Άκουσα την στριγγιά φωνή της κόρης της Βενετίας

Η εικόνα ίσως περιέχει: νύχτα και ουρανός

Poem :Stamatina Vathi

27-6-2018

Άκουσα την στριγγιά φωνή της κόρης της Βενετίας,
όπως έφευγε η αναπνοή της μέσα από τα δικά σου χέρια, η ψυχή της.
Κλάμα, κλάμα βαθύ μέσα από τα κόκκινά της τα χείλη σαν τις φράουλες που είχε κεντημένες στο μαντήλι.

Μα πώς πίστεψες πως δεν σε αγαπούσε,
ιέρεια δική σου στο νησί της Αφροδίτης που κατοικούσε… Πώς???!!!!!
Τα μάτια της φεγγάρια γεμάτα από την δική σου όψη, βάρκες του έρωτα και Άστρα…
Πώς??!!
Και η τελική πνοή της το δικό σου όνομα ψέλλιζε, όπως σφάδαζε η ζωή της.

Ήθελε αγκαλιά του έρωτα από το κορμί σου, όχι του θανάτου το φιλί σου.
Και οι φράουλες έσταξαν αίμα από τα ψέματα που σε μπέρδεψαν με της υπουλότητας το πανούργο πνεύμα.
Μέσα στην πανσέληνο του Ιούνη η ψυχή της θα σε γυρεύει να σου πει ένα τραγούδι.

Είναι το φεγγάρι από τις φράουλες πάνω στο ύφασμα της ψεύτικης προδοσίας,
αυτό που θα την γυρεύεις αιώνια,
της αγάπης σου την γλυκιά στην καρδιά Εξουσία…
Πώς το έκανες αυτό Άραβα της Μαυριτανίας???
Πώς???

Θα σε καλεί η Δυσδαιμόνα με του Ουρανού το αγνό το χρώμα…
Θα είναι το ερωτικό σου το φεγγάρι, ο δορυφόρος σου μέσα στο σκοτάδι.
Θα σε καλεί για να είσαστε μαζί και πάλι.
Έρωτα κόκκινε, του πάθους καυτό σεργιάνι.

Θα σε καλεί….
και θα σου δείχνει το δρόμο για να βρεθείς ξανά κοντά σε εκείνη.
Να γευτείς του έρωτά της τα χείλη και να της ξαναδώσεις την πνοή της.
Θα είναι η βασίλισσά σου, η μοναδική Θεά σου…
Οθέλε πάρτην ξανά στην αγκαλιά σου…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by