Τακ Τακ Τακ η πόρτα χτυπούσε από κακία

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem :Stamatina Vathi

14-5-2018

Τακ Τακ Τακ η πόρτα χτυπούσε από κακία,
έτριζε, έβριζε με βία.
Είχε από καιρό μένος με τις πέτρες,
της θύμιζαν εκεί που λίγες μέρες πριν είχε πέσει αυτός ο δυστυχής,
χωρίς άνθρωπο σιμά του,
χωρίς στο μέλλον πολλές ημέρες μπροστά του.
Τον είχε βρει η κρίση.
Δεν είχε ούτε ζεστό φαΐ τα παιδιά του να ταΐσει.
Έκλαιγε και μονολογούσε, μαύρο το βλέμμα του, χωρίς φως, χαμένο κορμί, μέσα στο πόνο οδυρόταν και πενθούσε.
Και μια βρωμοκαρακάξα έπαιζε με τον πόνο του, έκραζε και κορόδευε την απαίσια του την κατάντια.
Χωρίς δουλειά εδώ και καιρό, έρμαιο της ύπουλης της τύχης του και πιάτο στο σπίτι χωρίς φαγητό.
Χτύπησε πόρτες, παρακάλεσε, έπεσε στα πόδια γονατιστός αλλά ο καθένας ήταν χαμένος στο δικό του εαυτό.
Δεν είχε πάρει επιδόματα ποτέ στην ζωή, ούτε είχε γράψει περισσότερα από ότι του άρμοζε, δεν ήταν κλέφτης, το είχε πει.
Δουλειά ήθελε μόνο για να ταΐσει τα δόλια του τα παιδιά, να μεγαλώσουν, να γίνει παππούς, να τα καμαρώνει με την κυρά.
Αλλά….
Άφραγκος και τι να πρωτοπληρώσει και όλοι φακελάκι του ζητούσαν για να δώσει.
Το νοίκι, το ρεύμα, το νερό και τόσα στόματα να ζητούν φαγητό.
Άδικη ζωή, σκληρή, έναν αθώο άνθρωπο έριξες κατά γη.
Εδώ σε αυτές τις πέτρες του έφυγε η ψυχή…
Και τώρα…
Λυσσομανά ο αγέρας και φτύνει μαύρο ο ουρανός.
Η γη καίει…
Άλλος ένας αθώος φεύγει πεταμένος σαν οχτρός.
Πολλοί τον είπαν άμυαλο αλλά είχε χρυσή καρδιά, ήταν άνθρωπος αληθινός.
Η πόρτα ωρυόταν, χτύπαγε δαιμονισμένα,
σκουριά και μπαρούτι στην καρδιά,
δάκρυα αφημένα.
Τον έγραψε η εφημερίδα θαρρώ, ίσως το είπαν και η ειδήσεις.
Γυναίκα, παιδιά???
Τι να πω…
Πόσοι αθώοι χαμένοι στης εποχής το μετερίζι??

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by