Ταρακουνιόταν όλο το είναι του συθέμελα

Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.

Poem: Stamatina Vathi

24-6-2018

Ταρακουνιόταν όλο το είναι του συθέμελα,
χαίτη να αντιπαλεύει στην λαγνεία.
Να βρίσκεται ένα εκατοστό πριν από το θάνατο,
παγίδα φιλήδονη, ερωτική θυσία.

Σφοδρό πάθος γλυκό μου άτι,
γάμπες σπονδή στων ματιών σου την χάρη
και αυτό το κέρατο να λικνίζεται αχόρταγα
να ξεσκίσει την σάρκα,
να μπηγεί βαθύτερα,
έκρηξη των αισθήσεων σημάδι.

Μυς και σκληρότητα,
οπλές να σπάνε την πέτρα,
και η σάρκα να κομματιάζεται,
Αίμα ζωής να τρέχει στην φλέβα.

Σύννεφα και ιδρώτας,
ερεθισμός…
Και στην χαράδρα του πάθους να αντιπαλεύει το φως.
Θα χάσεις την αγνότητα, θα βρεθείς στο έρεβος μοναχός…
Αλλά αυτές οι καμπύλες θα σου τρώνε το είναι σου δυστυχώς…

Σε καλεί…..
Σε καλεί….
Είναι ερωτικό κάλεσμα, τεντώνεται η ψυχή.
Θα χάσεις την ελευθερία σου,
θα καλπάσεις στης φιληδονίας την γη..

Ιδρώτας, ιδρώτας, ιδρώτας και καμπύλες,
γάμπες, χαίτες, οπλές και ανατριχίλες…
Η σάρκα παίρνει φωτιά,
καίγεται, καίγεται ολοσχερώς, λάβα εξουθενωτικιά…
Είσαι δέσμιος, ένας ελεύθερος δούλος της,
ενάς επιβήτοράς της…
Την λένε ζωή, Ζωή και είναι από σάρκα κι αίμα αληθινή….

Πίνακας : Vassilis Michailidis

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by