωτας,
Θάλασσα και γη η κάθε στιγμή,
ο άνθρωπος ταξιδευτής,
εξερευνητής στο ταξίδι που λέγεται ζωή.
Μνήμες, πληγές, μαθήματα του χτες.
Φύσα αγεράκι για νέες διδαχές.

Πίνακας : Odysseas Anninos

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by