Η Ιστορία

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Η Ιστορία

Poem : Stamatina Vathi

11-6-2019

Τα κύματα είχαν τυραννήσει το κορμί.
Είχαν σκάψει βαθειά την πέτρα,
είχαν λαξεύσει νησί νησί και γη.
Σπονδές από καρπούς και θυσίες,
κίονες μαρμάρινοι, ηλιόβολοι και δυνατοί,
του ανέμου και της κάψας τυμπανοκρουσίες,
σφυρηλατημένες με ιδέες και ψυχή.

Τα περιστέρια αναζητούσαν τον αποδέκτη του κλαδιού της ελιάς, η μάνα ιστορία για να βρει.
Κουκούριζαν και πετούσαν μια εδώ και μια εκεί.
Έψαχναν τον παραλήπτη μέσα στις βουνοκορφές, πάνω στα κύματα, μέσα στις χωμάτινες και πέτρινες σχισμές,
ακόμα και στα ναυάγια από τα λάθη,
στις παλιές εποχές.

Η Ιστορία καθόταν εκεί κάτω κρυμμένη μέσα στην αγκαλιά της,
κατάχαμα, ένα με το χώμα, με τα τέκνα τα δικά της
και μονολογούσε και αναρωτιόταν,
άραγε οι άνθρωποι έχουν μυαλό ή μέσα στον Άδη αυτό ωρυόταν χωρίς μνήμη, χωρίς λογισμό.

Αγάλματα και ηλιαχτίδες,
ξύλα, ερείπια να μιλούν για το παρελθόν,
για το μέλλον να λένε προφητείες,
ρόδια αφιερωμένα στην Θεά Δήμητρα για πλούσιες εσοδείες, αλλά…
Αλλά…
Αλλά χωρίς ειρήνη τι να κάνουν οι σπονδές,
μόνο ο Άρης με τον Άδη μετρούσαν ψυχές…

Και τι είχε μείνει??!!
Καμμένη γη
και τα συντρίμμια που ξεβράζει η θάλασσα στο κάθε της μπουρίνι,
στην κάθε κακία στιγμή.
Έκλαιγε η Ιστορία, δάκρυ αρμυρό,
είχε γίνει ένα με την θάλασσα,
κύμα κύμα και καημό.

Μέσα στα αναφιλητά της,
το χώμα αισθανόταν την δόνηση από την καρδιά της.
Πόσα έχει δει, πόσα βλέπει, πόσα άραγε θα δει??
Και αυτή να προστρέχει σε ότι έχει συμβεί.
Την είχαν κατηγορήσει, την είχαν επευφημήσει, την είχαν ακόμα και κατηγορήσει αλλά το μυαλό το ανθρώπινο δεν μπορούσε να νουθετήσει.
Προσπαθούσε με το παρελθόν να θυμίσει.

Μίλαγε με πράξεις μέσα στην σιωπή της,
με μάρμαρα, κίονες,
με συντρίμμια,
με ζωές χαμένες σε αμπάρια, με αληθινά πειστήρια.
Αλλά ο άνθρωπος ήταν κουφός και τυφλός,
άκουγε μόνο τον εαυτό του,
ήταν της μαύρης προόδου ουραγός.

Οπότε, τι να σώσει, τι να σωθεί??
Ο άνθρωπος να βάλει μυαλό, να ξαναδημιουργηθεί??
Τα κύματα έτρωγαν την γη.
Τρικυμίες και φουρτούνες μπατάρανε το σκαρί.
Ήθελε έξυπνους καπετάνιους,
με μνήμη πολλή.
Ήθελε…
Ήθελε…

Ο ήλιος βγήκε το πρωί…
Ξεπρόβαλε από την Αυγή…
Νέα αρχή….

Πίνακας : Γιάννης Ζώκος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by