Ήταν η θάλασσα λείο γυαλί καμωμένο

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem :Stamatina Vathi

16-5-2018

Ήταν η θάλασσα λείο γυαλί καμωμένο,
μενεξεδί που λαμπύριζε,
με την άμμο σπινθίριζε και αγκαλιασμένο.
Έτσι όπως ατένιζε σκεφτική,
λες και είχε καταπιεί όλη τη γη
και αυτό το τελευταίο ύστατο χαίρε,
δεν μπορούσε να το δεχτεί.
Η καρδιά πονούσε πολύ και μονολογούσε σκεφτική.
Δυο στεριές χωρισμένες, ψυχές που πονούσαν συνταρακτικά, απομακρυσμένες.
Και αυτό το γυαλί κοφτερό,
έψαχνε να βρει φλέβα,
να δει το κόκκινο να ξεπηδά αλόγιστα χωρίς τελειωμό.
Ο Ηλιος ζήλεψε και είχε κρυφτεί
και το κύμα παραπονιάρικα μες το μεθύσι του μπλε είχε ριχτεί.
Έκλαιγε σιωπηλά, με αναφιλητά
και η ψυχή πετούσε ψηλά.
Ηθελε να τον δει,
να πάει κοντά,
να χαθεί σαν την άμμο στης θάλασσας την αγκαλιά.
Δυο στεριές χωρισμένες, ψυχές που αποζητούσαν η μία την άλλη από τον έρωτα μεθυσμένες.
Ίσως ήταν και αυτός εκεί απέναντι και την κοιτούσε,
τον ένιωθε σαν αερικό να της μιλούσε.
Η νύχτα θα έκανε πιο έντονη την γυάλινη θάλασσα.
Θα την έκανε μαύρη σαν τα δικά της τα μάτια,
αυτά που είδε για τελευταία φορά
και μετά χάθηκε, χάθηκε παντοτινά.
Παντοτινά??!!!
Μεγάλη λέξη τελικά.
Και αυτός ο κόσμος είναι γεμάτος από μεγάλες λέξεις αλλά οι πράξεις είναι αυτές που κάνουν την διαφορά.
Φύσα αγέρα μου, Φύσα…
Κάνε το γυαλί να κινηθεί,
να γίνει κύματα δυνατά,
την στασιμότητα να καταπιεί.
Είναι σκουριά, σκουριά στην ψυχή.
Είναι κάτι ανατολές, που βάφεται ο κόσμος όλος…
Της προσμονώ αυτές ντυμένες στα κόκκινα, τα πορτοκαλί, τα χρυσαφένια και τα διαυγή κεχριμπαρένια.
Δυο ψυχές χωρισμένες, στεριές με γεφύρια ενωμένες.
Παντοτινά???!!!
Μεγάλη λέξη τελικά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by