Άραγε δεν ακούς πως χτυπά??

Η εικόνα ίσως περιέχει: σύννεφο, ουρανός, φύση, υπαίθριες δραστηριότητες και νερό

Ποίημα : Stamatina Vathi

20-10-2018

Άραγε δεν ακούς πως χτυπά??
Θαλασσινά κύματα που η ακτή προσδοκά.
Έχουν ηρεμήσει μόνο στην δική σου αγκαλιά,
όπως η βαρκούλα αρμενίζει σε ταξίδια ονειρικά.

Βλέπω τον ήλιο πως απομακρύνεται γλυκά,
ματόκλαδα που κλείνονται στην δική σου την ματιά.
Και το χαμόγελο πως μου χαϊδεύει την ψυχή,
ασημένιες αχτίδες που ξαπλώνουν αναμένοντας την αυγή.

Αυτό το μαύρο το φωτεινό,
το τόσο απόκοσμο, το τόσο μυστηριακό,
που μόνο η λάμψη των ματιών σου μπορεί να να συναγωνιστεί,
Ήλιος που χάνεται για μια νέα σε λίγο αρχή.

Λαμπύριζε το βλέμμα, κορφές γλυκές το στέρνο σου, θύελλες και καταιγίδες το δέρμα.
Είναι αποθεωτικό να σου ροκανίζει ο έρωτας το κορμί και να σου τριβελίζει το μυαλό η δική σου η μορφή.

Εγειρα στο στήθος σου, άκουγα τους χτύπους της θάλασσας της πλατιάς,
όπως με ταξίδευε χωρίς έγνοιες, χωρίς σκέψεις, με ανοιχτά πανιά.
Τα γυριστά σου ματόκλαδα έγερναν κουρασμένα και αυτά, σε αναμονή του αύριο μαζί με εμένα σε λιμάνια ερωτικά.

Και το αεράκι από την ανάσα σου, οι ρυτίδες στα μάτια σου από την συννεφιά,
με γλυκονανούριζαν μια από εδώ και μια από εκεί ρυθμικά.
Όνειρα και λογικά, αλήθειες, ψέματα και μια ζυγαριά που η ρουτίνα ταλάνιζε απρόσκοπτα και με χιλιάδες φόβητρα.

Ήταν μακρινό το ταξίδι με περιπέτειες πολλές, με θηλυκούς και αρσενικούς Οδυσσέες, με μνηστήρες και σειρήνες αποπλανητικές.
Και η θάλασσα εκεί, μια ήρεμη μια με ταραχή.
Έδινε σκοπό στην βάρκα μας και τόνο στο κουπί.

Φωτογραφία : Gioula Psimouli

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by