Όσο και να ανθίσταμαι στα κύματα

Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες, νερό και φύση

Poem :Stamatina Vathi

25-5-2018

Όσο και να ανθίσταμαι στα κύματα,
όσο και εάν κωφεύω στα ονειροζωγραφιστά τραγούδια των σειρήνων,
όσο και εάν με χτύπησαν βράχοι μυτεροί, τυφώνες και θύελλες, καταιγίδες και δόλια λόγια,
αυτό το πηδάλιο κοντομεσής στην θάλασσα είναι σίδερο λιωμένο, λάβας δάκρυ καυτό,
που τυραννά τον ανδρειωμένο, φτερουγίζει ελπίδες,
σε ρίχνει σε βάθος αβάσταχτα απατηλό.

Τι και εάν οι ναύτες είναι δυνατοί,
οι μηχανικοί στην εμπειρία βαπτισμένοι,
ο καπετάνιος ομολογεί πως η πυξίδα έχει χάσει εδώ και καιρό την κατεύθυνση την ονειρεμένη.
Φοβάμαι αυτή την ξέρα που φαίνεται από μακριά,
μια που νομίζεις ότι κοντοζυγώνει, έρχεται όλο και πιο κοντά και μια που νομίζεις ίσως και ελπίζεις ότι είναι ένας αντικατοπτρισμός, ένα φευγαλαίο λάθος, ένας υπερτιμημένος υπολογισμός.

Και η μηχανή να σφαδάζει, εκατομμύρια δούλοι στο αμπάρι να πονούν,
τρέχει αίμα από τις πληγές εκεί που το σίδερο και το κλειδί γίνεται ένα με το κορμί….
Φοβούνται μην γίνουν βορρά στους καρχαρίες που λυσσομανούν από κάτω και στα αρπακτικά του ουρανού…
Βήχει ο ουρανός και ένα φεγγάρι ολόγιομο παρακαλά…
Να ζητήσει τι??? Λίγη σιγαλιά, γαλήνη στα πανιά και να ήταν καλοταξίδευτο αυτό το σκαρί…
Αλλά….

Οι δούλοι επαιτούν για ένα κομμάτι ψωμί,
σκλάβοι έτοιμοι να πουλήσουν και την ίδια τους την ψυχή…
Έχουν χαθεί οι αξίες, η δικαιοσύνη είναι μόνο στα γραπτά και η ιστορία πονάει, πονάει για αυτά τα παιδιά….
Αξίες, ζωή…. Ελπίδες, σχέδια….
Μέσα στο αμπάρι έχουνε κρυφτεί…
Μόνο να μην μπατάρει από το φορτίο το πολύ…
Φορτίο άδικο και παράλογο, μαζί με τα ιδανικά και χαθεί…
Μόνο βάρος έχει, βάρος στην ελευθερία και την ψυχή…

Τι κατεύθυνση να πάρω???
Τι να εμπιστευτώ???
Σε ποιο λιμάνι να ζητήσω ασφάλεια,
έχω ζωές πολλές να σκεφτώ…
Να ήταν ήρεμο το ταξίδι, χωρίς αφεντικά,
να μην είχε ζωές στα Αμπάρια, να είχε σιτάρι και αγαθά…
Και η πυξίδα να έδειχνε την κατεύθυνση κανονικά…
Χωρίς αντικατοπτρισμούς, ψέματα, προδοσίες, λάθη και υπερβολές…
Δεν φτάνει μόνο να μην ακούς τις σειρήνες,
ούτε να αντέχεις στις συνθήκες τις καταστροφικές,
θέλει να βλέπεις και πιο πέρα, στις ξέρες που φαίνονται ντυμένες φιλικές.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by