Κάθε βήμα και μια σκέψη

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

Κάθε βήμα και μια σκέψη
και ο ήλιος να με χαϊδεύει, ανοιξιάτικη τέρψη.
Ένα λιβάδι χαμένο από το παρελθόν,
γέλιο γλυκό, κρασί ρουμπίνι δυνατό.
Να χύνεται πάνω σε κάθε καμπύλη,
να δροσίζει λαίμαργα τα πορφυρά τα χείλη.
Να χάνεται μέσα στον λαιμό,
να ξεδιψά την σάρκα,
να καλύπτει αχόρταγα το μέλλον, το παρόν,
χτύποι ρυθμικοί σε ένα κύκλο, άγριο κόκκινο κραγιόν.
Τρυγητές τεχνίτες να βουίζουν ολούθε με τέτοια υπομονή
και αυτός αχόρταγα να μας πυρπολεί.
Τόσο κόκκινο αφημένο παντού, να φλερτάρουν το πράσινο,
να κλέβουν φιλιά και κολάζουν ασύστολα χωρίς όρια, χωρίς λογικά.
Και η ημέρα να συνεχίζει, να γίνεται πιο απαιτητικιά.
Οι μαργαρίτες είχαν εναντιωθεί, ήθελαν να γευτούν το κάθε χάδι από την αρχή
και τα τζιτζίκια είχαν ξελογιαστεί,
ήθελαν και άλλη καυτή ανάσα, να είχαν καεί.
Τα μάρμαρα έλαμπαν από το φως
και οι μέλισσες δούλευαν ξετρελαμένες να αυξήσουν το βιος.
Μόνο ένας χτύπος που ακουγόταν από μακριά
έσπαγε την δύναμη για λίγο της φύσης,
ζητούσε να πρωταγωνιστήσει ισοπεδωτικά.
Αλλά το φως εκεί είχε κλέψει όλο το χρώμα του ήλιου, όλες τις ευωδιές,
μόνο καμπύλες έβλεπες, θεϊκές, γυμνές.
Και η σκέψη χαμένη να πετάει σε κάθε πέταλο, σε κάθε γεύση.
Ήταν αυτό το κόκκινο κρασί που είχε χυθεί ασύστολα από άκρη σε άκρη σε όλη την γη.
Ήταν αυτός? Ήταν αυτή?
Ήταν ένας καημός που δεν μπορούσε να ειπωθεί.
Μόνο ο καμβάς της φύσης και η ψυχή σε ένα αέναο τραγούδι, σε κάθε χτύπο, σε κάθε φιλί.

8-3-2018

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by