Γαλήνη…

Poem : Stamatina Vathi

Γαλήνη…
7-6-2019

Άκουγα τα μανιασμένα κύματα που χτύπαγαν την ψυχή μου,
ο φάρος χαμένος στα επώδυνα σημάδια της ζωής μου…
Και αναρωτιόμουν αν έφταιγε αυτός ο καλοκάγαθος πατέρας, ο Νηρέας
ή οι απαιτήσεις οι δικές μου,
το είδωλο μιας κόρης μοιραίας.
Θραύση, θραύση και αίμα,
πρέπει να αποτινάξω την λύπη,
να λάμψει το βλέμμα.

Η τύρβη είναι δυνατή
και ω τι κωμικοτραγικό
είναι αντίθετο από αυτό που αντιπροσωπεύει η δική μου μορφή.
Θέλω να σπάσω τα θέλω και μη,
να γίνω θάλασσα γαλήνια με φάρο στην ψυχή.
Αυτοκαταστροφικός αγέρας, εικόνες πολλές,
χωρίς ουσία, με πολλές διδαχές.
Το πνεύμα ανθίσταται θέλει γαλήνιους ουρανούς,
ζωές καλοδιάβατες χωρίς κακούς οιωνούς.

Λαβωμένη ψυχή, δάκρυ και φιλί.
Τυφώνας σαρωτικός, πόνος, καημός.
Φουρτούνες, βυθισμοί, ελπίδα για ούριο άνεμο, πουλιά που κράζουν για χαρά,
αρχή.
Τι θέλω, τι ζητώ???
Πρέπει να βγω από αυτή την παγίδα που με παγίδεψε το θέλω, το εγώ.
Κοιτάω ψηλά, γαλήνιο βλέμμα, γαλήνια καρδιά.
Αγάπη, γέλιο, νερό,
βουνά αποθεωτικά.
Βάλσαμο το “σε αγαπώ”.

Αγαπώ Εμένα, αγαπώ εσένα, αγαπώ το κάθε πράγμα, το κάθε δευτερόλεπτο, την κάθε ανάσα,το κάθε γιόμα.
Ένα θαύμα είναι η ζωή,
σταγόνα σταγόνα στου ωκεανού την νηνεμία και αναταραχή.
Γίνεται αγέρας, γίνεται υδρατμός,
φεύγει ο χρόνος, είναι ποταπός.
Τύρβη και γαλήνη,
φιλί ζωής αληθινό.
Υπάρχω, ζω, δημιουργούμαι από τις ταραχές μου, μαθαίνω το δικό μου Εγώ.
Μετά??
Μια νέα πεταλούδα πετά…
Φτερά για ταξίδια μακρινά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by