Πόσο εύθραυστο μα πόσο δυνατό

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

19-5-2017

Πόσο εύθραυστο μα πόσο δυνατό,
αν με χτυπήσετε εγώ θα συνεχίσω να ζω.
Τόσο διάφανο, ηλιαχτίδας καμωμένο,
τόσο λεπτεπίλεπτο και τόσο ονειρικά πλασμένο.

Μια ψυχή από πολλά κομμάτια γενομένη,
από δάκρυα χαράς και λύπης αναθρεμένη.
Και όταν ο αγέρας με χαϊδεύει και μου τραγουδά,
χορεύουν τα πέταλα μου και η αληθινή μου η καρδιά.

Και όταν η βροχή με χτυπά μανιασμένα ή γλυκά,
μου κάνει παράπονα για την ανθρώπινη ζωή και τα μύρια άσχημα καμώματα και ψεύτικα γραπτά.
Σας αγαπώ αληθινά.

Το βιβλίο της ζωής έχει κάτι το αιθέριο από του Θεού την μορφή στοχευμένο,
η ζωή θέλει σεβασμό,
είναι ένα δώρο που δεν είναι παντοτινό και κατοχυρωμένο.

Μόνο το χιόνι σκιάζομαι λιγάκι,
είναι σαν τον άνθρωπο χωρίς συναισθήματα, χωρίς αγάπη.
Με ένα κρύο αγκαλιασμα χωρίς ψυχή,
θα γίνω σκόνη θα με πάρει ο αγέρας σε άλλη γη.
Αλλά η ψυχή μου θα ζει.

Μύρια τόσα κομματάκια,
θα μπούνε σε κάθε μόριο, σε κάθε νου, σε κάθε σκέψη,
σε κάθε σωματίδιο αυτού του κόσμου και παντοτινού.
Θα είμαι εκεί και θα υπάρχω, ευαίσθητο αλλά με δύναμη γεμάτο.
Προσμονώ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by