Είχε πέσει η βροχούλα από το πρωί

Poem : Stamatina Vathi

18-9-2018

Είχε πέσει η βροχούλα από το πρωί,
είχε θεριέψει από του αγέρα την ριπή.
Δυο χέρια αγκαλιά, δυο μάτια στο πέλαγο βαθιά
και δυό σπουργίτια να τιτιβίζουνε με του φθινοπώρου την συντροφιά.

Η κυρά Φρουφρου,
μια γάτα παρδαλή από άλλη γειτονιά, η χαϊδιάρα, η σουρλουλού, η ζωηρή,
είχε φέρει όλο το ασκέρι της μαζί,
να τους δείξει τα κόλπα, να βγουν και αυτά σεργιάνι στην ζωή.
Και νιάου, νιάου ζητούσε ψάρια και ότι καλούδια είχαν οι άνθρωποι για μπαξέσι από το πρωί.

Μια χαϊδευόταν στα πόδια από τις καρέκλες,
μια στις γλάστρες,
μια στα ατσάλινα δοκάρια από τις τέντες,
όλο νάζια και ερωτιάρικες πατέντες.
Το είχε ρίξει στο γουργουρητό και στο παράπονο το γλυκό.
Και ήταν λες και έλεγε ανθρώπινα “θέλω να φάω φαγητό”.

Μια τριανταφυλλιά είχε από τις σταγόνες στολιστεί,
έλαμπε όλο χαρά από την δροσούλα την πολλή
και όπως ο ήλιος την έπαιρνε αγκαλιά
λαμπύριζαν σαν διαμάντια αστραφτερά πάνω στις φυλλωσιές της
της βροχούλας τα νερά.

Τα σπουργιτάκια το είχαν ρίξει στο χορό,
θέλανε και άλλη ρόγα από σταφύλι
σαν μεθυσμένα παλικαράκια από σεβντά και από ποτό, λες και τους πετάριζε το καριοφύλι.
Νιάου, νιάου αχ να μπορούσα να σας φάω,
έλεγε η κυρά Φρουφρου και είχε βλέμμα από την πονηρή την αλεπού….

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by