Είναι όταν με το βλέμμα τρυπάς το σίδερο

Φωτογραφία της Stamatina Vathi.

Poem: Stamatina Vathi

27-4-2017

Είναι όταν με το βλέμμα τρυπάς το σίδερο,
όταν το βάζεις στην φωτιά και το χύνεις πάνω σου να γίνει ένα με την σάρκα.
Είναι όταν η καρδιά χάνεται στην άβυσσο
και την τρώνε αδυσώπητα οι αετοί και τα κοράκια.
Λάβα καυτή που χύνεται, ψυχή που να καίει,
καρδιά που αναταράζεται, που μπήγεται βαθιά το μαχαίρι.
Η πιο ψηλή κορυφή, η πιο βαθιά χαράδρα,
καταιγίδα και τυφώνας να φαίνεται στα δύο σου τα μάτια.
Αίμα να τρέχει, δάκρυ λάβα ατίθασο να ρέει.
Και εκεί που θεωρείσαι ότι χάνεσαι,
να γίνεσαι μια αμαζόνα πιο σκληρή από του γρανίτη την μορφή.
Φωτιά και αστραπή.
Βροντή και τυφώνας να παρασύρει το κάθε ψεύτικο με ορμή.
Τα μάτια μιλούν, οι φωνές σιωπούν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Copyright © 2017. Web Design - Κατασκευή Ιστοσελίδας by