Θάλασσα, φως, εγώ και εσύ…

Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, υπαίθριες δραστηριότητες, νερό και φύση

Poem :Stamatina Vathi

Θάλασσα, φως, εγώ και εσύ…
18-6-2019

Μαΐστρος και δροσερό κρασί,
Θάλασσα, φως, εγώ και εσύ.
Πουλιά, φτερά, μια αγκαλιά,
δροσερό φιλί στα χείλη τα καυτά.
Η Ακρόπολη και ο Παρθενώνας να σε χαιρετά.

Ακρογιαλιές, πενιές, παιχνίδια στις αμμουδιές,
ηφαίστεια, αγάλματα, μνημεία όλο διδαχές.
Κυκλάδες μέσα στα λευκά,
γαλάζιο όσο να χάνεται η ματιά.

Η Κρήτη με χαμόγελα και μπαλωθιές,
η Ρόδος με ιππότες από το χτες.
Κως, Σάμος, Λέσβος βασίλισσες με ομορφιές,
Χίος νησί των καπετανέων,
πλουτισμένη με της μαστίχας τις ευωδιές.

Τα πράσινα τα Επτάνησα τα θεϊκά,
Φαίακες, τραγούδια και χαρά.
Μια Ιθάκη ο Οδυσσέας να αναζητεί,
θάλασσες ονειρικές,
του μύθου ιστορίες και της φαντασίας αληθινοί.

Είναι γλυκός και ηλιοστάλαχτος ο δρόμος της πατρίδας.
Μάρμαρο, πέτρα και αμπέλι,
ήλιος, φεγγάρι και ελιά,
Θάλασσα να σε χορταίνει,
όλο μνήμη θεώρατα βουνά.

Και νύμφες, νύμφες της γης ακόμα πιο πολλές.
Να ξεπροβάλλουν μέσα από τα κύματα,
σειρήνες αληθινές.
Έξι χιλιάδες και…
Άλλες με πέτρα, άλλες πράσινες,
στεριά για ταξιδευτές.

Ωωω άκου άκου…
Κάπου εκεί, μέσα στα δέντρα, κοντά στο νερό, μια πλανεύτρα.
Κόσμος, κόσμος πολύς…
Η Επιδαύρεια γη έχει γιορτή.
Θέατρο, πολιτισμός και δίπλα της ο γιατρός Ασκληπιός.
Δράμα, κωμωδία, δάκρυ και γέλιο μαζί,
χτυπάει δυνατά η καρδιά, ΖΕΙ.

Λάδι ζωής να γίνεις αθάνατος,
κρασί για να ερωτευτείς,
γαλάζιο πέρα ως πέρα,
μέσα του να χαθείς.
Σιγομουρμουρίζουν τα κύματα και σε καλούν,
αποπλανούν την ματιά σου, την ψυχή θεριεύουν,
την καρδιά με άυλες αλυσίδες δένουν,
το κορμί σου θεσπέσια τυραννούν.

Είναι ωραία αυτή η τυραννία,
μένει μόνιμα στην ψυχή.
Σε μαγεύει, σε υπνωτίζει,
σκλάβο της σε κάνει παντοτινά,
σε όλη σου την ζωή σε ορίζει.
Άκου, άκου πως σε νανουρίζει μέσα στην γαλάζια της αγκαλιά!
Και εσύ να ταξιδεύεις,
να πας αντάμα αντάμα με τα λευκά πουλιά.

Βλέπεις και την Θεά την Αφροδίτη,
να κάνει μπάνιο στης Κύπρου τα ονειρικά νερά.
Και μετά να πετάξεις,
να πας δίπλα από της Πυθίας τον τρίποδα τον ιερό,
να πάρεις και χρησμό από τον ομφαλό της γης,
να δεις τι θα κάνεις τελικά στον κόσμο αυτό…

Αλλά εσύ ξέρεις…
Ξέρεις ότι έχεις μαγευτεί…
Εχεις μεθύσει από της Ελλάδας το φως και το αθάνατο λάδι και κρασί.
Το κάνεις αφιέρωμα στον Ποσειδώνα στο Σούνιο,
ένα βράδυ με πανσέληνο για να την ξαναδείς.

Και εκεί ξάφνου πετάγονται τα Μετέωρα,
κάτι το υπερβατικό.
Λες…. “Ναι, ναι!!! Εδώ κατοικεί ο Θεός!!”
Εκκλησίες να ξεπετάγονται από το παρελθόν,
κεντημένες με ιστορία, με αγώνα, να έχουν κάτι το συμπαντικό.

Προχωράς και χάνεσαι…
Μόνο που πρέπει να έχεις ανοιχτά τα μάτια της ψυχής,
να αισθάνεσαι…
Βλέπεις τοπία γαλαξιακά, λίμνες, ποτάμια, τρεχούμενα νερά.
Βλέπεις πολιτισμούς που πέρασαν παλιά,
που άφησαν το στίγμα τους σε μία γη θεϊκιά.

Έχει ιστορία ετούτη η γη…
Ξεδιπλώνεται στο κάθε εκατοστό της,
στην κάθε σου στιγμή.
Μαΐστρος και δροσερό κρασί,
Θάλασσα, φως, εγώ και εσύ!!
Μαζί…

Μια γοργόνα βαθιά μας καλεί…
Και ένα άλογο κουνάει την χαίτη με προσμονή…
Πάμε στην Βασίλισσα του Βοριά,
κάθεται εκεί και μας αγναντεύει, μας κοιτά.
Πάμε να της δώσουμε φιλιά.

Έχει ζήσει πολλά αυτός ο τόπος!
Κάθε πέτρα της, κάθε ακρωτήρι,
καθε φυσαλίδα της θάλασσας, κάθε τρεχαντήρι,
κάτι έχει σου πει,
κάτι να σου ψιθυρίσει,
κάτι να σου εξομολογηθεί.

Οι καμπάνες χτυπούν από τον Έβρο μέχρι την Μάνη
και ακόμα πάρα πέρα,
μέχρι τον Ψηλορείτη κάνουν σεργιάνι..
Και σε ξυπνούν…
Άραγε είναι αληθινό αυτό που βλέπεις ή το έβγαλες από τον δικό σου νου??

Είναι πλανεύτρα η Ελλάδα,
μια ιέρεια, μια Θεά.
Με τις κλωστές της σε έχει δέσει,
σε ταξίδια παντοτινά.
Άνοιξε, άνοιξε τα φτερά.
Πέτα πλάι πλάι με τα πουλιά.
Η ζωή είναι μικρή,
αγαπά με την καρδιά.

Πουλιά, φτερά, μια αγκαλιά.
Δροσερό φιλί στα χείλη τα καυτά!!
Θάλασσα, φως, πέτρα και κρασί,
μεθυσμένοι από της Ελλάδας το αθάνατο λάδι και κρασί.
Η ζωή είναι μικρή.
Θάλασσα, φως, εγώ και εσύ…

Φωτογραφία : Μάνος Γαμπιεράκης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by